Lucas 15

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Daaní, nì catnàtuu cuàhà tè‑dàchíyàhvi, xì cuàhà gá stná nèhivì iá cuàchi‑xi, vàchi cuní‑nè cunini‑ne ñà‑ndùá cachí‑yà.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Dandu nècuàchì fariseu, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu, nì xitnùhu‑neyà, cachí‑nè:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Dandu nì nacani‑ya xì‑né iin ejemplu, te dohó nì cachi‑yà:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 ―Nú ndoó iin cientu riì xì‑ndà, te nì quecuaán iin‑sì ¿ndíà nduá quida‑nda? ¿Amádi nacoo‑nda 99 quisì dava ga mà iin yodò, te cùhùn‑ndà nanducu‑nda inga quisì mà ndè cachi nanihì‑ndàsí?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Daaní, nú sànì ndacùhun‑ndasí, cudíì ini‑ndà
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 mànuhù‑ndà vehe‑nda idádocó‑ndà quisì mà. Dandu cana‑nda amigo xi‑nda xì stná nècuàchì ndoó yatni, te cachí‑ndà xì‑né: “¡Nahà‑nsia cundoo‑nda cudiì ini‑ndà, vàchi sànì natùi riì xí nì ndañuhu ni cuí!”
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 ’Te yùhù cachí stnáì xì‑nsiá, nú nì sàà iin nèhivì iá cuàchi xi cuu‑ne arrepentir, dandu yáha ga xícudiì ini ana ndoó gloria. Ndè chicá cudíì ini‑nè sàhà nècuàchìmà nùù 99 nèhivì nihnú vàha inì‑xi, vàchi mii‑né, có‑xìñùhù gá cuu‑ne arrepentir.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 ’Te ò (inga ejemplu. Ni cachí‑ndà iá) iin nècuàchì ñahà icúmí xí ùxìn dìhùn plata. Pues nú ni ndáñúhú ian, amádi nacuicùn‑né iin isì, te nasihvi‑né vehe‑ne ñà‑nanducu‑néà ndè cachi natùia.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Daaní, nú sànì nanihì‑néà, dandu cana‑ne amigo xi‑ne xì stná nècuàchì ñahà xíndoo yatni, te cachi‑nè xì nècuàchìmà: “Naha‑nsià cundoo‑nda cudiì ini‑ndà, vàchi sànì natùi dìhùn xí nì ndañuhu ni cuí”, cachí‑nè.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Te cachí stnáì xì‑nsiá, ducán cudíì stná ini nsidaa ángel xi Dios nú nì sàà iin nècuàchì iá cuàchi‑xi cuu‑ne arrepentir.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Dandu nì cachi stná‑yà:
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Te nì cachi tèchicá chii xi yua‑té: “Papá, taxi‑ní ñà‑ndùú tàhvì nìhì‑nsí nùù‑ní”. Ñàyùcàndùá, nì sàha‑ne iin iin‑tè ñà‑ndùú tàhvì‑té.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Cónì yáha cuàhà quìvì, te nì dàtàcá tèchicá chii ma nsidaa ñà‑ìcúmí‑tê, te cuàhàn xìcà‑té inga ñuu. Yucán nì quida ndevàha‑tè gastu dìhùn xí‑te, nì quìhvi‑tè cuàhà viciu.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Daaní, na ní nsihi dìhùn mà, nì quixi fuerte tnama ñuu yucán, te nì quesaha‑té nì ndundahví‑te.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ñàyùcàndùá, cuàhàn‑te nùù iin lamú ñuu yucán, te nì nìhì‑té chuun nùù nècuàchìmà, nì techuún‑nète cuàhàn‑te campu dacáxâhan‑tè cochi.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 (Ñàyùcàndùá, yucán iá‑te campu mà), dècuèndè nchichi yùcù saxí cochi‑mà cahan stná‑te caxì‑té, doco còò ni‑iin nèhivì sáha xi‑té ni‑iñàha.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Dandu nì nàcùnihnu sahnú inì‑te, te nì cachì‑te: “Cuàhà gá peón ndoó vehe yué, te iá cuàhà ñà‑cutiacu‑nè, dècuèndè cuyódo gá‑ñà nùù‑né. Doco yùhù, yohó iéˋ ndè cuníˋ cuì quidá doco.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Chicá vàha naquihin ichì nùhì ndé iá papá xi, te cachì xì‑né: Papá, nsidá cuàchi nùù Dios, te nsidá cuàchi stnáì nùù mii‑ní.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Ni mà nátùi cunduu guè nahi dèhe‑ní; nahi peón xi‑ní cundui quida‑ní cuenta”. Ducán nacání inì‑te entre mii‑té.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ñàyùcàndùá, nì naquihin‑tè ichì mànuhù‑té ndé iá yua‑té.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Dandu nì cachi dèhe‑nemà xì‑né: “Papá, nsidá cuàchi nùù mii‑yá iá ansivi, te nsidá cuàchi stnáì nùù mii‑ní. Mà nátùi cunduu guè nahi dèhe‑ní”, nì cachì‑te.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Doco yua‑té, nì cachi‑nè xì peón xi‑ne: “Tavà‑nsiá sìcoto chicá finu, te chindixi‑nsiàte; te ni cúnácáá stná iin anillu dìnìndàhá‑te; ni nácuáìn stná‑te iin ndìsàn.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Te cundaca stná‑nsia chelù ndatnù quixi cuì‑si quida‑nda vicò.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Vàchi sànì xìhì dèhi yohó cahín, doco vichi (sànì nsiaà‑te) na iin tiàa nì natiacu. Sànì ndañuhu‑té ni cuí, doco vichi sànì natùi‑tè”, nì cachi yua‑té. Te nsidaa nècuàchì ndoó yucán, nì quesaha‑né nì quida cahnú‑né vicò mà.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 ’Daaní, dèhe sahnú nècuàchìmà, iá‑te nùù ìtú. Te nì naquihin‑tè ichì màndixi‑tè. Te na ní cuyatni‑tè vehe, nì tiacù‑te quidándáá nèhivì, te itásáhá stná‑nè.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Ñàyùcàndùá, nì cana‑tè iin peón; nì xìcàn tnùhù‑té nùù nècuàchìmà, cachí‑te: “¿Ndíà ndùá cùù‑guá vehi?”
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Dandu nì cachi peón mà xì‑té: “Sànì nsiaa ñanì‑ní, ñàyùcàndùá nì cachi yua‑ní ñà‑nì càhní‑nsí chelù ndatnù, vàchi sànì natùi dèhe‑ne, te còò ni‑iñàha ni cuu xi‑té”.
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Ñàyùcàndùá, nì xìdà ini ñani sàhnùmà, có‑cùní‑te nansìhvi‑tè vehe. Dandu nì quee yua‑té nì càhàn viì‑né xì‑té.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Doco nì cachì‑te xi‑né: “Cunaha‑ní, sàcàní cuìà iéˋ nùù‑ní quidáchúîn, te iníní nsidanicuú ñà‑ndùá cachí‑nî xìˊ; doco tàñáha ga dacútâhvì‑ní yùhù ni‑iin litú quida stnáì vicò xì amigo xi.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Doco vichi sàhà ñà‑nì nsiaa tè‑ndùú dèhe‑ní yohó, (ñàyùcàndùá quìdà‑ní iin vicò cahnú), dècuèndè nì xìhì stná chelù ndatnù xi‑nda sàhà‑té, mate nduú‑te iin ana nì quida uun gastu xì biene xi‑ní sàhà ñahà xí‑te”, nì cachi dèhe sahnuma.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Dandu nì cachi yua‑té: “Yohó, dèhi nduú stnáù. Siempre ió xî. Te nsidaa ñà‑ndùú biene xi, stoho stnáˋ nduú stnáù.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Doco vitni ndiá ìcà‑ndà quida‑nda vicò, te cudiì ini‑ndà, vàchi tè‑ñanù yohó, nì xìhì‑te cahín, doco vichi yohó iá‑te na ian nì natiacù‑te; sànì ndañuhu dahuun‑tè nì cahín, doco còó, sànì nsiaà‑te vichi”.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.