João 12

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Daaní, cumánì gá ìñù quìvì cunduu vicò pascua, dandu nì sàà Jesús ñuu tii Betania, divi ñuu ndé iá nècuàchì nì dànátiácú‑yà nani Lázaro.
1 Foi, pois, Jesus seis dias antes da páscoa a betânia, onde estava Lázaro, o que falecera, e a quem ressuscitara dentre os mortos.
2 Te ñuu mà nì quida stná nèhivì iin vicò tìì sàhà‑ñá cundoo‑ne cuxi‑ne xì‑yá. Te vicò mà nì chindee stná Marta, nì quida‑ne chuun yuhùnùhú. Te iá stná Lázaro yucán mahì nèhivì cutnáhâ xí‑yâ xixí‑yá.
2 Fizeram-lhe, pois, ali uma ceia, e Marta servia, e Lázaro era um dos que estavam à mesa com ele.
3 Daaní, nì sàà stná María yucán, nihí‑né dava litro ñà‑tnami nani nardo, finu cuàhà‑té, te yàhvi gà‑te. Te nì dàcùchí‑nète sàhà‑yá, dandu ni nacuaha‑nète xi idìdínì‑né. Te inicutu vehe nì nacutu dico tnami‑té.
3 Então Maria, tomando um arrátel de ungüento de nardo puro, de muito preço, ungiu os pés de Jesus, e enxugou-lhe os pés com os seus cabelos; e encheu-se a casa do cheiro do ungüento.
4 Doco yucán iá stná iin nècuàchì dacuahá‑yá nani Judas Iscariote, divi dèhe Simón, te nduú stná‑nè tiàa icúmí dicò xì‑yá después. Te dohó nì cachi‑nè:
4 Então, um dos seus discípulos, Judas Iscariotes, filho de Simão, o que havia de traí-lo, disse:
5 ―¿Índù chuun cónì cúyàhvi ñà‑tnami jaàn chicá vàha ni cuí? Vàchi vàtùni tùi ùnì cientu dìhùn plata sàhà ñà‑jaàn, te dasàn‑ndàñá nùù nècuàchì ndahví.
5 Por que não se vendeu este ungüento por trezentos dinheiros e não se deu aos pobres?
6 Ducán nì cachi nècuàchìmà, doco màdì ndisa nècuàchì ndahví cuhí ini‑nè; (mii‑né cuhí ini‑nè), vàchi iin nècuàchì cuìhnà nduú‑né. Te ndahà‑né iá itni dìhùn xí nsidaa nècuàchìmà, te tùha stná‑nè cuida cuihna‑né dìhùn ñuhuma.
6 Ora, ele disse isto, não pelo cuidado que tivesse dos pobres, mas porque era ladrão e tinha a bolsa, e tirava o que ali se lançava.
7 Ñàyùcàndùá, nì cachi Jesús xì‑né:
7 Disse, pois, Jesus: Deixai-a; para o dia da minha sepultura guardou isto;
8 Nècuàchì ndahví, nicanicuahàn ndoó‑né yohó, doco yùhù, còó, sacù‑ni quìvì iéˋ xì‑nsiá ―nì cachi‑yà.
8 Porque os pobres sempre os tendes convosco, mas a mim nem sempre me tendes.
9 Daaní, cuàhà gá stná nècuàchì raza Judea, nì sàà stná‑nè ñuu tii Betania mà na ní xinitnùhu‑ne yucán iá‑yà. Doco màdì cuisì mii‑yá cuní‑nè cundehè‑né, còó. Stná Lázaro cuní‑nè cundehè‑né, vàchi sànì natiacu nècuàchìmà.
9 E muita gente dos judeus soube que ele estava ali; e foram, não só por causa de Jesus, mas também para ver a Lázaro, a quem ressuscitara dentre os mortos.
10 Ñàyùcàndùá, dècuèndè stná nècuàchìmà cuní stná dùtù xícusahnú cahnì‑né, te sàhámà nì quesaha‑né ndatnúhú tnahá‑né (nansa quida‑ne).
10 E os principais dos sacerdotes tomaram deliberação para matar também a Lázaro;
11 Vàchi sàhà Lázaro cuàhà nèhivì ladu Judea mà cuní‑nè yàha‑ne ladu xi Jesús ñà‑cunindisá stná‑nèyà.
11 Porque muitos dos judeus, por causa dele, iam e criam em Jesus.
12 Daaní, nì yàha inga quìvì. Te nèhivì cuáhà sànì quesaa ñuu Jerusalén chivàha xi vicò mà, nì xinitnùhu‑ne ñà‑ìcúmí Jesús quesaa stná‑yà.
12 No dia seguinte, ouvindo uma grande multidão, que viera à festa, que Jesus vinha a Jerusalém,
13 Ñàyùcàndùá, nì sahnde‑nè ndahà nù‑ñúù, te nihí‑nènu nì quee‑ne cuàhàn‑nè dècuèndè ndé vàxi‑ya, cána ndee nsidaa‑né, cachí‑nè:
13 Tomaram ramos de palmeiras, e saíram-lhe ao encontro, e clamavam: Hosana! Bendito o Rei de Israel que vem em nome do Senhor.
14 Dandu nì tùi iin burru chii, te nì sàcùnùú‑yá yàtà‑sí. Ducán nì quida‑ya, vàchi dohó cachí nùù tutu ìì:
14 E achou Jesus um jumentinho, e assentou-se sobre ele, como está escrito:
15 Mii‑nsiá nèhivì ñuu Sión yohó, màsà yúhî‑nsià, vàchi icúmí quesaa mii‑yá ana cusahnú nùù‑nsiá, cuindànùú‑yá iin burru chii ―cachí tutu mà.
15 Não temas, ó filha de Sião; eis que o teu Rei vem assentado sobre o filho de uma jumenta.
16 Doco nècuàchì dacuahá‑yá, có‑ìnáhá‑nê ñà‑sàhà mii‑yá cachí tutu ìì ducán. Cuisì dècuèndè después na sánì nanihì‑yá tnùñuhu ndiaha xí‑yá, dandu nì nsinuu ini‑nè, ndisa, ducán cachí tutu mà, te divi ducán nì chindee stná‑nèyà, (te nì quida ndisa‑ya) nsidaámà.
16 Os seus discípulos, porém, não entenderam isto no princípio; mas, quando Jesus foi glorificado, então se lembraram de que isto estava escrito dele, e que isto lhe fizeram.
17 — ausente —
17 A multidão, pois, que estava com ele quando Lázaro foi chamado da sepultura, testificava que ele o ressuscitara dentre os mortos.
18 — ausente —
18 Por isso a multidão lhe saiu ao encontro, porque tinham ouvido que ele fizera este sinal.
19 Daaní nì xini nècuàchì fariseu ñà‑cuàhà guá nèhivì nì ndecoyo, te nì ndatnuhu tnahá‑né entre mii‑né, cachí‑nè:
19 Disseram, pois, os fariseus entre si: Vedes que nada aproveitais? Eis que toda a gente vai após ele.
20 Daaní, vicò mà nì sàà stná itnii nècuàchì ñuu Grecia ñà‑cahvi‑né Dios vicò mà.
20 Ora, havia alguns gregos, entre os que tinham subido a adorar no dia da festa.
21 Te nì tnàtuu‑ne nùù Felipe, iin nècuàchì ñuu Betsaida iá ladu Galilea, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
21 Estes, pois, dirigiram-se a Filipe, que era de Betsaida da Galiléia, e rogaram-lhe, dizendo: Senhor, queríamos ver a Jesus.
22 Dandu nì sàhàn Felipe nì cachitnùhu‑ne xì Andrés, dandu ndúì‑nè cuàhàn‑nè nùù mii‑yá, te nì cachi‑nè xì‑yá sàhà nècuàchì ñuu Grecia mà.
22 Filipe foi dizê-lo a André, e então André e Filipe o disseram a Jesus.
23 Dandu nì naxiconihí‑yá nùù‑né, cachí‑yà:
23 E Jesus lhes respondeu, dizendo: É chegada a hora em que o Filho do homem há de ser glorificado.
24 Cunini‑nsia palabra ndàcuisì yohó: nú (cuhí ini‑ndà) iin nùnì, te sàhámà có‑chìhì‑ndàñá, dandu imindaa nùnì cundua nicanicuahàn. Doco nú sànì chihi‑ndañá, dandísá icúmíâ nducuahàˊ.
24 Na verdade, na verdade vos digo que, se o grão de trigo, caindo na terra, não morrer, fica ele só; mas se morrer, dá muito fruto.
25 Pues ducán iá stná xì vida xi nèhivì. Nú cuhí gà ini‑nè vida xi‑ne ñuhìví yohó, dandu icúmíâ ndañuhu dahuan. Doco nú có‑cùhí ini‑nèà, dandu nicanicuahàn cucumi‑né vida ndiaha.
25 Quem ama a sua vida perdê-la-á, e quem neste mundo odeia a sua vida, guardá-la-á para a vida eterna.
26 Te nú nduú ndisa‑ne iin ana xinúcuáchí nùí, dandu ni cúnchícùn‑nè yùhù, te ndéni nì cui ni sáì, yucán icúmí sàà stná nècuàchìmà cutnahá‑né xìˊ. Te nsidaa ana xinúcuáchí nùí, icúmí Yuamánìˊ quidañuhu‑yánè.
26 Se alguém me serve, siga-me, e onde eu estiver, ali estará também o meu servo. E, se alguém me servir, meu Pai o honrará.
27 ’Vichi yáha ga nacání cuáhà inì. Doco ¿a cuáhìn càquìn nùù Yuamánìˊ ñà‑nì dácâcu‑ya yùhù nùù ñà‑ndùá icúmí cuu xí vichi? Còó, vàchi divi sàhà ñà‑nì cùù‑xìˊ ducán nduá nì quesaì ñuhìví.
27 Agora a minha alma está perturbada; e que direi eu? Pai, salva-me desta hora; mas para isto vim a esta hora.
28 Te vichi dohó cachíˋ xì Yuamánìˊ: “Tavà‑ní tnùñuhu xí‑nî cundehè nèhivì”.
28 Pai, glorifica o teu nome. Então veio uma voz do céu que dizia: Já o tenho glorificado, e outra vez o glorificarei.
29 Ñàyùcàndùá, nèhivì itá yucán, na ní tiacu‑nè tàchì‑yá, nì cachi‑nè:
29 Ora, a multidão que ali estava, e que a ouvira, dizia que havia sido um trovão. Outros diziam: Um anjo lhe falou.
30 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
30 Respondeu Jesus, e disse: Não veio esta voz por amor de mim, mas por amor de vós.
31 Cunaha‑nsiá, sà‑ìtúú ndundaà sàhà nsidaa ñà‑có‑ndiàá ñuhìví yohó. Te vichi icúmí Dios tavà‑yá quisì dandacú núù ñuhìví yohó.
31 Agora é o juízo deste mundo; agora será expulso o príncipe deste mundo.
32 Daaní, nú sànì chituu ducún nèhivì yùhù, dandu icúmî danátâquì cuàhà nèhivì nùí.
32 E eu, quando for levantado da terra, todos atrairei a mim.
33 Palabra mà nì cachi‑yà nahi ejemplu sàhà‑ñá cundaà ini‑ndà índù modo icúmí nèhivì cahnì‑néyà (nchìca cruz).
33 E dizia isto, significando de que morte havia de morrer.
34 Dandu nì cachi nèhivì cuáhà mà xì‑yá:
34 Respondeu-lhe a multidão: Nós temos ouvido da lei, que o Cristo permanece para sempre; e como dizes tu que convém que o Filho do homem seja levantado? Quem é esse Filho do homem?
35 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
35 Disse-lhes, pois, Jesus: A luz ainda está convosco por um pouco de tempo. Andai enquanto tendes luz, para que as trevas não vos apanhem; pois quem anda nas trevas não sabe para onde vai.
36 Doco vichi nduú meru hora datnúù ndiaha‑yá luz (xi‑ya) nùù‑nsiá, ñàyùcàndùá cunindisá‑nsiá sàhà‑ñá sàà‑nsià cunduu‑nsia dèhe mii‑yá ana datnúù ndiaha xi‑nsiá ―nì cachi‑yà.
36 Enquanto tendes luz, crede na luz, para que sejais filhos da luz. Estas coisas disse Jesus e, retirando-se, escondeu-se deles.
37 Mate cuàhà milagru nahnú nì quida‑ya nì xini nèhivì, doco cónì sáà‑nè cunindisá‑néyà.
37 E, ainda que tinha feito tantos sinais diante deles, não criam nele;
38 — ausente —
38 Para que se cumprisse a palavra do profeta Isaías, que diz: Senhor, quem creu na nossa pregação? E a quem foi revelado o braço do Senhor?
39 — ausente —
39 Por isso não podiam crer, entào Isaías disse outra vez:
40 Sànì dàcuàí anima‑nè, te quidámáxìní‑nè quidé. Ñàyùcàndùá, có‑cùní‑nè cundehè‑né ichì yùhù, ni có‑cùní stná‑nè mànìhì ini‑nè, ni có‑cùní stná‑nè natnahnù‑nè (ichì váha), te ducán nsida viìˊ anima‑nè, nì cachi‑yà.
40 Cegou-lhes os olhos, e endureceu-lhes o coração, A fim de que não vejam com os olhos, e compreendam no coração, E se convertam, E eu os cure.
41 Ñà‑jaàn nduá nì tiaa Isaías sànaha na ní xini ndómà seña xi Dios ñà‑ndiaha guá cuàhàn quida Jesús, te nì cachitnùhu‑nda sàhámà.
41 Isaías disse isto quando viu a sua glória e falou dele.
42 Doco cunaha‑nsiá, cuàhà gá stná nèhivì raza‑yà nì xinindisá stná‑nèyà, dècuèndè stná cuàhà nècuàchì dandacú. Doco cónì càchí vate‑né ñà‑jaàn, vàchi nì yùhí‑nè (cuìdà ini) nècuàchì fariseu‑nè, te mà cóó gá permisu cùhùn‑nè veheñùhu.
42 Apesar de tudo, até muitos dos principais creram nele; mas não o confessavam por causa dos fariseus, para não serem expulsos da sinagoga.
43 Vàchi chicá nì cudiì ini‑nè ndee vàha‑ne nùù nèhivì ñuhìví, te màdì nùù Dios.
43 Porque amavam mais a glória dos homens do que a glória de Deus.
44 Daaní, nì ndàhì ndee Jesús, cachí‑yà:
44 E Jesus clamou, e disse: Quem crê em mim, crê, não em mim, mas naquele que me enviou.
45 Te nú indéhe‑né yùhù, dandu indéhe stná‑nè ana nì techuun‑xí vàxi.
45 E quem me vê a mim, vê aquele que me enviou.
46 Cunaha‑nsiá, sàhà‑ñá datnúì nùù nèhivì ichì cùhùn‑nè, ñàyùcàndùá nì quesaì ñuhìví yohó, dandu nsidaa ana xiníndísâ xí, mà cácá gá‑nè ichì ñáa.
46 Eu sou a luz que vim ao mundo, para que todo aquele que crê em mim não permaneça nas trevas.
47 — ausente —
47 E se alguém ouvir as minhas palavras, e não crer, eu não o julgo; porque eu vim, não para julgar o mundo, mas para salvar o mundo.
48 — ausente —
48 Quem me rejeitar a mim, e não receber as minhas palavras, já tem quem o julgue; a palavra que tenho pregado, essa o há de julgar no último dia.
49 ’Nsidaa ñà‑ndùá sànì cachì xì‑nsiá, màdì dìnì mií nì quèá; còó, divi Yuamánìˊ nduú ana nì sàcùnahí nùù‑xí; divi mii‑yá nì cachi‑yà xìˊ ñà‑ndùá cuní‑yà cachì xì‑nsiá.
49 Porque eu não tenho falado de mim mesmo; mas o Pai, que me enviou, ele me deu mandamento sobre o que hei de dizer e sobre o que hei de falar.
50 Te ináhî, nú ni cúníndísâ‑nsiá ñà‑ndùá dandacú‑yá, dandu vida ndiaha cucumi‑nsiá nicanicuahàn. Ñàyùcàndùá, nacua sànì cachi‑yà xìˊ, divi ñà‑jaàn nduá cachíˋ xì‑nsiá ―nì cachi Jesús.
50 E sei que o seu mandamento é a vida eterna. Portanto, o que eu falo, falo-o como o Pai mo tem dito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.