Lucas 14
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs BKJ
1 — ausente —
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 — ausente —
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì nècuàchì fariseu mà xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu ndoó yucán:
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Doco nècuàchìmà, dadí úún nì ndòo‑ne. Ñàyùcàndùá, nì tnii‑ya ndahà nècuàchì cuhí mà, te nì dàndúvàha‑yanè. Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Dandu nì cachi stná‑yà xì nècuàchì ndoó yucán:
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Te mii‑né, mànìcùí nanihì tnùní ini‑nè nansa naxiconihí‑né nùù‑yá.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Daaní, nì xini Jesús nansa quidá nècuàchì nì quesaa vicò mà, nandúcú‑nê lugar cundoo‑ne ndé chicá quee tnùñuhu xí‑né. Ñàyùcàndùá, nì nacani‑ya xì‑né iin ejemplu, cachí‑yà:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 ―Nú cánà iin nèhivì cùhùn‑nè iin vicò nandàhà, màsà cóó‑né ndé nduú lugar chicá iá tnùñuhu‑xí, vàchi vihini sàà stná inga ana chicá quidáñúhú nècuàchì dìvéhé‑xí.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 Nú ducán, dandu icúmí nècuàchì dìvéhé‑xímá tnàtuu‑ne ndé iá nècuàchì nì sàà primeru mà, te cachi‑nè xì nècuàchìmà: “Cuxio‑ní, te ni coó nècuàchì sahnú yohó lugar xi‑ní”. Dandu nècuàchìmà, ndacuiin‑nè, te cùhùn‑nè coo‑ne inga lugar ndè cahà‑xí, te ndòo cahan‑ne.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Cunaha‑nsiá, nú cánà‑ndà cùhùn‑ndà iin vicò, dandu nanducu‑nda lugar chicá cahà‑xí coo‑nda, dandu na tnátuu nècuàchì dìvéhé‑xímá, icúmí‑nê cachi‑nè xì‑ndà: “Amigo, nahà‑ní, coo‑ní ndé nduú lugar chicá iá tnùñuhu‑xí”. Pues nú ni quidá‑né ducán, dandu chicá quee tnùñuhu xi‑nda nùù nècuàchì cutnáhâ xí‑ndá ndoo‑nda xixi‑nda yucán.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Vàchi nsidaa ana datiaá chicá ndiaá, icúmí‑nê sàà‑nè ndòo cahan‑ne. Doco nsidaa ana ndaníhí ndahví xì mii‑xí, divi nduú ana chicá icúmí nìhì xì tnùñuhu ―nì cachi Jesús.
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Daaní, nì càhàn‑yà xì nècuàchì nì cana xi‑yá ñà‑cuxi‑ya, cachí‑yà xì‑né:
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Còó, vàchi nú cuní‑nî quida‑ní iin vicò, dandu cana‑ní nècuàchì ndahví, xì nècuàchì nì nacuèhè, xì nècuàchì xicá cuéhê, xì nècuàchì cuaá;
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 dandu ndiaha gá coo xi‑ní, vàchi nsidaa nècuàchì yucán, mà cúí danáà‑né nùù‑ní. Daaní (ndè inga vida) na natiacù‑ní xì nsidaa gá nèhivì nihnú ndàcuisì inì‑xi, icúmí‑nî nìhì‑ní ñà‑vàha xi‑ní sàhámà ―nì cachi Jesús.
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Daaní, iin nècuàchì cutnáhâ xí‑yâ na xixí‑yá yucán, nì tiacu‑nè ñà‑ndùá nì cachi‑yà, te nì cachi‑nè xì‑yá:
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Dandu nì cachi Jesús xì nècuàchìmà:
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Dandu na hora cuàhàn‑nè cacuxi‑ne, nì techuún‑né iin peón xi‑ne (ñà‑caca‑tè) cachitnùhu‑tè xì nsidaa nècuàchì nì cànà mà ñà‑sà‑ìá hora yàha‑ne, vàchi sà‑ìá listu nsidaá.
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 ’Doco iin‑ni nì cacachi nsidaa‑né ñà‑nì cuícáhnû ini nècuàchì quìdà‑xì vicò mà sàhà‑né. Nècuàchì primeru, nì cachi‑nè: “Còó, làcà nì xiin iin ñuhù xí, te icúmî cùhìn cundehíà. Ni cuícáhnû ini‑nè sàhí”, cachí‑nè.
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 ’Daaní, inga‑nè, nì cachi‑nè: “Còó, vàchi làcà nì xiin ùhùn yunta buey, te icúmî cùhìn cundaà inì sàhà‑sí, a quídá víi‑sí, á coó. Ni cuícáhnû ini nècuàchìmà sàhí”, nì cachi tiàa ma.
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Daaní, inga‑nè, nì cachi‑nè: “Còó, vàchi làcà nì nandàhí, te ñàyùcàndùá, mà cúí cùhìn”.
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 ’Ñàyùcàndùá, mànuhù peón mà, te nì nacani‑tè xì lamú xi‑tè nansa nì cacachi iin iin nèhivì mà. Ñàyùcàndùá, nì xìdà ini nècuàchìmà, te nì cachi‑nè xì peón mà: “Cuahán‑nî vichi duha cacanuu‑ní inii calle ñuu‑ndà yohó, calle nahnú te calle cuati, te danátácà‑ní nècuàchì ndahví, nècuàchì nì nacuèhè, xì stná nècuàchì xicá cuéhê, xì nècuàchì cuaá ñà‑nì quìxí‑né vicò xí”.
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 ’Ñàyùcàndùá, (ducán nì quida peón mà); dandu nì cachì‑te: “Sànì quide ñà‑ndùá nì cachì‑ní xìˊ, señor, te vàtùni cundoo más gà nèhivì”.
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Dandu nì cachi tu lamú mà xì peón mà: “Vichi cuahán tu‑ní nsidaa ichì xì nsidaa callejón, te datnátuu‑ní nèhivì sàhà‑ñá chitu vehi nèhivì.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Vàchi ñà‑yòhó cachíˋ xì‑nsiá, ni‑iin nèhivì nì quide invitar daa, mà níhì‑né ni‑iyuhu ñà‑cuxi‑ne vehi”.
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Cunaha‑ní, cuàhà gá nèhivì xínchicùn xì‑yá cuàhàn stná‑nè. Ñàyùcàndùá nì naxicocuíìn‑yà yàtà‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 ―Nú vàxi iin nèhivì nùí, te cuní‑nè cunchicùn‑nè yùhù, dandu (màsà ndúlócô gà‑nè ñà‑ndùá cachí) yua‑né, ò dihi‑né, ò dèhe‑ne, ò ñani‑nè, ò cùha‑ne, mate (ni cá‑cútúxí ini nècuàchìmà) sànì xini ùhì tnaha‑nemà mii‑né. Ni màsà cúú gà stná ini‑nè sàhà vida xi‑ne, vàchi nú coó, mà cúí sàà‑nè cunduu‑ne iin ana nchícùn xìˊ.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Te xiñuhu stná (ñà‑coo‑ne dispuestu cui‑nè sàhí), quida‑ne cuenta na ian nsidá‑né iin cruz cuàhàn‑nè cui‑nè. Vàchi nú có‑nìhnú ini‑nè ducán, te có‑nchîcùn stná‑nè yùhù ducán, dandu mà cúí sàà‑nè cunduu‑ne iin nèhivì xí.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Vàchi nú cuní‑ndà quidavàha‑nda iin vehe ducún, amádi dihna coo‑nda quida‑nda cuenta xi‑nda a vátùni sàà dìhùn xì‑ndà,
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 còtó mà cúí daxínu‑ndañá, cuisì cimientu xan daquésáhá‑ndá, te sà‑ìá ni. Dandu nècuàchì indéhe, cuàhàn‑nè cuàcùndiaa‑nèndó,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 cachi‑nè: “Cuàhàn tè‑jaàn quidavàha‑tè iin vehe ni cuí, doco cónì níhì‑té daxínu‑teá”, cachi‑nè (cuàcùndiaa‑nèndó).
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 Daaní, stná iin rey, nú cuní‑te cùhùn‑te guerra nàá tnàhá‑te xì inga rey vàxi xi soldadu‑xi, amádi dihna coo‑tè nacani vàha inì‑te, a vátùni sàà ùxìn mil soldadu xi‑tè ñà‑cundee‑té nùù òcò mil soldadu xi inga rey mà, á coó.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Te nú mà sáà soldadu xi‑tè, dandu na táñâha ga cuyatni inga rey mà, dandu techuún‑te nèhivì xí‑te cùhùn‑nè ndatnuhu‑né xì tèmà nansa nsihi pleitu xi‑tè.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Te ducán stná mii‑nsiá, xiñuhu nandòdó‑nsiá nsidanicuú iñàha icúmí‑nsiâ, vàchi nú coó, dandu mà cúí sàà‑nsià cunduu‑nsia ana nchícùn xìˊ.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 ’Vàha ga ììn, (vàchi nsidá ádìá ñà‑xìxì‑ndà); doco nú sànì ndañuhu ñà‑ádì xán, dandu mà cúí gá ndu‑adì gáˋ.
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Vàchi còò cá chuan, mà cúndúá ñuhù chihi‑nda, ni mà váha daquée stná‑ndà nùù itu‑ndà. Chicá vàha cate‑ndàñá. Ni cúníní vàha nsidaa‑nsiá palabra jaàn.
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.