João 11
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARIB
1 — ausente —
1 Ora, estava enfermo um homem chamado Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 E Maria, cujo irmão Lázaro se achava enfermo, era a mesma que ungiu o Senhor com bálsamo, e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Pues divi cùha Lázaro mà nduú ana nì catechuún iin razón nùù Jesús, cachí‑nè xì‑yá:
3 Mandaram, pois, as irmãs dizer a Jesus: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Ñàyùcàndùá, (nì sàà razón mà ndé iá‑yà); doco na ní tiacu‑yà palabra mà, dandu nì cachi‑yà:
4 Jesus, porém, ao ouvir isto, disse: Esta enfermidade não é para a morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Cunaha‑nsiá, mànì cuáhà Marta xì cùhì‑nè xì cùha‑ne nùù‑yá.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Doco na ní xinitnùhu‑ya cuhí nècuàchìmà, nì cuee chii gá‑yà ùì quìvì lugar yucán.
6 Quando, pois, ouviu que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde se achava.
7 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchì dacuahá‑yá:
7 Depois disto, disse a seus discípulos: Vamos outra vez para Judéia.
8 Te nì cacachi nècuàchìmà xì‑yá:
8 Disseram-lhe eles: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Doco tucu iá nú xica‑nda ñuú, mà úhì nàcasàn‑ndà. Te divi ducán iá stná xì nèhivì có‑dàtnúù Dios ini anima‑xi.
10 mas se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Na ní nsihi nì cachi‑yà ducán, dandu nì cachi gà‑yà xì‑né:
11 E, tendo assim falado, acrescentou: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Dandu nì cachi nècuàchì dacuahá‑yá:
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, ficará bom.
13 Ducán nì cachi‑nè, vàchi tuxí ini‑nè cáhàn‑yà sàhà ñà‑quídì‑ndà na quetátú‑ndà; doco còó, sàhà ñà‑xíhì‑ndà cáhàn‑yà.
13 Mas Jesus falara da sua morte; eles, porém, entenderam que falava do repouso do sono.
14 Ñàyùcàndùá, chicá claru nì càhàn‑yà xì‑né, cachí‑yà:
14 Então Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Te mate có‑ìéˋ xì‑né (na ní xìhì‑nè), doco vàtùni, vàchi chindeámà ñà‑sàà‑nsià cunindisá ndisa‑nsia. Pues vichi cúhùn‑ndà ndé iá nsìi ma ―nì cachi‑yà.
15 e, por vossa causa, folgo de que eu lá não estivesse, para que creiais; mas vamos ter com ele.
16 Te yucán iá stná iin nècuàchì dacuahá‑yá nani Tomás. Cuatí cachí nèhivì xì‑né. Te vichi nì cachi‑nè xì nsidaa gá compañeru‑nè:
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Daaní, (nì quihin nsidaa‑né ichì cuáhàn‑nè xì‑yá), te nì sàà‑nè ñuu tii Betania ndé iá nsìi ma, te nì xinitnùhu‑ne sàcuàhàn‑ndà cùmì quìvì inácáá‑ndà cueva ndé índùxin‑nda.
17 Chegando pois Jesus, encontrou-o já com quatro dias de sepultura.
18 Cunaha‑nsiá, yatni iá stná ñuu cahnú Jerusalén ndé nduú ñuu tii ma, nahi dava hora caca‑nda,
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 (te yucán ndoó cuáhà) nècuàchì raza Judea. Ñàyùcàndùá, nì casaà stná cuàhà nècuàchìmà ndé iá Marta xì María, cuní‑nè nacuàhandee ini‑nè nècuàchìmà sàhà nsì‑cùha‑ne.
19 E muitos dos judeus tinham vindo visitar Marta e Maria, para as consolar acerca de seu irmão.
20 Daaní, na ní xinitnùhu Marta sànì quesaa Jesús, dandu cuàhàn‑nè nànchìcùn‑nèyà. Doco María, nì ndòo‑ne vehe.
20 Marta, pois, ao saber que Jesus chegava, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Te na ní sàà Marta ndé iín‑yá, dandu nì cachi‑nè xì‑yá:
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se meu irmão não teria morrido.
22 Doco yùhù ináhî, nsidaa ñà‑ndùá ni cácàn tàhvì‑ní nùù Dios vichi, seguru cuàhatahvì‑yá mii‑ní.
22 E mesmo agora sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
23 Respondeu-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Dandu nì cachi Marta xì‑yá:
24 Disse-lhe Marta: Sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Dandu nì cachi Jesús xì‑né:
25 Declarou-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Te nsidaa ana itiácú, te xiníndísâ‑né yùhù, mà nunca sàà‑nè cui ndisa‑ne. ¿A xiníndísá‑nî ñà‑jaàn?
26 e todo aquele que vive, e crê em mim, jamais morrerá. Crês isto?
27 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá:
27 Respondeu-lhe Marta: Sim, Senhor, eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Ducán nì cachi‑nè, dandu mànuhù‑né vehe‑ne, te nì cana dèhé‑nè cùhì‑nè, cachí‑nè xì nècuàchìmà:
28 Dito isto, retirou-se e foi chamar em segredo a Maria, sua irmã, e lhe disse: O Mestre está aí, e te chama.
29 Ñàyùcàndùá, na ní tiacu María ñà‑jaàn, dandu luegu nì ndacuiin‑nè cuàhàn‑nè ndé iá‑yà,
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa, e foi ter com ele.
30 vàchi tàñáha ga sàà‑yà meru ini ñuu mà, iá va‑ya ndé nì ndacùhun tnahá‑yá xì Marta.
30 Pois Jesus ainda não havia entrado na aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Daaní, nècuàchì raza Judea ndoó nácuàhandee xi ini María vehe‑ne, nì xini‑nè na ní ndacuiin yàchì nècuàchìmà cuàhàn‑nè, ñàyùcàndùá, nì tenchicùn stná‑nè cuàhàn‑nè, cachí‑nè:
31 Então os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se apressadamente e sair, seguiram-na, pensando que ia ao sepulcro para chorar ali.
32 Dandu nì sàà María ndé iá Jesús. Te nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, cachí‑nè:
32 Tendo, pois, Maria chegado ao lugar onde Jesus estava, e vendo-a, lançou-se-lhe aos pés e disse: Senhor, se tu estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Daaní, na ní xini Jesús sacú María, te sacú stná nèhivì cutnáhâ xí‑nê, dandu nì sàcàn fuerte ini‑yà, te nì cutàsi ini‑yà.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar, e chorarem também os judeus que com ela vinham, comoveu-se em espírito, e perturbou-se,
34 Dandu nì cachi‑yà xì nèhivì yucán:
34 e perguntou: Onde o puseste? Responderam-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Dandu nì sacu stná‑yà.
35 Jesus chorou.
36 Te sàháyùcàndùá nì cacachi nècuàchì raza‑yà (nì quixi Jerusalén):
36 Disseram então os judeus: Vede como o amava.
37 Doco dava nèhivì yucán, nì (xitnùhu‑ne), cachí‑nè:
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também que este não morreste?
38 Daaní, cuàhàn‑yà xì‑né te nì sàà nsidaa‑né dècuèndè ndé índùxin nsìi ma. Cueva nduá, te ndiadí iin cavà cahnú yehá. Te mii‑yá, sácàn ndee ini‑yà nì sàà‑yà.
38 Jesus, pois, comovendo-se outra vez, profundamente, foi ao sepulcro; era uma gruta, e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Dandu nì cachi‑yà xì nèhivì yucán:
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque está morto há quase quatro dias.
40 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Ñàyùcàndùá, nì dìtá nèhivì mà cavà ndiadí yehè cueva mà. Dandu nì ndacoto ndiaá‑yà dìquì‑xí, te nì cachi‑yà:
41 Tiraram então a pedra. E Jesus, levantando os olhos ao céu, disse: Pai, graças te dou, porque me ouviste.
42 Te ináhî, ducani iníní‑nî yùhù na xícàn tàhví nùù‑ní, doco ducán cachíˋ xì‑ní vichi sàhà‑ñá ni cúníní nèhivì itá yohó, te cunindisá‑né mii‑ní ñà‑ndùù‑ní ana nì techuun‑xí vàxi
42 Eu sabia que sempre me ouves; mas por causa da multidão que está em redor é que assim falei, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 ―nì cachi‑yà.
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Dandu nì natiacu nècuàchì nsìi ma nì quee‑ne cueva, idáducún íì‑né sìcoto. Te nuhní stná ndahàsáhà‑né, te nùù‑né, ídàhvi stná iin sìcoto. Dandu nì dàndàcú‑yá nùù nèhivì itá yucán, cachí‑yà:
44 Saiu o que estivera morto, ligados os pés e as mãos com faixas, e o seu rosto envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Ñàyùcàndùá, cuàhà nècuàchì raza Judea yucán, nì xinindisá stná‑nèyà na ní xini‑nè nansa nì quida‑ya. Divi nèhivì nì sàhàn vehe María nàcòtò xì nècuàchìmà xínduu‑ne.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, e que tinham visto o que Jesus fizera, creram nele.
46 Doco dava ga nèhivì yucán, mànuhù‑né, te nì cachitnùhu‑ne xì nècuàchì fariseu nansa nì quida‑ya.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Ñàyùcàndùá, nì nataca nècuàchìmà xì dùtù xícusahnú, te nì ndatnuhu tnahá‑né, cachí‑nè:
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus reuniram o sinédrio e diziam: Que faremos? porquanto este homem vem operando muitos sinais.
48 Te nú ni nácóó uun‑ndané, dandu icúmí nsidaa nèhivì cunindisá‑né nècuàchìmà. Te nú ducán, dandu caquixi tè‑romanu, dacaá‑te veheñùhu xi‑nda, te dandutu stná‑te nsidaa‑nda ñuu‑ndà yohó ―nì cachi‑nè.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele, e virão os romanos, e nos tirarão tanto o nosso lugar como a nossa nação.
49 Dandu nì càhàn iin tiàa nani Caifás, divi nècuàchì nduú dùtù cusáhnû cuìà yucán. Te dohó nì cachi‑nè:
49 Um deles, porém, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, disse-lhes: Vós nada sabeis,
50 Có‑sânìhì inì‑nsia ñà‑nùù ndohó chicá vàha quea nú ni cuí imindaa nèhivì sàhà ñuu‑ndà yohó, te màdìá ndañuhu nsidaa‑nda ―nì cachi‑nè.
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça a nação toda.
51 Doco Caifás mà, màdì inì‑ni mii‑né nì chitnùní ini‑nè cachi‑nè ducán; còó, vàchi sàhà‑ñá nduú‑né dùtù cusáhnû cuìà yucán, ñàyùcàndùá Dios nì dàchítnùní ini‑yànè cachi‑nè ducán sàhà Jesús ñà‑ìcúmí‑yâ cui‑yà sàhà nèhivì ñuu‑yà.
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Te màdì cuisì sàhà nèhivì ñuu‑yà. Còó, vàchi icúmí stná‑yà cundaca‑ya nsidaa nèhivì nduú dèhe ndisa Dios, te danátácá‑yànè ñà‑cundoo‑ne iin‑ni cahnú‑ní, mate vichi xíndoo‑ne inicutu ñuhìví.
52 e não somente pela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estão dispersos.
53 Cunaha‑nsiá, ndè quìvì yucán nì quesaha tè‑xídandacú ñuu mà ndatnuhu stnahá‑te nansa quida‑tè ñà‑cahnì‑téyâ.
53 Desde aquele dia, pois, tomavam conselho para o matarem.
54 Ñàyùcàndùá, cónì xícanuu vate gá‑yà mahì nèhivì raza‑yà yucán, còó. Nì quee‑ya cuàhàn‑yà inga ñuu nani Efraín, iin ñuu indúhu yatni ndé nduú puru yucù. Te yucán nì ìa chii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá.
54 De sorte que Jesus já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a região vizinha ao deserto, a uma cidade chamada Efraim; e ali demorou com os seus discípulos.
55 Daaní, quìvì yucán sà‑ìtúú nacava iin vicò nani vicò pascua, nduámà iin vicò siempre nsidácáhnû nècuàchì raza Judea yucán. Ñàyùcàndùá, cuàhà nèhivì nì quee ñuu cuati vàxi ñuu Jerusalén sàhà ñà‑nduhiì‑né antes sàà vicò mà.
55 Ora, estava próxima a páscoa dos judeus, e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da páscoa, para se purificarem.
56 Te itá nècuàchìmà veheñùhu cahnú ndatnúhú‑nê, ndácàtnùhù stnahá‑né nùù‑né a quixi stná Jesús vicò mà, á coó, cachí‑nè iin‑ne xì inga‑nè:
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Cunaha‑nsiá, sànì quee iin orden nùù dùtù xícusahnú, xì nùù nècuàchì fariseu, cachí‑nè xì nsidaa nèhivì ñà‑ìcúmí‑nê cachitnùhu‑ne índù iá‑yà, nú ináhá‑nê, sàhà‑ñá cùhùn nècuàchìmà tnii‑neyà.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.