Lucas 15

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Daaní, nì catnàtuu cuàhà tè‑dàchíyàhvi, xì cuàhà gá stná nèhivì iá cuàchi‑xi, vàchi cuní‑nè cunini‑ne ñà‑ndùá cachí‑yà.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Dandu nècuàchì fariseu, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu, nì xitnùhu‑neyà, cachí‑nè:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Dandu nì nacani‑ya xì‑né iin ejemplu, te dohó nì cachi‑yà:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ―Nú ndoó iin cientu riì xì‑ndà, te nì quecuaán iin‑sì ¿ndíà nduá quida‑nda? ¿Amádi nacoo‑nda 99 quisì dava ga mà iin yodò, te cùhùn‑ndà nanducu‑nda inga quisì mà ndè cachi nanihì‑ndàsí?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Daaní, nú sànì ndacùhun‑ndasí, cudíì ini‑ndà
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 mànuhù‑ndà vehe‑nda idádocó‑ndà quisì mà. Dandu cana‑nda amigo xi‑nda xì stná nècuàchì ndoó yatni, te cachí‑ndà xì‑né: “¡Nahà‑nsia cundoo‑nda cudiì ini‑ndà, vàchi sànì natùi riì xí nì ndañuhu ni cuí!”
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 ’Te yùhù cachí stnáì xì‑nsiá, nú nì sàà iin nèhivì iá cuàchi xi cuu‑ne arrepentir, dandu yáha ga xícudiì ini ana ndoó gloria. Ndè chicá cudíì ini‑nè sàhà nècuàchìmà nùù 99 nèhivì nihnú vàha inì‑xi, vàchi mii‑né, có‑xìñùhù gá cuu‑ne arrepentir.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Te ò (inga ejemplu. Ni cachí‑ndà iá) iin nècuàchì ñahà icúmí xí ùxìn dìhùn plata. Pues nú ni ndáñúhú ian, amádi nacuicùn‑né iin isì, te nasihvi‑né vehe‑ne ñà‑nanducu‑néà ndè cachi natùia.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Daaní, nú sànì nanihì‑néà, dandu cana‑ne amigo xi‑ne xì stná nècuàchì ñahà xíndoo yatni, te cachi‑nè xì nècuàchìmà: “Naha‑nsià cundoo‑nda cudiì ini‑ndà, vàchi sànì natùi dìhùn xí nì ndañuhu ni cuí”, cachí‑nè.
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Te cachí stnáì xì‑nsiá, ducán cudíì stná ini nsidaa ángel xi Dios nú nì sàà iin nècuàchì iá cuàchi‑xi cuu‑ne arrepentir.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Dandu nì cachi stná‑yà:
11 E disse:
12 Te nì cachi tèchicá chii xi yua‑té: “Papá, taxi‑ní ñà‑ndùú tàhvì nìhì‑nsí nùù‑ní”. Ñàyùcàndùá, nì sàha‑ne iin iin‑tè ñà‑ndùú tàhvì‑té.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Cónì yáha cuàhà quìvì, te nì dàtàcá tèchicá chii ma nsidaa ñà‑ìcúmí‑tê, te cuàhàn xìcà‑té inga ñuu. Yucán nì quida ndevàha‑tè gastu dìhùn xí‑te, nì quìhvi‑tè cuàhà viciu.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Daaní, na ní nsihi dìhùn mà, nì quixi fuerte tnama ñuu yucán, te nì quesaha‑té nì ndundahví‑te.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ñàyùcàndùá, cuàhàn‑te nùù iin lamú ñuu yucán, te nì nìhì‑té chuun nùù nècuàchìmà, nì techuún‑nète cuàhàn‑te campu dacáxâhan‑tè cochi.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 (Ñàyùcàndùá, yucán iá‑te campu mà), dècuèndè nchichi yùcù saxí cochi‑mà cahan stná‑te caxì‑té, doco còò ni‑iin nèhivì sáha xi‑té ni‑iñàha.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Dandu nì nàcùnihnu sahnú inì‑te, te nì cachì‑te: “Cuàhà gá peón ndoó vehe yué, te iá cuàhà ñà‑cutiacu‑nè, dècuèndè cuyódo gá‑ñà nùù‑né. Doco yùhù, yohó iéˋ ndè cuníˋ cuì quidá doco.
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Chicá vàha naquihin ichì nùhì ndé iá papá xi, te cachì xì‑né: Papá, nsidá cuàchi nùù Dios, te nsidá cuàchi stnáì nùù mii‑ní.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Ni mà nátùi cunduu guè nahi dèhe‑ní; nahi peón xi‑ní cundui quida‑ní cuenta”. Ducán nacání inì‑te entre mii‑té.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Ñàyùcàndùá, nì naquihin‑tè ichì mànuhù‑té ndé iá yua‑té.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Dandu nì cachi dèhe‑nemà xì‑né: “Papá, nsidá cuàchi nùù mii‑yá iá ansivi, te nsidá cuàchi stnáì nùù mii‑ní. Mà nátùi cunduu guè nahi dèhe‑ní”, nì cachì‑te.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Doco yua‑té, nì cachi‑nè xì peón xi‑ne: “Tavà‑nsiá sìcoto chicá finu, te chindixi‑nsiàte; te ni cúnácáá stná iin anillu dìnìndàhá‑te; ni nácuáìn stná‑te iin ndìsàn.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Te cundaca stná‑nsia chelù ndatnù quixi cuì‑si quida‑nda vicò.
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Vàchi sànì xìhì dèhi yohó cahín, doco vichi (sànì nsiaà‑te) na iin tiàa nì natiacu. Sànì ndañuhu‑té ni cuí, doco vichi sànì natùi‑tè”, nì cachi yua‑té. Te nsidaa nècuàchì ndoó yucán, nì quesaha‑né nì quida cahnú‑né vicò mà.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ’Daaní, dèhe sahnú nècuàchìmà, iá‑te nùù ìtú. Te nì naquihin‑tè ichì màndixi‑tè. Te na ní cuyatni‑tè vehe, nì tiacù‑te quidándáá nèhivì, te itásáhá stná‑nè.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ñàyùcàndùá, nì cana‑tè iin peón; nì xìcàn tnùhù‑té nùù nècuàchìmà, cachí‑te: “¿Ndíà ndùá cùù‑guá vehi?”
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Dandu nì cachi peón mà xì‑té: “Sànì nsiaa ñanì‑ní, ñàyùcàndùá nì cachi yua‑ní ñà‑nì càhní‑nsí chelù ndatnù, vàchi sànì natùi dèhe‑ne, te còò ni‑iñàha ni cuu xi‑té”.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ñàyùcàndùá, nì xìdà ini ñani sàhnùmà, có‑cùní‑te nansìhvi‑tè vehe. Dandu nì quee yua‑té nì càhàn viì‑né xì‑té.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Doco nì cachì‑te xi‑né: “Cunaha‑ní, sàcàní cuìà iéˋ nùù‑ní quidáchúîn, te iníní nsidanicuú ñà‑ndùá cachí‑nî xìˊ; doco tàñáha ga dacútâhvì‑ní yùhù ni‑iin litú quida stnáì vicò xì amigo xi.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Doco vichi sàhà ñà‑nì nsiaa tè‑ndùú dèhe‑ní yohó, (ñàyùcàndùá quìdà‑ní iin vicò cahnú), dècuèndè nì xìhì stná chelù ndatnù xi‑nda sàhà‑té, mate nduú‑te iin ana nì quida uun gastu xì biene xi‑ní sàhà ñahà xí‑te”, nì cachi dèhe sahnuma.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Dandu nì cachi yua‑té: “Yohó, dèhi nduú stnáù. Siempre ió xî. Te nsidaa ñà‑ndùú biene xi, stoho stnáˋ nduú stnáù.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Doco vitni ndiá ìcà‑ndà quida‑nda vicò, te cudiì ini‑ndà, vàchi tè‑ñanù yohó, nì xìhì‑te cahín, doco vichi yohó iá‑te na ian nì natiacù‑te; sànì ndañuhu dahuun‑tè nì cahín, doco còó, sànì nsiaà‑te vichi”.
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.