João 11

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 — ausente —
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 Pues divi cùha Lázaro mà nduú ana nì catechuún iin razón nùù Jesús, cachí‑nè xì‑yá:
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Ñàyùcàndùá, (nì sàà razón mà ndé iá‑yà); doco na ní tiacu‑yà palabra mà, dandu nì cachi‑yà:
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 Cunaha‑nsiá, mànì cuáhà Marta xì cùhì‑nè xì cùha‑ne nùù‑yá.
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 Doco na ní xinitnùhu‑ya cuhí nècuàchìmà, nì cuee chii gá‑yà ùì quìvì lugar yucán.
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchì dacuahá‑yá:
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Te nì cacachi nècuàchìmà xì‑yá:
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Doco tucu iá nú xica‑nda ñuú, mà úhì nàcasàn‑ndà. Te divi ducán iá stná xì nèhivì có‑dàtnúù Dios ini anima‑xi.
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 Na ní nsihi nì cachi‑yà ducán, dandu nì cachi gà‑yà xì‑né:
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 Dandu nì cachi nècuàchì dacuahá‑yá:
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 Ducán nì cachi‑nè, vàchi tuxí ini‑nè cáhàn‑yà sàhà ñà‑quídì‑ndà na quetátú‑ndà; doco còó, sàhà ñà‑xíhì‑ndà cáhàn‑yà.
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 Ñàyùcàndùá, chicá claru nì càhàn‑yà xì‑né, cachí‑yà:
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 Te mate có‑ìéˋ xì‑né (na ní xìhì‑nè), doco vàtùni, vàchi chindeámà ñà‑sàà‑nsià cunindisá ndisa‑nsia. Pues vichi cúhùn‑ndà ndé iá nsìi ma ―nì cachi‑yà.
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 Te yucán iá stná iin nècuàchì dacuahá‑yá nani Tomás. Cuatí cachí nèhivì xì‑né. Te vichi nì cachi‑nè xì nsidaa gá compañeru‑nè:
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 Daaní, (nì quihin nsidaa‑né ichì cuáhàn‑nè xì‑yá), te nì sàà‑nè ñuu tii Betania ndé iá nsìi ma, te nì xinitnùhu‑ne sàcuàhàn‑ndà cùmì quìvì inácáá‑ndà cueva ndé índùxin‑nda.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 Cunaha‑nsiá, yatni iá stná ñuu cahnú Jerusalén ndé nduú ñuu tii ma, nahi dava hora caca‑nda,
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 (te yucán ndoó cuáhà) nècuàchì raza Judea. Ñàyùcàndùá, nì casaà stná cuàhà nècuàchìmà ndé iá Marta xì María, cuní‑nè nacuàhandee ini‑nè nècuàchìmà sàhà nsì‑cùha‑ne.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 Daaní, na ní xinitnùhu Marta sànì quesaa Jesús, dandu cuàhàn‑nè nànchìcùn‑nèyà. Doco María, nì ndòo‑ne vehe.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 Te na ní sàà Marta ndé iín‑yá, dandu nì cachi‑nè xì‑yá:
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Doco yùhù ináhî, nsidaa ñà‑ndùá ni cácàn tàhvì‑ní nùù Dios vichi, seguru cuàhatahvì‑yá mii‑ní.
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 Dandu nì cachi Marta xì‑yá:
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 Te nsidaa ana itiácú, te xiníndísâ‑né yùhù, mà nunca sàà‑nè cui ndisa‑ne. ¿A xiníndísá‑nî ñà‑jaàn?
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá:
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 Ducán nì cachi‑nè, dandu mànuhù‑né vehe‑ne, te nì cana dèhé‑nè cùhì‑nè, cachí‑nè xì nècuàchìmà:
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 Ñàyùcàndùá, na ní tiacu María ñà‑jaàn, dandu luegu nì ndacuiin‑nè cuàhàn‑nè ndé iá‑yà,
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 vàchi tàñáha ga sàà‑yà meru ini ñuu mà, iá va‑ya ndé nì ndacùhun tnahá‑yá xì Marta.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 Daaní, nècuàchì raza Judea ndoó nácuàhandee xi ini María vehe‑ne, nì xini‑nè na ní ndacuiin yàchì nècuàchìmà cuàhàn‑nè, ñàyùcàndùá, nì tenchicùn stná‑nè cuàhàn‑nè, cachí‑nè:
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 Dandu nì sàà María ndé iá Jesús. Te nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, cachí‑nè:
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Daaní, na ní xini Jesús sacú María, te sacú stná nèhivì cutnáhâ xí‑nê, dandu nì sàcàn fuerte ini‑yà, te nì cutàsi ini‑yà.
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 Dandu nì cachi‑yà xì nèhivì yucán:
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Dandu nì sacu stná‑yà.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 Te sàháyùcàndùá nì cacachi nècuàchì raza‑yà (nì quixi Jerusalén):
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Doco dava nèhivì yucán, nì (xitnùhu‑ne), cachí‑nè:
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 Daaní, cuàhàn‑yà xì‑né te nì sàà nsidaa‑né dècuèndè ndé índùxin nsìi ma. Cueva nduá, te ndiadí iin cavà cahnú yehá. Te mii‑yá, sácàn ndee ini‑yà nì sàà‑yà.
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 Dandu nì cachi‑yà xì nèhivì yucán:
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 Ñàyùcàndùá, nì dìtá nèhivì mà cavà ndiadí yehè cueva mà. Dandu nì ndacoto ndiaá‑yà dìquì‑xí, te nì cachi‑yà:
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 Te ináhî, ducani iníní‑nî yùhù na xícàn tàhví nùù‑ní, doco ducán cachíˋ xì‑ní vichi sàhà‑ñá ni cúníní nèhivì itá yohó, te cunindisá‑né mii‑ní ñà‑ndùù‑ní ana nì techuun‑xí vàxi
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 ―nì cachi‑yà.
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Dandu nì natiacu nècuàchì nsìi ma nì quee‑ne cueva, idáducún íì‑né sìcoto. Te nuhní stná ndahàsáhà‑né, te nùù‑né, ídàhvi stná iin sìcoto. Dandu nì dàndàcú‑yá nùù nèhivì itá yucán, cachí‑yà:
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Ñàyùcàndùá, cuàhà nècuàchì raza Judea yucán, nì xinindisá stná‑nèyà na ní xini‑nè nansa nì quida‑ya. Divi nèhivì nì sàhàn vehe María nàcòtò xì nècuàchìmà xínduu‑ne.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Doco dava ga nèhivì yucán, mànuhù‑né, te nì cachitnùhu‑ne xì nècuàchì fariseu nansa nì quida‑ya.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 Ñàyùcàndùá, nì nataca nècuàchìmà xì dùtù xícusahnú, te nì ndatnuhu tnahá‑né, cachí‑nè:
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 Te nú ni nácóó uun‑ndané, dandu icúmí nsidaa nèhivì cunindisá‑né nècuàchìmà. Te nú ducán, dandu caquixi tè‑romanu, dacaá‑te veheñùhu xi‑nda, te dandutu stná‑te nsidaa‑nda ñuu‑ndà yohó ―nì cachi‑nè.
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Dandu nì càhàn iin tiàa nani Caifás, divi nècuàchì nduú dùtù cusáhnû cuìà yucán. Te dohó nì cachi‑nè:
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 Có‑sânìhì inì‑nsia ñà‑nùù ndohó chicá vàha quea nú ni cuí imindaa nèhivì sàhà ñuu‑ndà yohó, te màdìá ndañuhu nsidaa‑nda ―nì cachi‑nè.
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 Doco Caifás mà, màdì inì‑ni mii‑né nì chitnùní ini‑nè cachi‑nè ducán; còó, vàchi sàhà‑ñá nduú‑né dùtù cusáhnû cuìà yucán, ñàyùcàndùá Dios nì dàchítnùní ini‑yànè cachi‑nè ducán sàhà Jesús ñà‑ìcúmí‑yâ cui‑yà sàhà nèhivì ñuu‑yà.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Te màdì cuisì sàhà nèhivì ñuu‑yà. Còó, vàchi icúmí stná‑yà cundaca‑ya nsidaa nèhivì nduú dèhe ndisa Dios, te danátácá‑yànè ñà‑cundoo‑ne iin‑ni cahnú‑ní, mate vichi xíndoo‑ne inicutu ñuhìví.
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 Cunaha‑nsiá, ndè quìvì yucán nì quesaha tè‑xídandacú ñuu mà ndatnuhu stnahá‑te nansa quida‑tè ñà‑cahnì‑téyâ.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 Ñàyùcàndùá, cónì xícanuu vate gá‑yà mahì nèhivì raza‑yà yucán, còó. Nì quee‑ya cuàhàn‑yà inga ñuu nani Efraín, iin ñuu indúhu yatni ndé nduú puru yucù. Te yucán nì ìa chii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 Daaní, quìvì yucán sà‑ìtúú nacava iin vicò nani vicò pascua, nduámà iin vicò siempre nsidácáhnû nècuàchì raza Judea yucán. Ñàyùcàndùá, cuàhà nèhivì nì quee ñuu cuati vàxi ñuu Jerusalén sàhà ñà‑nduhiì‑né antes sàà vicò mà.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Te itá nècuàchìmà veheñùhu cahnú ndatnúhú‑nê, ndácàtnùhù stnahá‑né nùù‑né a quixi stná Jesús vicò mà, á coó, cachí‑nè iin‑ne xì inga‑nè:
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 Cunaha‑nsiá, sànì quee iin orden nùù dùtù xícusahnú, xì nùù nècuàchì fariseu, cachí‑nè xì nsidaa nèhivì ñà‑ìcúmí‑nê cachitnùhu‑ne índù iá‑yà, nú ináhá‑nê, sàhà‑ñá cùhùn nècuàchìmà tnii‑neyà.
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.