João 12

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Daaní, cumánì gá ìñù quìvì cunduu vicò pascua, dandu nì sàà Jesús ñuu tii Betania, divi ñuu ndé iá nècuàchì nì dànátiácú‑yà nani Lázaro.
1 Seis dias antes da Páscoa, Jesus foi para Betânia, onde estava Lázaro, a quem ele tinha ressuscitado dentre os mortos.
2 Te ñuu mà nì quida stná nèhivì iin vicò tìì sàhà‑ñá cundoo‑ne cuxi‑ne xì‑yá. Te vicò mà nì chindee stná Marta, nì quida‑ne chuun yuhùnùhú. Te iá stná Lázaro yucán mahì nèhivì cutnáhâ xí‑yâ xixí‑yá.
2 Prepararam-lhe, ali, uma ceia. Marta servia, e Lázaro era um dos que estavam à mesa com Jesus.
3 Daaní, nì sàà stná María yucán, nihí‑né dava litro ñà‑tnami nani nardo, finu cuàhà‑té, te yàhvi gà‑te. Te nì dàcùchí‑nète sàhà‑yá, dandu ni nacuaha‑nète xi idìdínì‑né. Te inicutu vehe nì nacutu dico tnami‑té.
3 Então Maria, pegando um frasco de perfume de nardo puro, muito precioso, ungiu os pés de Jesus e os enxugou com os seus cabelos. E toda a casa se encheu com o cheiro do perfume.
4 Doco yucán iá stná iin nècuàchì dacuahá‑yá nani Judas Iscariote, divi dèhe Simón, te nduú stná‑nè tiàa icúmí dicò xì‑yá después. Te dohó nì cachi‑nè:
4 Mas Judas Iscariotes, um dos seus discípulos, aquele que estava para trair Jesus, disse:
5 ―¿Índù chuun cónì cúyàhvi ñà‑tnami jaàn chicá vàha ni cuí? Vàchi vàtùni tùi ùnì cientu dìhùn plata sàhà ñà‑jaàn, te dasàn‑ndàñá nùù nècuàchì ndahví.
5 — Por que este perfume não foi vendido por trezentos denários e o valor não foi dado aos pobres?
6 Ducán nì cachi nècuàchìmà, doco màdì ndisa nècuàchì ndahví cuhí ini‑nè; (mii‑né cuhí ini‑nè), vàchi iin nècuàchì cuìhnà nduú‑né. Te ndahà‑né iá itni dìhùn xí nsidaa nècuàchìmà, te tùha stná‑nè cuida cuihna‑né dìhùn ñuhuma.
6 Ele disse isso não porque se preocupava com os pobres, mas porque era ladrão e, tendo a bolsa do dinheiro, tirava o que era colocado nela.
7 Ñàyùcàndùá, nì cachi Jesús xì‑né:
7 Mas Jesus disse:
8 Nècuàchì ndahví, nicanicuahàn ndoó‑né yohó, doco yùhù, còó, sacù‑ni quìvì iéˋ xì‑nsiá ―nì cachi‑yà.
8 Porque os pobres estão sempre com vocês, mas a mim vocês nem sempre terão.
9 Daaní, cuàhà gá stná nècuàchì raza Judea, nì sàà stná‑nè ñuu tii Betania mà na ní xinitnùhu‑ne yucán iá‑yà. Doco màdì cuisì mii‑yá cuní‑nè cundehè‑né, còó. Stná Lázaro cuní‑nè cundehè‑né, vàchi sànì natiacu nècuàchìmà.
9 Uma numerosa multidão dos judeus ficou sabendo que Jesus estava em Betânia. Eles foram até lá não só por causa dele, mas também para ver Lázaro, a quem ele tinha ressuscitado dentre os mortos.
10 Ñàyùcàndùá, dècuèndè stná nècuàchìmà cuní stná dùtù xícusahnú cahnì‑né, te sàhámà nì quesaha‑né ndatnúhú tnahá‑né (nansa quida‑ne).
10 Mas os principais sacerdotes resolveram matar também Lázaro,
11 Vàchi sàhà Lázaro cuàhà nèhivì ladu Judea mà cuní‑nè yàha‑ne ladu xi Jesús ñà‑cunindisá stná‑nèyà.
11 porque muitos dos judeus, por causa dele, voltavam crendo em Jesus.
12 Daaní, nì yàha inga quìvì. Te nèhivì cuáhà sànì quesaa ñuu Jerusalén chivàha xi vicò mà, nì xinitnùhu‑ne ñà‑ìcúmí Jesús quesaa stná‑yà.
12 No dia seguinte, a numerosa multidão que tinha vindo à festa, tendo ouvido que Jesus estava a caminho de Jerusalém,
13 Ñàyùcàndùá, nì sahnde‑nè ndahà nù‑ñúù, te nihí‑nènu nì quee‑ne cuàhàn‑nè dècuèndè ndé vàxi‑ya, cána ndee nsidaa‑né, cachí‑nè:
13 pegou ramos de palmeiras e saiu ao encontro dele, clamando: “Hosana! Bendito o que vem em nome do Senhor e que é Rei de Israel!”
14 Dandu nì tùi iin burru chii, te nì sàcùnùú‑yá yàtà‑sí. Ducán nì quida‑ya, vàchi dohó cachí nùù tutu ìì:
14 E Jesus, tendo conseguido um jumentinho, montou-o, segundo está escrito:
15 Mii‑nsiá nèhivì ñuu Sión yohó, màsà yúhî‑nsià, vàchi icúmí quesaa mii‑yá ana cusahnú nùù‑nsiá, cuindànùú‑yá iin burru chii ―cachí tutu mà.
15 “Não tema, filha de Sião, eis que o seu Rei está vindo, montado num filho de jumenta.”
16 Doco nècuàchì dacuahá‑yá, có‑ìnáhá‑nê ñà‑sàhà mii‑yá cachí tutu ìì ducán. Cuisì dècuèndè después na sánì nanihì‑yá tnùñuhu ndiaha xí‑yá, dandu nì nsinuu ini‑nè, ndisa, ducán cachí tutu mà, te divi ducán nì chindee stná‑nèyà, (te nì quida ndisa‑ya) nsidaámà.
16 Seus discípulos a princípio não compreenderam isso. Mas, quando Jesus foi glorificado, então eles se lembraram de que essas coisas estavam escritas a respeito dele e também de que tinham feito isso com ele.
17 — ausente —
17 A multidão que estava com Jesus quando ele chamou Lázaro do túmulo e o levantou dentre os mortos dava testemunho.
18 — ausente —
18 Por causa disso, também, a multidão saiu ao encontro de Jesus, pois ouviu que ele tinha feito esse sinal.
19 Daaní nì xini nècuàchì fariseu ñà‑cuàhà guá nèhivì nì ndecoyo, te nì ndatnuhu tnahá‑né entre mii‑né, cachí‑nè:
19 Então os fariseus disseram entre si: — Vocês podem ver que não estão conseguindo nada! Eis que o mundo vai atrás dele.
20 Daaní, vicò mà nì sàà stná itnii nècuàchì ñuu Grecia ñà‑cahvi‑né Dios vicò mà.
20 Ora, entre os que foram para adorar durante a festa, havia alguns gregos.
21 Te nì tnàtuu‑ne nùù Felipe, iin nècuàchì ñuu Betsaida iá ladu Galilea, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
21 Estes se dirigiram a Filipe, que era de Betsaida da Galileia, e lhe pediram: — Senhor, queremos ver Jesus.
22 Dandu nì sàhàn Felipe nì cachitnùhu‑ne xì Andrés, dandu ndúì‑nè cuàhàn‑nè nùù mii‑yá, te nì cachi‑nè xì‑yá sàhà nècuàchì ñuu Grecia mà.
22 Filipe foi dizê-lo a André, e André e Filipe o comunicaram a Jesus.
23 Dandu nì naxiconihí‑yá nùù‑né, cachí‑yà:
23 Então Jesus se dirigiu a eles, dizendo:
24 Cunini‑nsia palabra ndàcuisì yohó: nú (cuhí ini‑ndà) iin nùnì, te sàhámà có‑chìhì‑ndàñá, dandu imindaa nùnì cundua nicanicuahàn. Doco nú sànì chihi‑ndañá, dandísá icúmíâ nducuahàˊ.
24 Em verdade, em verdade lhes digo: se o grão de trigo, caindo na terra, não morrer, fica ele só; mas, se morrer, produz muito fruto.
25 Pues ducán iá stná xì vida xi nèhivì. Nú cuhí gà ini‑nè vida xi‑ne ñuhìví yohó, dandu icúmíâ ndañuhu dahuan. Doco nú có‑cùhí ini‑nèà, dandu nicanicuahàn cucumi‑né vida ndiaha.
25 Quem ama a sua vida perde-a; mas aquele que odeia a sua vida neste mundo irá preservá-la para a vida eterna.
26 Te nú nduú ndisa‑ne iin ana xinúcuáchí nùí, dandu ni cúnchícùn‑nè yùhù, te ndéni nì cui ni sáì, yucán icúmí sàà stná nècuàchìmà cutnahá‑né xìˊ. Te nsidaa ana xinúcuáchí nùí, icúmí Yuamánìˊ quidañuhu‑yánè.
26 Se alguém me serve, siga-me, e, onde eu estou, ali estará também o meu servo. E, se alguém me servir, meu Pai o honrará.
27 ’Vichi yáha ga nacání cuáhà inì. Doco ¿a cuáhìn càquìn nùù Yuamánìˊ ñà‑nì dácâcu‑ya yùhù nùù ñà‑ndùá icúmí cuu xí vichi? Còó, vàchi divi sàhà ñà‑nì cùù‑xìˊ ducán nduá nì quesaì ñuhìví.
27 — Agora a minha alma está angustiada, e o que direi? “Pai, salva-me desta hora”? Não, pois foi precisamente com este propósito que eu vim para esta hora.
28 Te vichi dohó cachíˋ xì Yuamánìˊ: “Tavà‑ní tnùñuhu xí‑nî cundehè nèhivì”.
28 Pai, glorifica o teu nome. Então veio uma voz do céu: — Eu já o glorifiquei e ainda o glorificarei.
29 Ñàyùcàndùá, nèhivì itá yucán, na ní tiacu‑nè tàchì‑yá, nì cachi‑nè:
29 A multidão que ali estava e que ouviu aquela voz dizia ter havido um trovão. Outros diziam: — Foi um anjo que lhe falou.
30 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
30 Então Jesus explicou:
31 Cunaha‑nsiá, sà‑ìtúú ndundaà sàhà nsidaa ñà‑có‑ndiàá ñuhìví yohó. Te vichi icúmí Dios tavà‑yá quisì dandacú núù ñuhìví yohó.
31 Chegou o momento de este mundo ser julgado, e agora o seu príncipe será expulso.
32 Daaní, nú sànì chituu ducún nèhivì yùhù, dandu icúmî danátâquì cuàhà nèhivì nùí.
32 E eu, quando for levantado da terra, atrairei todos a mim.
33 Palabra mà nì cachi‑yà nahi ejemplu sàhà‑ñá cundaà ini‑ndà índù modo icúmí nèhivì cahnì‑néyà (nchìca cruz).
33 Ele dizia isto, significando com que tipo de morte estava para morrer.
34 Dandu nì cachi nèhivì cuáhà mà xì‑yá:
34 A multidão disse: — Nós ouvimos da Lei que o Cristo permanece para sempre. Como, então, você diz que é necessário que o Filho do Homem seja levantado? Quem é esse Filho do Homem?
35 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
35 Jesus respondeu:
36 Doco vichi nduú meru hora datnúù ndiaha‑yá luz (xi‑ya) nùù‑nsiá, ñàyùcàndùá cunindisá‑nsiá sàhà‑ñá sàà‑nsià cunduu‑nsia dèhe mii‑yá ana datnúù ndiaha xi‑nsiá ―nì cachi‑yà.
36 Enquanto vocês têm a luz, creiam na luz, para que se tornem filhos da luz. Depois de dizer isso, Jesus foi embora e ocultou-se deles.
37 Mate cuàhà milagru nahnú nì quida‑ya nì xini nèhivì, doco cónì sáà‑nè cunindisá‑néyà.
37 E, embora tivesse feito tantos sinais na presença deles, não creram nele,
38 — ausente —
38 para se cumprir a palavra do profeta Isaías, que diz: “Senhor, quem creu em nossa pregação? E a quem foi revelado o braço do Senhor?”
39 — ausente —
39 Por isso, não podiam crer, porque Isaías disse ainda:
40 Sànì dàcuàí anima‑nè, te quidámáxìní‑nè quidé. Ñàyùcàndùá, có‑cùní‑nè cundehè‑né ichì yùhù, ni có‑cùní stná‑nè mànìhì ini‑nè, ni có‑cùní stná‑nè natnahnù‑nè (ichì váha), te ducán nsida viìˊ anima‑nè, nì cachi‑yà.
40 “Cegou os olhos deles e endureceu-lhes o coração, para que não vejam com os olhos, nem entendam com o coração, e se convertam, e sejam por mim curados.”
41 Ñà‑jaàn nduá nì tiaa Isaías sànaha na ní xini ndómà seña xi Dios ñà‑ndiaha guá cuàhàn quida Jesús, te nì cachitnùhu‑nda sàhámà.
41 Isaías disse isso porque viu a glória dele e falou a respeito dele.
42 Doco cunaha‑nsiá, cuàhà gá stná nèhivì raza‑yà nì xinindisá stná‑nèyà, dècuèndè stná cuàhà nècuàchì dandacú. Doco cónì càchí vate‑né ñà‑jaàn, vàchi nì yùhí‑nè (cuìdà ini) nècuàchì fariseu‑nè, te mà cóó gá permisu cùhùn‑nè veheñùhu.
42 No entanto, muitos dentre as próprias autoridades creram em Jesus, mas, por causa dos fariseus, não o confessavam, para não serem expulsos da sinagoga.
43 Vàchi chicá nì cudiì ini‑nè ndee vàha‑ne nùù nèhivì ñuhìví, te màdì nùù Dios.
43 Porque amaram mais a glória dos homens do que a glória de Deus.
44 Daaní, nì ndàhì ndee Jesús, cachí‑yà:
44 E Jesus clamou, dizendo:
45 Te nú indéhe‑né yùhù, dandu indéhe stná‑nè ana nì techuun‑xí vàxi.
45 E quem vê a mim vê aquele que me enviou.
46 Cunaha‑nsiá, sàhà‑ñá datnúì nùù nèhivì ichì cùhùn‑nè, ñàyùcàndùá nì quesaì ñuhìví yohó, dandu nsidaa ana xiníndísâ xí, mà cácá gá‑nè ichì ñáa.
46 Eu vim como luz para o mundo, a fim de que todo aquele que crê em mim não permaneça nas trevas.
47 — ausente —
47 Se alguém ouvir as minhas palavras e não as guardar, eu não o julgo. Porque eu não vim para julgar o mundo, e sim para salvá-lo.
48 — ausente —
48 Quem me rejeita e não recebe as minhas palavras tem quem o julgue; a própria palavra que falei, essa o julgará no último dia.
49 ’Nsidaa ñà‑ndùá sànì cachì xì‑nsiá, màdì dìnì mií nì quèá; còó, divi Yuamánìˊ nduú ana nì sàcùnahí nùù‑xí; divi mii‑yá nì cachi‑yà xìˊ ñà‑ndùá cuní‑yà cachì xì‑nsiá.
49 Porque eu não falei por mim mesmo, mas o Pai, que me enviou, esse me ordenou o que dizer e o que anunciar.
50 Te ináhî, nú ni cúníndísâ‑nsiá ñà‑ndùá dandacú‑yá, dandu vida ndiaha cucumi‑nsiá nicanicuahàn. Ñàyùcàndùá, nacua sànì cachi‑yà xìˊ, divi ñà‑jaàn nduá cachíˋ xì‑nsiá ―nì cachi Jesús.
50 E sei que o seu mandamento é a vida eterna. Portanto, as coisas que eu digo, digo exatamente assim como o Pai me falou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.