Lucas 19
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARA
1 Na ní sàà‑yà ñuu Jericó, nì yàha uun‑ya inii ñuu mà.
1 Entrando em Jericó, atravessava Jesus a cidade.
2 Te cunaha‑nsiá, ñuu mà iá stná iin nècuàchì cuìcà nani Zaqueo. Te chuun xi nècuàchìmà nduá dandacú‑né nùù dava ga tè‑dàchíyàhvi.
2 Eis que um homem, chamado Zaqueu, maioral dos publicanos e rico,
3 Te cuní stná‑nè cundehè‑né Jesús ana nduú‑yá. Doco mànìcùí ñà‑cuàhà guá nèhivì itá yucán, vàchi iin nècuàchì cuisí nduú‑né.
3 procurava ver quem era Jesus, mas não podia, por causa da multidão, por ser ele de pequena estatura.
4 Ñàyùcàndùá, nì dàyáà‑nè chicá nùù‑xí, te nì nana‑ne dòcò iin yutnù fruta tnuu, vàchi yucán icúmí Jesús yàha‑ya.
4 Então, correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque por ali havia de passar.
5 Dandu na ní sàà‑yà lugar mà, nì ndacoto‑ya dìquì‑xí, te nì xini‑yà nècuàchìmà, dandu nì cachi‑yà xì‑né:
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, pois me convém ficar hoje em tua casa.
6 Ñàyùcàndùá, vichi vichi nì nuu yàchì nècuàchìmà, te ndacá‑néyà mànuhù vehe‑ne, cudíì ini‑nè.
6 Ele desceu a toda a pressa e o recebeu com alegria.
7 Doco nèhivì cuáhà mà, na ní xini‑nè cuàhàn‑yà xì nècuàchìmà, dandu nì xitnùhu‑neyà, índù chuun cuàhàn‑yà vehe iin nècuàchì iá cuàhà cuàchi‑xi, nì cachi‑nè.
7 Todos os que viram isto murmuravam, dizendo que ele se hospedara com homem pecador.
8 Daaní, (na iá‑yà vehe Zaqueo mà), nì ndacuiin nècuàchìmà, cachí‑nè xì‑yá:
8 Entrementes, Zaqueu se levantou e disse ao Senhor: Senhor, resolvo dar aos pobres a metade dos meus bens; e, se nalguma coisa tenho defraudado alguém, restituo quatro vezes mais.
9 Dandu nì cachi Jesús (xì nèhivì yucán):
9 Então, Jesus lhe disse: Hoje, houve salvação nesta casa, pois que também este é filho de Abraão.
10 vàchi yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, nì quesaì ñuhìví yohó ñà‑nanduquí ana nì tùcù inga ichì, te dacácui anima‑nè ―nì cachi‑yà.
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o perdido.
11 Daaní, nsidaa nèhivì yucán, ndoó‑né iníní‑né ñà‑ndùá cachí‑yà. Dandu nì nacani tu‑ya xì‑né inga ejemplu, vàchi sà‑ìtúú‑yá sàà‑yà ñuu Jerusalén, te tuxí ini‑nè ñà‑mà cuéé gà, te sàà tiempu ndiaha cusahnú Dios (ñuhìví yohó).
11 Ouvindo eles estas coisas, Jesus propôs uma parábola, visto estar perto de Jerusalém e lhes parecer que o reino de Deus havia de manifestar-se imediatamente.
12 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né:
12 Então, disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, com o fim de tomar posse de um reino e voltar.
13 Ñàyùcàndùá, (na táñâha ga quihin‑ne ichì, dandu) nì cana‑ne ùxìn peón xi‑ne, te nì sàha‑ne iin iin‑tè iin iin dìhùn oro, te nì cachi‑nè xì‑té: “Inii tiempu dècuèndè quìvì naxicocuíìn icúmí‑nsiâ quida‑nsia lucha nducuahà dìhùn yohó”, (nì cachi‑nè xì‑té, dandu cuàhàn‑nè).
13 Chamou dez servos seus, confiou-lhes dez minas e disse-lhes: Negociai até que eu volte.
14 Doco nècuàchì ñuu‑nè, sàhà‑ñá có‑xìñùhù‑né nècuàchìmà, ñàyùcàndùá, nì techuún‑né itnii nèhivì xí‑né nihi‑xi razón cuàhàn, te dohó cachí razón mà: “Có‑cùní‑nsì cusahnú nècuàchì jaàn nùù‑nsí”, cacháˋ.
14 Mas os seus concidadãos o odiavam e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este reine sobre nós.
15 Doco nècuàchìmà, vàtùni nì nìhì‑né chuun cusahnú‑né, te nì naxicocuíìn‑nè ñuu‑nè mà. Dandu nì dàndàcú‑né cànà nsidaa peón nì sàha‑ne iin iin dìhùn mà, vàchi cuní‑nè cundaà ini‑nè nadaa nì nandua.
15 Quando ele voltou, depois de haver tomado posse do reino, mandou chamar os servos a quem dera o dinheiro, a fim de saber que negócio cada um teria conseguido.
16 Dandu nì tnàtuu tè‑primeru, cachí‑te: “Señor, imindaa dìhùn oro nì taxi‑ní, doco vichi sànì nandua ùxìn dìhùn”.
16 Compareceu o primeiro e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez.
17 Dandu nì cachi nècuàchìmà xì‑té: “¡Vàtùni iáˋ! Peón vàha nduu‑ní. Ñàyùcàndùá icúmí‑nî dandacu‑ní nùù ùxìn ñuu nahnú, vàchi viì gá nì quida‑ní xì iin chuun tii”.
17 Respondeu-lhe o senhor: Muito bem, servo bom; porque foste fiel no pouco, terás autoridade sobre dez cidades.
18 Dandu nì tnàtuu peón ùì, cachí‑te: “Señor, nì taxi‑ní imindaa dìhùn oro, doco vichi sànì nandua ùhùn”.
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco.
19 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑nè xì témà: “Mii‑ní, icúmí‑nî dandacu‑ní nùù ùhùn ñuu nahnú”.
19 A este disse: Terás autoridade sobre cinco cidades.
20 Dandu nì tnàtuu inga peón, cachí‑te: “Señor, yohó naquihin‑ní dìhùn xí‑nî, vàchi nì chivàhià nùù iin sìcoto.
20 Veio, então, outro, dizendo: Eis aqui, senhor, a tua mina, que eu guardei embrulhada num lenço.
21 Vàchi yúhîˋ mii‑ní. Ináhî nansa iá‑nî, dana‑ní, dècuèndè tùha stná‑ní candiaà‑ní iñàha mate cónì quìdáchúún‑nî, te tùha stná‑ní quihin‑ní cosecha ndé cónì xìtù‑ní”.
21 Pois tive medo de ti, que és homem rigoroso; tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 Dandu nì cachi nècuàchì dàndàcù‑mà xì peón mà: “¡Peón malu nduu‑yó! Ináhú dana yùhù, te candiáì iñàha ndé cónì quìdáchúîn, te ndaníhí cosecha ndé cónì xìtúí.
22 Respondeu-lhe: Servo mau, por tua própria boca te condenarei. Sabias que eu sou homem rigoroso, que tiro o que não pus e ceifo o que não semeei;
23 Te nú ináhú ducán quidé, dandu ¿índù chuun cónì dàcúhùn dìhùn xí nùù iin vehe ndé quidachuún‑né xán, dandu na quívì nsiaì, vàtùni nìhì stnáì dìquìá ni cuí?”
23 por que não puseste o meu dinheiro no banco? E, então, na minha vinda, o receberia com juros.
24 Dandu nì cachi‑nè xì peón itá yatni ma: “Candiaà‑nsia dìhùn nùù tè‑yòhó, te cuàha‑nsia nècuàchì icúmí ùxìn dìhùn oro jaàn”.
24 E disse aos que o assistiam: Tirai-lhe a mina e dai-a ao que tem as dez.
25 Dandu nì cacachi peón mà xì‑né: “Doco Señor, sà‑ìcúmí nècuàchìmà ùxìn‑ñà vitni”.
25 Eles ponderaram: Senhor, ele já tem dez.
26 Doco nì cachi nècuàchì cusáhnú‑má: “Cunaha‑nsiá, ana sà‑ìcúmí algu vichi, icúmí‑nê nìhì gá‑nè más, te ana icúmí cuisì iyuhu iñàha, icúmí cuxio nsidaa ñà‑ndùá icúmí‑nê.
26 Pois eu vos declaro: a todo o que tem dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, o que tem lhe será tirado.
27 Doco nèhivì xiní ùhì xìˊ, te có‑cùní‑nè cusahnúí nùù‑né, cundaca‑nsianè quixi nùí, te cahnì‑nsiánè yohó”, nì cachi rey mà.
27 Quanto, porém, a esses meus inimigos, que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui e executai-os na minha presença.
28 Daaní, nì nsihi nì nacani‑ya ejemplu mà, nì quihin tu‑ya ichì cuàhàn‑yà Jerusalén, idónuu‑yá nùù compañeru‑yà cuàhàn‑yà.
28 E, dito isto, prosseguia Jesus subindo para Jerusalém.
29 Te sà‑ìtúú‑yá sàà‑yà ñuu cuati Betfagé xì Betania, frente yucù Olivo. Dandu nì càhàn‑yà xì ùì nècuàchì dacuahá‑yá ñà‑nì cúhùn cueé‑nè chicá nùù‑xí.
29 Ora, aconteceu que, ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto ao monte das Oliveiras, enviou dois de seus discípulos,
30 Te dohó nì cachi‑yà xì‑né:
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia fronteira e ali, ao entrardes, achareis preso um jumentinho que jamais homem algum montou; soltai-o e trazei-o.
31 Te nú ndàcàtnùhù nèhivì nùù‑nsiá índù chuun ndaxin‑nsiási, dandu cachi‑nsià xì‑né ñà‑Stoho‑ndà Señor xiñuhu xi‑sí ―nì cachi‑yà.
31 Se alguém vos perguntar: Por que o soltais? Respondereis assim: Porque o Senhor precisa dele.
32 Dandu luegu nì caquihin ùì nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè chuun ma, te nì xini‑nè ñà‑divi nacua nì cachi‑yà xì‑né, ducán ndisa nì ìa.
32 E, indo os que foram mandados, acharam segundo lhes dissera Jesus.
33 Te na meru ndaxin‑nési, dandu nì càhàn stohò‑si xi‑né, cachí‑nè:
33 Quando eles estavam soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que o soltais?
34 Dandu nì cachi‑nè:
34 Responderam: Porque o Senhor precisa dele.
35 Dandu nì saca‑nèsi cuàhàn‑nè ndé iá‑yà; te nì chindàndòó‑né sìcoto xi‑ne dìquì‑sí, te nì sàcùnùú‑yàsi
35 Então, o trouxeram e, pondo as suas vestes sobre ele, ajudaram Jesus a montar.
36 nì quihin‑ya ichì cuàhàn‑yà (ñuu Jerusalén). Te ichì yucán ndé yàha‑ya nì chitànduhù nèhivì dòò‑né.
36 Indo ele, estendiam no caminho as suas vestes.
37 Te na sá‑ìtúú‑yá nacatacaa‑ya yucù Olivo yucán, dandu nsidaa nèhivì nchícùn xì‑yá, nì quesaha‑né cána fuerte‑ne, naquímánì‑né Dios sàhà ñà‑cuàhà guá milagru nì quida‑ya nì xini‑nè;
37 E, quando se aproximava da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos passou, jubilosa, a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinham visto,
38 te palabra yohó nduá nì cachi‑nè:
38 dizendo: Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!
39 Dandu dava nècuàchì fariseu cuàhàn mahì nèhivì cuáhà mà, nì cachi‑nè:
39 Ora, alguns dos fariseus lhe disseram em meio à multidão: Mestre, repreende os teus discípulos!
40 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
40 Mas ele lhes respondeu: Asseguro-vos que, se eles se calarem, as próprias pedras clamarão.
41 Daaní, nì sàà‑yà yatni ñuu Jerusalén. Te nì indehè‑yá ñuu cahnu‑ma. Te nì sacu‑ya sàhà nèhivì ndoó yucán,
41 Quando ia chegando, vendo a cidade, chorou
42 cachí‑yà:
42 e dizia: Ah! Se conheceras por ti mesma, ainda hoje, o que é devido à paz! Mas isto está agora oculto aos teus olhos.
43 Cunaha‑nsiá, vàxi iin quìvì caquixi contra xi‑nsia, te natnahà‑te ñuu‑nsià, dandu caquidavàha‑tè nama orilla ñuù‑nsia ñà‑cadì‑te nùù‑nsiá. Dandu nàá stnahá‑te xi‑nsiá nsidanicuú ladu.
43 Pois sobre ti virão dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras e, por todos os lados, te apertarão o cerco;
44 Te dacaá nsihi‑tè vehe‑nsia, te cahnì nsìhí stná‑te mii‑nsiá. Mà ndóo ga ni‑iin yùù idótnahá víi yohó. Nsidaájàn icúmí cuu xi‑nsiá sàhà ñà‑cónì nácúní‑nsià ana dacácu xi‑nsiá ni cuí.
44 e te arrasarão e aos teus filhos dentro de ti; não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não reconheceste a oportunidade da tua visitação.
45 Daaní, cuàhàn‑yà veheñùhu cahnú, te nì taxi nsihí‑yá tè‑dìcó xì tè‑xìín ndoó yucán,
45 Depois, entrando no templo, expulsou os que ali vendiam,
46 cachí‑yà xì‑té:
46 dizendo-lhes: Está escrito:
47 Daaní, nsìquívì sáhàn‑yà veheñùhu cahnu‑ma, te dacuahá‑yá nèhivì. Doco dùtù xícusahnú, xì nècuàchì ley xi veheñùhu, xì stná nècuàchì nihí chuun ñuu mà, nandúcú‑nê nansa cui dandáñúhú‑nêyà.
47 Diariamente, Jesus ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas e os maiorais do povo procuravam eliminá-lo;
48 Doco mànìcùí nìhì‑né nansa quida‑neà, vàchi nsidaa nèhivì cuáhà mà, iníní vàha‑ne ñà‑ndùá dacuahá‑yá.
48 contudo, não atinavam em como fazê-lo, porque todo o povo, ao ouvi-lo, ficava dominado por ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.