Lucas 14
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARA
1 — ausente —
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 — ausente —
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì nècuàchì fariseu mà xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu ndoó yucán:
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Doco nècuàchìmà, dadí úún nì ndòo‑ne. Ñàyùcàndùá, nì tnii‑ya ndahà nècuàchì cuhí mà, te nì dàndúvàha‑yanè. Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Dandu nì cachi stná‑yà xì nècuàchì ndoó yucán:
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Te mii‑né, mànìcùí nanihì tnùní ini‑nè nansa naxiconihí‑né nùù‑yá.
6 A isto nada puderam responder.
7 Daaní, nì xini Jesús nansa quidá nècuàchì nì quesaa vicò mà, nandúcú‑nê lugar cundoo‑ne ndé chicá quee tnùñuhu xí‑né. Ñàyùcàndùá, nì nacani‑ya xì‑né iin ejemplu, cachí‑yà:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 ―Nú cánà iin nèhivì cùhùn‑nè iin vicò nandàhà, màsà cóó‑né ndé nduú lugar chicá iá tnùñuhu‑xí, vàchi vihini sàà stná inga ana chicá quidáñúhú nècuàchì dìvéhé‑xí.
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 Nú ducán, dandu icúmí nècuàchì dìvéhé‑xímá tnàtuu‑ne ndé iá nècuàchì nì sàà primeru mà, te cachi‑nè xì nècuàchìmà: “Cuxio‑ní, te ni coó nècuàchì sahnú yohó lugar xi‑ní”. Dandu nècuàchìmà, ndacuiin‑nè, te cùhùn‑nè coo‑ne inga lugar ndè cahà‑xí, te ndòo cahan‑ne.
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Cunaha‑nsiá, nú cánà‑ndà cùhùn‑ndà iin vicò, dandu nanducu‑nda lugar chicá cahà‑xí coo‑nda, dandu na tnátuu nècuàchì dìvéhé‑xímá, icúmí‑nê cachi‑nè xì‑ndà: “Amigo, nahà‑ní, coo‑ní ndé nduú lugar chicá iá tnùñuhu‑xí”. Pues nú ni quidá‑né ducán, dandu chicá quee tnùñuhu xi‑nda nùù nècuàchì cutnáhâ xí‑ndá ndoo‑nda xixi‑nda yucán.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 Vàchi nsidaa ana datiaá chicá ndiaá, icúmí‑nê sàà‑nè ndòo cahan‑ne. Doco nsidaa ana ndaníhí ndahví xì mii‑xí, divi nduú ana chicá icúmí nìhì xì tnùñuhu ―nì cachi Jesús.
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Daaní, nì càhàn‑yà xì nècuàchì nì cana xi‑yá ñà‑cuxi‑ya, cachí‑yà xì‑né:
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Còó, vàchi nú cuní‑nî quida‑ní iin vicò, dandu cana‑ní nècuàchì ndahví, xì nècuàchì nì nacuèhè, xì nècuàchì xicá cuéhê, xì nècuàchì cuaá;
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 dandu ndiaha gá coo xi‑ní, vàchi nsidaa nècuàchì yucán, mà cúí danáà‑né nùù‑ní. Daaní (ndè inga vida) na natiacù‑ní xì nsidaa gá nèhivì nihnú ndàcuisì inì‑xi, icúmí‑nî nìhì‑ní ñà‑vàha xi‑ní sàhámà ―nì cachi Jesús.
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 Daaní, iin nècuàchì cutnáhâ xí‑yâ na xixí‑yá yucán, nì tiacu‑nè ñà‑ndùá nì cachi‑yà, te nì cachi‑nè xì‑yá:
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Dandu nì cachi Jesús xì nècuàchìmà:
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 Dandu na hora cuàhàn‑nè cacuxi‑ne, nì techuún‑né iin peón xi‑ne (ñà‑caca‑tè) cachitnùhu‑tè xì nsidaa nècuàchì nì cànà mà ñà‑sà‑ìá hora yàha‑ne, vàchi sà‑ìá listu nsidaá.
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 ’Doco iin‑ni nì cacachi nsidaa‑né ñà‑nì cuícáhnû ini nècuàchì quìdà‑xì vicò mà sàhà‑né. Nècuàchì primeru, nì cachi‑nè: “Còó, làcà nì xiin iin ñuhù xí, te icúmî cùhìn cundehíà. Ni cuícáhnû ini‑nè sàhí”, cachí‑nè.
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 ’Daaní, inga‑nè, nì cachi‑nè: “Còó, vàchi làcà nì xiin ùhùn yunta buey, te icúmî cùhìn cundaà inì sàhà‑sí, a quídá víi‑sí, á coó. Ni cuícáhnû ini nècuàchìmà sàhí”, nì cachi tiàa ma.
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 Daaní, inga‑nè, nì cachi‑nè: “Còó, vàchi làcà nì nandàhí, te ñàyùcàndùá, mà cúí cùhìn”.
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 ’Ñàyùcàndùá, mànuhù peón mà, te nì nacani‑tè xì lamú xi‑tè nansa nì cacachi iin iin nèhivì mà. Ñàyùcàndùá, nì xìdà ini nècuàchìmà, te nì cachi‑nè xì peón mà: “Cuahán‑nî vichi duha cacanuu‑ní inii calle ñuu‑ndà yohó, calle nahnú te calle cuati, te danátácà‑ní nècuàchì ndahví, nècuàchì nì nacuèhè, xì stná nècuàchì xicá cuéhê, xì nècuàchì cuaá ñà‑nì quìxí‑né vicò xí”.
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 ’Ñàyùcàndùá, (ducán nì quida peón mà); dandu nì cachì‑te: “Sànì quide ñà‑ndùá nì cachì‑ní xìˊ, señor, te vàtùni cundoo más gà nèhivì”.
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Dandu nì cachi tu lamú mà xì peón mà: “Vichi cuahán tu‑ní nsidaa ichì xì nsidaa callejón, te datnátuu‑ní nèhivì sàhà‑ñá chitu vehi nèhivì.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Vàchi ñà‑yòhó cachíˋ xì‑nsiá, ni‑iin nèhivì nì quide invitar daa, mà níhì‑né ni‑iyuhu ñà‑cuxi‑ne vehi”.
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Cunaha‑ní, cuàhà gá nèhivì xínchicùn xì‑yá cuàhàn stná‑nè. Ñàyùcàndùá nì naxicocuíìn‑yà yàtà‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né:
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 ―Nú vàxi iin nèhivì nùí, te cuní‑nè cunchicùn‑nè yùhù, dandu (màsà ndúlócô gà‑nè ñà‑ndùá cachí) yua‑né, ò dihi‑né, ò dèhe‑ne, ò ñani‑nè, ò cùha‑ne, mate (ni cá‑cútúxí ini nècuàchìmà) sànì xini ùhì tnaha‑nemà mii‑né. Ni màsà cúú gà stná ini‑nè sàhà vida xi‑ne, vàchi nú coó, mà cúí sàà‑nè cunduu‑ne iin ana nchícùn xìˊ.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Te xiñuhu stná (ñà‑coo‑ne dispuestu cui‑nè sàhí), quida‑ne cuenta na ian nsidá‑né iin cruz cuàhàn‑nè cui‑nè. Vàchi nú có‑nìhnú ini‑nè ducán, te có‑nchîcùn stná‑nè yùhù ducán, dandu mà cúí sàà‑nè cunduu‑ne iin nèhivì xí.
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Vàchi nú cuní‑ndà quidavàha‑nda iin vehe ducún, amádi dihna coo‑nda quida‑nda cuenta xi‑nda a vátùni sàà dìhùn xì‑ndà,
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 còtó mà cúí daxínu‑ndañá, cuisì cimientu xan daquésáhá‑ndá, te sà‑ìá ni. Dandu nècuàchì indéhe, cuàhàn‑nè cuàcùndiaa‑nèndó,
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 cachi‑nè: “Cuàhàn tè‑jaàn quidavàha‑tè iin vehe ni cuí, doco cónì níhì‑té daxínu‑teá”, cachi‑nè (cuàcùndiaa‑nèndó).
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 Daaní, stná iin rey, nú cuní‑te cùhùn‑te guerra nàá tnàhá‑te xì inga rey vàxi xi soldadu‑xi, amádi dihna coo‑tè nacani vàha inì‑te, a vátùni sàà ùxìn mil soldadu xi‑tè ñà‑cundee‑té nùù òcò mil soldadu xi inga rey mà, á coó.
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Te nú mà sáà soldadu xi‑tè, dandu na táñâha ga cuyatni inga rey mà, dandu techuún‑te nèhivì xí‑te cùhùn‑nè ndatnuhu‑né xì tèmà nansa nsihi pleitu xi‑tè.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Te ducán stná mii‑nsiá, xiñuhu nandòdó‑nsiá nsidanicuú iñàha icúmí‑nsiâ, vàchi nú coó, dandu mà cúí sàà‑nsià cunduu‑nsia ana nchícùn xìˊ.
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 ’Vàha ga ììn, (vàchi nsidá ádìá ñà‑xìxì‑ndà); doco nú sànì ndañuhu ñà‑ádì xán, dandu mà cúí gá ndu‑adì gáˋ.
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 Vàchi còò cá chuan, mà cúndúá ñuhù chihi‑nda, ni mà váha daquée stná‑ndà nùù itu‑ndà. Chicá vàha cate‑ndàñá. Ni cúníní vàha nsidaa‑nsiá palabra jaàn.
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.