Hebreus 12

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Vichi cuàhà sàstnùhù nèhivì (sànaha) sànì nacani xi‑nda ñà‑ndiaha guá iá (nú xiníndísá‑ndá mii‑yá). Ñàyùcàndùá, xiñuhu nacoo dahuun‑nda nsidaa iñàha sadí xì nùù‑ndà. Ni nácóó‑ndá nsidanicuú cuàchi quida‑nda, vàchi ñà‑yùcán nduá dacá xi dìnì‑ndà. Iin‑ni ni cúnchícùn viì‑ndà mii‑yá inii vida xi‑nda; nacua quidá nècuàchì dadavá stnahá xinú carrera, ducán xiñuhu nacuàhandee ini‑ndà.
1 Portanto, nós também, pois, que estamos rodeados de uma tão grande nuvem de testemunhas, deixemos todo embaraço e o pecado que tão de perto nos rodeia e corramos, com paciência, a carreira que nos está proposta,
2 Iin‑ni ni cúndéhe‑nda nùù Jesús, vàchi sàhà mii‑yá nì quesaha‑nda xiníndísá‑ndá ichì‑yá, te divi‑ya icúmí chindee stná xì‑ndà ndè cachi xìnu vida xi‑nda. Te mate nchìca cruz nì ndoho‑ya, doco cónì ndúlócô‑yà na ní cahíchì ini nèhivì‑yá ñà‑nì xìhì‑yà ducán, vàchi ináhá‑yâ, después icúmí‑yâ sàà‑yà coo‑ya contentu. Daaní, (mànuhù‑yá gloria), te yucán nì sàcòo‑ya ladu cuahá Yua‑nda Dios.
2 olhando para Jesus, autor e consumador da fé, o qual, pelo gozo que lhe estava proposto, suportou a cruz, desprezando a afronta, e assentou-se à destra do trono de Deus.
3 Pues vichi xiñuhu nsinuu inì‑nsia nansa nì cuu xi‑yá, cuàhà gá nì quida quini nèhivì cuáchi xi‑yá, doco nì quidandee ini‑yà. Ñàyùcàndùá, nsinuu inì‑nsia ñà‑jaàn, còtó cucahan‑nsiá mà cúndéé gâ inì‑nsia, te cuhuun inì‑nsia.
3 Considerai, pois, aquele que suportou tais contradições dos pecadores contra si mesmo, para que não enfraqueçais, desfalecendo em vossos ânimos.
4 Vàchi ñà‑ndáà nduá, cuàhà lucha fuerte sànì quida‑nsia ñà‑màsà cúndéé nèhivì cuáchi ma nùù‑nsiá, doco ni‑iin‑nsia tàñáha ga cahnì‑né.
4 Ainda não resististes até ao sangue, combatendo contra o pecado.
5 Doco nacua indéhí sànì nandòdó‑nsiá nansa cachí Dios nùù tutu ìì ndé cáhàn‑yà xì‑ndà na iin yua‑nda. Pues dohó cachí‑yà:
5 E já vos esquecestes da exortação que argumenta convosco como filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor e não desmaies quando, por ele, fores repreendido;
6 Vàchi Stoho‑nsià nduí, te cuú inì sàhà nsidaa‑nsiá, ñàyùcàndùá fuerza nàni‑nsia, vàchi nsidaa ana sànì nacàxin ñà‑cunduu‑ne dèhi, icúmí‑nê ñàhnì stná‑nè, cachí Dios.
6 porque o Senhor corrige o que ama e açoita a qualquer que recebe por filho.
7 Ñàyùcàndùá, xiñuhu quidandee ini‑ndà na náni‑nda nùù‑yá, vàchi sàhà‑ñá nduú ndisa‑nda dèhe‑ya nduájàn. Sà‑ìnáhá‑ndá, na cuati‑nda, nsidanicuu‑nda nì nìhì‑ndà conseju nùù yua‑nda.
7 Se suportais a correção, Deus vos trata como filhos; porque que filho há a quem o pai não corrija?
8 Doco quìvì vichi, nú còò ni‑iin conseju níhì‑ndà nùù mii‑yá, dandu cuní cachàmà ñà‑có‑ndùú ndisa‑nda dèhe‑ya, vàchi nsidaa ana nduú dèhe ndisa‑ya, ducán quidá‑yá xì‑né.
8 Mas, se estais sem disciplina, da qual todos são feitos participantes, sois, então, bastardos e não filhos.
9 Vàchi yua‑nda ñuhìví yohó, nìsa danáni stná‑nèndó, te nìsa cahvi‑ndané. ¿Amádi chicá ndiá ìcà‑ndà cundoo stná‑ndà sujetu nùù Yua‑nda iá ansivi, te ducán nìhì‑ndà cutiacu ndiaha‑nda?
9 Além do que, tivemos nossos pais segundo a carne, para nos corrigirem, e nós os reverenciamos; não nos sujeitaremos muito mais ao Pai dos espíritos, para vivermos?
10 Vàchi sacu tiempu nì ndòo‑nda nùù yua‑nda ndoó ñuhìví yohó, te nacua cudíì ini‑nè, ducán nìsa danáni‑nèndó. Doco mii‑yá, cuisì sàhà ñà‑cunduu ñà‑vàha xi‑nda nduá danáni‑yàndó, te ducán cunduu ndisa‑nda nèhivì ìì nahi mii‑yá.
10 Porque aqueles, na verdade, por um pouco de tempo, nos corrigiam como bem lhes parecia; mas este, para nosso proveito, para sermos participantes da sua santidade.
11 Pues ñà‑ndáà nduá, có‑cùdíì ini‑ndà na hora níhì‑ndà conseju; tnùndoho nduá cahan‑nda; doco nú sànì yàha, te sànì sàà‑ndà nì cundaà vàha ini‑ndà, dandu chicá ndiaha coo vida xi‑nda, vàchi chicá viì sànì sàà‑ndà nacani ini‑ndà.
11 E, na verdade, toda correção, ao presente, não parece ser de gozo, senão de tristeza, mas, depois, produz um fruto pacífico de justiça nos exercitados por ela.
12 Ñàyùcàndùá, màsà cúndóó‑nsiá cuhúún gá inì‑nsia na ian nì còyo ndahàsáhà‑nsiá; còó. Iin‑ni ni nácuàhandee ini‑nsià cuníà,
12 Portanto, tornai a levantar as mãos cansadas e os joelhos desconjuntados,
13 micuísi ichì váha‑ya nanducu‑nsiá sàhà‑ñá màsà túcù iin nècuàchì tàcútùha viì cacanuu nacua ndiá ìcà‑né. Te nú sà‑ìá iin ana tàcúndáà vàha inì‑xi ducán, dandu nanducu‑nsiá nansa ndufuerté anima‑nè.
13 e fazei veredas direitas para os vossos pés, para que o que manqueja se não desvie inteiramente; antes, seja sarado.
14 Ni cúndóó mánì‑nsiá xì nsidaa ñanìtnaha‑nsia, te ni cuáhandee stná inì‑nsia cunihnu ìì inì‑nsia nicanicuahàn, vàchi nú có‑nìhnú íì ini‑ndà, mà nunca sàà‑ndà cuni‑ndà nùù Stoho‑ndà Señor.
14 Segui a paz com todos e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor,
15 Te cuidadu ni cúndóó stná‑nsià còtó nandòdó‑nsiá gracia xi‑ya, te sàà‑nsià nanduu‑nsia nèhivì malu ndedúmá inì‑xi, vàchi nacua quidá iin yohò yùcù dàná, ducán cui quida stná nècuàchì malu, mate imindaa‑né, doco vihini cunduu‑ne dañu xi cuàhà gá nèhivì.
15 tendo cuidado de que ninguém se prive da graça de Deus, e de que nenhuma raiz de amargura, brotando, vos perturbe, e por ela muitos se contaminem.
16 Ñàyùcàndùá, cuidadu cundoo‑nsia, còtó coo iin‑nsia cùtòó xì ñahà, te ò iin ana có‑ndùlócô‑xì ichì íì‑yá na ian nì quida Esaú sànaha. Dèhe sahnú nì sanduu‑ne, ñàyùcàndùá, icúmí‑nê ndutahvì‑né cuàhà ñà‑ndiaha ni cuí, doco nì dama‑ne derechu mà sàhà cuisì iyuhu ñà‑ndùá nì xixi‑ne.
16 E ninguém seja fornicador ou profano, como Esaú, que, por um manjar, vendeu o seu direito de primogenitura.
17 Te ináhá‑nsiâ nansa nì cuu xi‑né después, cónì níhì‑né ndutahvì gá‑nè ñà‑ndiaha ma nùù yua‑né, mate yáha ga nì cuni‑nè nìhì‑néà. Nì sacundahví‑nè (nùù nècuàchìmà), te nì sacu fuerte‑nè, doco mànìcùí gá, vàchi cónì níhì‑né nansa nadama‑ne ñà‑ndùá sànì quida‑ne mà.
17 Porque bem sabeis que, querendo ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado, porque não achou lugar de arrependimento, ainda que, com lágrimas, o buscou.
18 Vàchi ndohó, cónì tnátuu‑nda nùù iin yucù (ñuhìví yohó nacua nì quida nècuàchì Israel sànaha), vàchi yucù (Sinaí yucán), xíxàn, te iín tnúú ndúchí, có‑tùínúù, te caná fuerte tàchì.
18 Porque não chegastes ao monte palpável, aceso em fogo, e à escuridão, e às trevas, e à tempestade,
19 Te nì sivi stná corneta; dandu nì tiacu cáhàn fuerte mii‑yá. Doco nèhivì mà, nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑màsà cáhàn gà‑yà xì‑né ducán.
19 e ao sonido da trombeta, e à voz das palavras, a qual, os que a ouviram pediram que se lhes não falasse mais;
20 Vàchi mànì cúndéé gâ ini‑nè quida‑ne cumplir palabra nì cachi‑yà. Te dohó nì cachi stná‑yà: “Màsà náná‑nsiá ìcà yucù jaàn, te ni quisì xí‑nsiá, vàchi nú ducán, dandu icúmí‑nsiâ cahnì‑nsiási xi yúù, ò xì lanza”.
20 porque não podiam suportar o que se lhes mandava: Se até um animal tocar o monte, será apedrejado.
21 Cunaha‑nsiá, yáha ga nì cayùhí cuaá nèhivì mà na ní indehè‑né nansa nì cuu. Dècuèndè stná Moisés nì cachi‑nè: “Ndé quìdí cuísí ñà‑yúhî güè”.
21 E tão terrível era a visão, que Moisés disse: Estou todo assombrado e tremendo.
22 Doco ndohó, còó, vàchi ichì yucù nani Sión sànì quihin‑nda vichi, vàchi yucù yucán nduú ñuu mii‑yá iá nicanicuahàn. Te Jerusalén Nsiaha Iá Ansivi, ducán nani stná ñuu mà. Te sànì sàà stná‑ndà ndé ndoó tàcá cuàhà mil ángel xi‑ya,
22 Mas chegastes ao monte Sião, e à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, e aos muitos milhares de anjos,
23 ndeníhí vàha‑neyà. Te sànì nacuatnahá stná‑ndà xì nsidaa gá nèhivì xínduu dèhe‑ya, divi nsidaa ana itándiaa quìvì‑xí ndè gloria xi‑ya. Te sànì dàtnátuu stná‑ndà anima‑ndà nùù mii‑yá ana icúmí nsidandaà sàhà nsidaa nèhivì, divi nduú Dios; te vichi iin‑ni sàndùú stná‑ndà xì nèhivì nì ndee vàha nùù‑yá sànaha, doco vichi sànì nìhì stná‑nè nì cundiatú ndiaha stná anima‑nè.
23 à universal assembleia e igreja dos primogênitos, que estão inscritos nos céus, e a Deus, o Juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados;
24 Vàchi nùù Jesús sànì tnàtuu anima nsidaa‑nda, vàchi divi mii‑yá nduú ana cáhàn nihni sàhà‑ndà, te nì saquin stná‑yà iin tratu saa xi‑nda, divi nduú ñà‑nì xìtià nìì‑yá (sàhà‑ndà); te cunaha‑nsiá, chicá ndiaha quidá nìì‑yá mà nùù nìì Abel sànaha.
24 e a Jesus, o Mediador de uma nova aliança, e ao sangue da aspersão, que fala melhor do que o de Abel.
25 Ñàyùcàndùá, cuidadu ni cúndóó‑nsiá ñà‑màsà nácuáa‑nsiá mii‑yá ana cáhàn xì‑ndà vichi. Vàchi nú cónì cácu nèhivì sànaha na ní cahíchì ini‑nèyà na ní càhàn‑yà xì‑né ñuhìví yohó, dandu chicá mà cácu ndohó nú cahíchì ini‑ndà palabra cachí‑yà xì‑ndà dècuèndè ansivi.
25 Vede que não rejeiteis ao que fala; porque, se não escaparam aqueles que rejeitaram o que na terra os advertia, muito menos nós, se nos desviarmos daquele que é dos céus,
26 Na ní càhàn‑yà antes, fuerte nì tnàa ñuhìví; doco vichi sànì cachitnùhu‑ya xì‑ndà inga palabra yohó, cachí‑ya: “Inga xichi icúmî datnái ñuhìví. Doco màdì cuisì ñuhìví yohó icúmí tnàa; còó, dècuèndè stná ansivi icúmí tnàa”.
26 a voz do qual moveu, então, a terra, mas, agora, anunciou, dizendo: Ainda uma vez comoverei, não só a terra, senão também o céu.
27 Te na ní cachi‑yà palabra mà ñà‑inga xichi icúmí tnàa, pues cuní cachàmà ñà‑ìcúmí cuxio nsihi nsidaa ñà‑ndùá nì quidavàha‑ya ñuhìví yohó. Doco nsidaa ñà‑cuàhàn cunaha nicanicuahàn, icúmíâ ndòa.
27 E esta palavra: Ainda uma vez, mostra a mudança das coisas móveis, como coisas feitas, para que as imóveis permaneçam.
28 Vàchi ñuhìví ìì ndé icúmí‑ndá cundoo‑nda, mà nunca ndutá. Ñàyùcàndùá, iin‑ni xiñuhu naquimanì‑ndàyá sàhámà sàhà‑ñá vàtùni cunucuachi víi‑nda nùù‑yá nacua cuní‑yà quida‑nda, te cahvi víi‑ndayá; màsà nácuìdiqui uun‑nda ichì‑yá,
28 Pelo que, tendo recebido um Reino que não pode ser abalado, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus agradavelmente com reverência e piedade;
29 vàchi nahi ñuhu níhi nduú‑yá, te mà úhì cahmi nsihi‑ya (ana cahíchì ini).
29 porque o nosso Deus é um fogo consumidor.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.