Hebreus 11
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA
1 Nú ndisa xiníndísâ vàha‑nda Dios, dandu cuní cachàmà ñà‑nìhnú cuisì ini‑ndà icúmí cuu ndisa ñà‑ndùá ndiatu‑nda. Te nú xiníndísá‑ndá ducán, dandu quidá stná‑ndà cuenta na ian sà‑ìá ndisa ñà‑tàñáha ga cuninùù‑ndà.
1 Ora, a fé é a certeza de coisas que se esperam, a convicção de fatos que não se veem.
2 Te divi ñà‑jaàn nduú stná ñà‑ndùá nìsa quida xìì‑ndà sànaha, nì xinindisá‑né mii‑yá, te nì ndee vàha‑ne nùù‑yá.
2 Pois, pela fé, os antigos obtiveram bom testemunho.
3 Ndohó, xiníndísá‑ndáyâ, te sàhájàn vàtùni cundaà ini‑ndà nansa nì quidavàha‑ya ñuhìví, cuisì nì càhàn‑yà, te nì sàcòa; ñàyùcàndùá, indéhe‑nda iá ñuhìví vichi, doco màdì ñà‑tùí cundehè‑ndà nduá nì cuyucàn; còó.
3 Pela fé, entendemos que o universo foi formado pela palavra de Deus, de maneira que o visível veio a existir das coisas que não são visíveis.
4 Daaní, Abel, na ní sàha‑ne Dios promesa xi‑ne, chicá nì sandiaàmà nùù promesa nì sàha Caín. Te ¿índù chuun chicá ndiaámà? Divi sàhà‑ñá nì xinindisá nècuàchìmà mii‑yá. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà: “Sànì ndee vàha Abel nùí; cudíì inì sàhà promesa xi‑ne”. Ñàyùcàndùá, mate còò cá Abel mà, doco dècuèndè vichi iá ìì fama‑nè ñà‑nì xinindisá‑néyà.
4 Pela fé, Abel ofereceu a Deus um sacrifício mais excelente do que Caim, pelo qual obteve testemunho de ser justo, tendo a aprovação de Deus quanto às suas ofertas. Por meio da fé, mesmo depois de morto, ainda fala.
5 Daaní, Enoc tu, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá, te vivu nì sàà‑nè nùù‑yá, cónì xíhì‑nè, nì ndañuhu uun‑ne (nùù nèhivì), vàchi sàhà poder ndiaha xí Dios nì ndiachi‑né dècuèndè ndé iá‑yà. Te cachí tutu ìì, ducán nì cuu xi‑né ñà‑nì cudiì guá ini‑yà sàhà‑né.
5 Pela fé, Enoque foi levado a fim de não passar pela morte; não foi achado, porque Deus o havia levado. Pois, antes de ser levado, obteve testemunho de que havia agradado a Deus.
6 Doco nú có‑xìníndísá‑ndá, dandu mà nunca cudiì ini‑yà sàhà‑ndà. Vàchi nú cuní‑ndà sàà‑ndà nùù‑yá, dandu fuerza cunindisa‑nda iá ndisa‑ya, te seguru datnúù‑yà sàxìnítnùní nsidaa ana nandúcú ndisa‑xi‑yá.
6 De fato, sem fé é impossível agradar a Deus, porque é necessário que aquele que se aproxima de Deus creia que ele existe e que recompensa os que o buscam.
7 Daaní, stná Noé, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá na ní cachitnùhu‑ya xì‑né ñà‑ndùá icúmí cuu quìvì nùù‑xí; ñàyùcàndùá, nì quida‑ne ñà‑ndùá nì cachi‑yà, nì quidavàha‑ne iin barcu cahnú sàhà‑ñá càcu‑ne, mii‑né xì stná nèhivì vehe‑ne. Ducán nì quida‑ne, te ñà‑jaàn claru nì tùi ñà‑cónì quìdá víi dava ga nèhivì ñuhìví. Doco mii‑né, nì ndee vàha‑ne nùù‑yá ñà‑nì xinindisá‑néyà.
7 Pela fé, Noé, divinamente instruído a respeito de acontecimentos que ainda não se viam e sendo temente a Deus, construiu uma arca para a salvação de sua família. Assim, ele condenou o mundo e se tornou herdeiro da justiça que vem da fé.
8 Daaní, stná Abraham; nì xinindisá stná‑nèyà, te ñàyùcàndùá nì quee‑ne cuàhàn‑nè na ní cana‑yanè ñà‑cùhùn xìcà‑né inga ñuu ndé icúmí‑nê sàà‑nè cunduu‑ne stoho nsidaa ñà‑ìá yucán. Ñàyùcàndùá, nì inini‑ne ñà‑ndùá nì ndacu nuù‑né, mate có‑cùndáà ini‑nè índù cùhùn‑nè.
8 Pela fé, Abraão, quando chamado, obedeceu, a fim de ir para um lugar que devia receber como herança; e partiu sem saber para onde ia.
9 (Dandu nì sàà‑nè) ñuu ndé nì cachi Dios xì‑né mà. Yohó te yucán nì ìa chii‑né ñuu mà, nihnú ini‑nè nduú‑né nècuàchì inga ñuu, doco siempre iin‑ni xiníndísâ víi‑néyà. Cuisì vehe sìcoto nì sanduu vehe‑ne, te divi clase vehe yucán nìsa xichuún stná (dèhe‑ne) Isaac, xì stná (dèheñani‑né) Jacob. Cunaha‑nsiá, stná nècuàchì yucán, iin‑ni nì sandiatu stná‑nè cuu xi‑né ñà‑ndùá nì cachi Dios xì Abraham antes.
9 Pela fé, peregrinou na terra da promessa como em terra alheia, habitando em tendas com Isaque e Jacó, herdeiros com ele da mesma promessa.
10 Vàchi nècuàchìmà, (na ní quee‑ne ñuu‑nè), nandúcú‑nê iin ñuu sànì quidavàha‑ya; vàchi nihnú ini‑nè iá iin ñuu nì chitnùní ini mii‑yá coo, te fuerte ndisa cimientu xan.
10 Porque Abraão aguardava a cidade que tem fundamentos, da qual Deus é o arquiteto e construtor.
11 Daaní, stná (ñahàdìhí‑nè) Sara, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá. Mate sáyâha ga sahnú‑né, doco nì nìhìtáhvì‑né valor ñà‑coo iin méè xi‑ne, vàchi antes sànì cachi sahnú Dios xì‑né, te ñàyùcàndùá nì tùinuù iin dèhe‑ne, vàchi xiníndísâ‑né mà nunca dandahví‑yànè.
11 Pela fé, também, a própria Sara, apesar de não poder ter filhos e já ser idosa, recebeu poder para ser mãe, pois considerou fiel aquele que lhe havia feito a promessa.
12 Ñàyùcàndùá, mate sàsàhnú cuàha Abraham, doco nì ìa iin dèhe‑ne, te sàhà imindaa dèhe‑nemà nì sàà‑nè nì sàcùnduu‑ne yohòtéhè cuàhà gá mil nèhivì; cuàhà sàstnùhù nèhivì nì nanduu‑ne nahi cuàhà sìtnúù ansivi, ò ñusì ndiquin yuhù mar, vàchi mà cùì nandiahvia.
12 Por isso, também de um só homem, praticamente morto, saiu uma posteridade tão numerosa como as estrelas do céu e inumerável como a areia que está na praia do mar.
13 Cunaha‑nsiá, nsidaa nècuàchì sànì nacani xì‑nsiá sàhà‑xìmà, iin‑ni nì xinindisá víi‑né mii‑yá dècuèndè nì xìhì‑nè. Te mate cónì sáà‑nè cuninùù‑né cuu ndisa ñà‑ndùá nì cachi Dios xì‑né, doco iin‑ni nì xinindisá‑né, mate tàyóa, te nì cudiì ini‑nè sàhà‑ñá, vàchi (nì cundaà ini‑nè) màdì ñuu ndisa‑ne nduú ñuu‑nè ñuhìví yohó, ñàyùcàndùá nì cachi‑nè xì nèhivì ñà‑cuisì‑ní yáha uun‑ne ñuhìví yohó.
13 Todos estes morreram na fé. Não obtiveram as promessas, mas viram-nas de longe e se alegraram com elas, confessando que eram estrangeiros e peregrinos na terra.
14 Te nú ducán cachí nèhivì, dandu náhà claru inga ñuu nduá nandúcú‑nê, iin ñuu ndé cunduu ñuu ndisa‑ne.
14 Porque os que falam desse modo manifestam estar procurando uma pátria.
15 Te nú cuàhàn‑nè nsinuu ini‑nè ñuu‑nè primeru nì cùí, dandu vihini naxicocuíìn‑nè yucán.
15 E, se, na verdade, se lembrassem daquela de onde saíram, teriam oportunidade de voltar.
16 Doco còó, cónì núhù‑nè, vàchi nì cuni‑nè cundoo‑ne iin ñuu chicá ndiaha, divi ñuu mii‑yá iá ansivi. Te sàhà‑ñá (nì xinindisá‑né ducán), ñàyùcàndùá có‑ndùcáhán‑yá cachí‑yà ñà‑ndùú‑yá ana cahvi‑né, vàchi sànì quidayucun‑yà iin ñuu (ndiaha) ndé cundoo‑ne (xì‑yá).
16 Mas, agora, desejam uma pátria superior, isto é, celestial. Por isso, Deus não se envergonha deles, de ser chamado o seu Deus, porque lhes preparou uma cidade.
17 Daaní, después, nì cachi Dios xì Abraham ñà‑nì cuáha‑ne dèhe‑ne Isaac cunduu‑tè iin promesa. Ducán nì quida‑ya sàhà‑ñá cundaà ini‑yà a cunini viì‑néyà, á coó. Te (nì quida‑ne cumplir), nì xinindisá‑né mii‑yá, dispuestu nì ìa‑ne ñà‑cunduu dèhe‑ne promesa, mate mindaa‑té nùù‑né, te mate antes sànì cachi sahnú Dios xì‑né
17 Pela fé, Abraão, quando posto à prova, ofereceu Isaque. Aquele que acolheu as promessas de Deus estava a ponto de sacrificar o seu único filho,
18 ñà‑divi nùù tèchii Isaac mà icúmí quee cuàhà descendencia xi‑ne.
18 do qual havia sido dito: “A sua descendência virá por meio de Isaque.”
19 Doco nì cundee ini‑nè ñà‑vàtùni danátiácú‑yàte nú ni cuí‑te. (Te ñà‑nì càcu‑tè) nì ndòo‑tè vivu nùù‑né, ñàyùcàndùá vàtùni quida‑nda cuenta na ian ndisa, sànì natiacù‑te.
19 Abraão considerou que Deus era poderoso até para ressuscitar Isaque dentre os mortos, de onde também figuradamente o recebeu de volta.
20 Daaní, después (nì cundaà ndisa inì‑xi) ñà‑xìníndísâ stná Isaac mà mii‑yá, vàchi cuàhà gá ñà‑ndiaha íì nì cachitnùhu‑ne xì (ùì dèhe‑ne) Jacob xì Esaú sàhà nansa icúmí cuu xi‑né quìvì nùù‑xí.
20 Pela fé, igualmente Isaque abençoou Jacó e Esaú, a respeito de coisas que ainda estavam para vir.
21 Daaní, Jacob mà, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá, (ináhá‑ndá), vàchi na sá‑ìtúú cuàhàn‑nè cui‑nè, dandu nì càhàn‑nè xì iin iin dèhe José, nì cachitnùhu‑ne xì dèheñani‑né mà ñà‑ìcúmí‑tê nìhì‑té cuàhà ñà‑vàha ndiaha nùù Dios. Ducán nì cachi‑nè, naquímánì‑né Dios, te itúú‑né nùù bastón xi‑ne.
21 Pela fé, Jacó, quando estava para morrer, abençoou cada um dos filhos de José e, apoiado sobre a extremidade do seu bordão, adorou a Deus.
22 Daaní, José mà, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá, (ináhá‑ndá), vàchi na sá‑ìtúú cuàhàn‑nè cui stná‑nè, nì cachi‑nè ñà‑seguru icúmí caquee libre nsidaa nècuàchì raza‑nè Israel nùù ñuu Egipto. Te nì nacoo stná‑nè órden nansa quida nèhivì xì iquìcúñú‑nè nú sànì xìhì‑nè.
22 Pela fé, José, próximo do seu fim, fez menção do êxodo dos filhos de Israel, bem como deu ordens a respeito de seus próprios ossos.
23 Daaní, stná yuadíhí Moisés, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá na ní tùinuù dèhe‑ne mà. Te nì caxini‑nè cuahani iá‑vè, ñàyùcàndùá mate sànì dàndàcú rey cui‑vè, doco cónì yúhî‑nè; ùnì yòò nì ìa dèhé‑vè nì quida‑ne.
23 Pela fé, Moisés, depois de nascer, foi escondido por seus pais durante três meses, porque viram que era um menino bonito e não temeram o decreto do rei.
24 Daaní, stná Moisés mà, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá, te sàhámà na sánì sahnu‑ne, cónì cùní‑nè cachi gà nèhivì ñà‑dihi‑né nduú dèheyoco rey.
24 Pela fé, Moisés, sendo homem feito, recusou ser chamado filho da filha de Faraó,
25 Còó, chicá nì cudiì ini‑nè cùhùn‑nè cutnahá‑né xì nèhivì xí Dios, mate cuáhà gá nì ndòhó‑né, te màdìá ndòo‑ne (ndé iá‑nè), te quida‑ne ñà‑vico sìquini iá ñuhìví yohó, vàchi cuisì sacù‑ni tiempu coo ñà‑vico ma.
25 preferindo ser maltratado junto com o povo de Deus a usufruir prazeres transitórios do pecado.
26 Chicá nsiha ichì Cristu ni cúnchícùn‑nè nihnú ini‑nè, mate ni cáhîchì ini nèhivì‑né; te cónì xího stná‑nè ñà‑cuìcà ñuu Egipto yucán, vàchi iin‑ni nihnú ini‑nè ñà‑cuisì nùù Dios icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né cuàhà ñà‑ndiaha íì.
26 Ele entendeu que ser desprezado por causa de Cristo era uma riqueza maior do que os tesouros do Egito, porque contemplava a recompensa.
27 Daaní, na ní quee‑ne ñuu Egipto mà cuàhàn‑nè, divi sàhà‑ñá xiníndísâ‑né mii‑yá nì sandua. Ni cónì yúhî‑nè ñà‑nì xìdà guá ini rey dandacú yucán, vàchi iin‑ni nchícùn viì‑néyà na ian xinínùù‑néyà, mate có‑tùí‑yá indéhe‑nda.
27 Pela fé, Moisés abandonou o Egito, não ficando amedrontado com a ira do rei, pois permaneceu firme como quem vê aquele que é invisível.
28 Daaní, ñà‑sànì xinindisá‑né mii‑yá nduú stná na ní quida‑ne vicò pascua primeru, mii‑né xì nèhivì raza‑nè, te nì dàcáa‑ne nìì (lelù ìcà yehè‑né) sàhá màsà cúí dèhe sahnú‑né quida ángel yàha yucán.
28 Pela fé, celebrou a Páscoa e o derramamento do sangue, para que o exterminador não tocasse nos primogênitos dos israelitas.
29 Daaní, na ní yàha‑ne Mar Cuahá, te nì nduhìchí cahà mar mà nahi ñuhù íchî, divi sàhà‑ñá nì xinindisá‑né Dios nì sanduu stnáˋ mà. Doco tè‑ñuu Egipto, na ní cuni stná‑te yàha‑tè yucán, dandu nì càhà nsihi‑tè.
29 Pela fé, os israelitas atravessaram o mar Vermelho como por terra seca. Quando os egípcios tentaram fazer o mesmo, foram engolidos pelo mar.
30 Daaní, sàhà‑ñá nì xinindisá stná nèhivì raza‑ndà mii‑yá, ñàyùcàndùá nì nacununduu‑nè ñuu Jericó ùsà quìvì, te nì caà nama ndiadí nùù ñuu mà.
30 Pela fé, ruíram as muralhas de Jericó, depois de rodeadas por sete dias.
31 Daaní, stná nècuàchì ñahà nani Rahab, mate cuàhà tiàa nì xìcanuu xi‑né (antes), doco nì sàà‑nè nì xinindisá stná‑nè mii‑yá, vàchi na ní techuún Moisés iin ùì tiàa ñà‑nacunì‑te nansa iá ñuu nècuàchìmà, dandu nì chindee‑néte. Ñàyùcàndùá, cónì xíhì‑nè nahi nèhivì dava ga có‑xìníndísâ.
31 Pela fé, Raabe, a prostituta, não foi destruída com os desobedientes, porque acolheu os espias com paz.
32 Pues vichi có‑xìñùhù cachi guè (sàhà nèhivì sànaha ma), ni mà sáà stnáì nacani nsihi xì‑nsiá sàhà nsidaa‑né, divi sàhà Gedeón, xì sàhà Barac, xì Sansón, xì Jefté, xì David, xì Samuel, xì sàhà stná dava ga nècuàchì nìsa cahàn cuenta xi Dios.
32 E que mais direi? Certamente me faltará o tempo necessário para falar de Gideão, de Baraque, de Sansão, de Jefté, de Davi, de Samuel e dos profetas,
33 Cunaha‑nsiá, divi sàhà‑ñá nì xinindisá nsidaa nècuàchìmà mii‑yá, (ñàyùcàndùá nì quida‑ne cuàhà obra ndiaha). Dava‑ne nì cundee‑né nùù nsidaa nèhivì ndoó inga ñuu. Dandu nì cusahnú víi‑né, te nì nìhì‑né ñà‑vàha nì cachi sahnú Dios xì‑né. Te dava‑ne nì càcu‑ne nùù nsicaha, cónì sàxí‑siné.
33 os quais, por meio da fé, conquistaram reinos, praticaram a justiça, obtiveram promessas, fecharam a boca de leões,
34 Te dava stná‑nè, nì cundee‑né nùù ñuhu xíxìn, cónì quìdá dañúà xì‑né. Te dava‑ne nì càcu‑ne nùù nèhivì cuàhàn cahnì xì‑né xì espada nì cùí. Stná nècuàchì còò fuerza xi, nì xinindisá stná‑nè mii‑yá, te nì ndufuerté‑nè, vàtùni nì nacuàhandee ini‑nè, te na ní caquixi soldadu inga ñuu, vàtùni nì chindee‑né mii‑né, te nì taxi‑né nsidaa tèmà.
34 extinguiram a violência do fogo, escaparam de ser mortos à espada, da fraqueza tiraram força, fizeram-se poderosos na guerra, puseram em fuga exércitos estrangeiros.
35 Stná nècuàchì ñahà, nì xinindisá stná‑nèyà, te ñàyùcàndùá nì nìhìtáhvì dava‑ne nì natiacu iin nèhivì vehe‑ne. Doco dava stná nècuàchìma, nì dàndòhó nèhivì‑né, te nì xìhì‑nè; vihini dacácu‑tèné nì cùí (nú ni nácóó‑né ichì‑yá); doco còó, cónì quìdá‑né ducán, vàchi cuní‑nè nìhìtáhvì‑né iin ñà‑vàha chicá ndiaha, divi ñà‑natiacu‑nè.
35 Mulheres receberam, pela ressurreição, os seus mortos. Alguns foram torturados, não aceitando seu resgate, para obterem superior ressurreição;
36 Daaní, dava stná nècuàchì sànaha ma, cuàhà gá nì sàcùndiaa nèhivì‑né, te nì ñàhnì cuìí stná‑nè. Te dava stná‑nè, nì sàcùnuhni stná‑nè cadena, te nì sàcùndiadi‑nè.
36 outros, por sua vez, passaram pela prova de zombarias e açoites, sim, até de algemas e prisões.
37 Te dava stná‑nè, nì sahnì nèhivì‑né xì yùù, ò machete. Te dava‑ne, serruchu nì quedava‑ne. Cuàhà gá nì candoho‑ne nì quida nèhivì. Ñàyùcàndùá, yohó te yucán nì xìcanuu ndahví‑nè, nìsa idàhvi‑ne xì cuisì iìn riì ò sìmbee, vàchi ndahví dahuun‑ne, cuàhà tnùndoho nì xini‑nè; quini nì dàndòhó nèhivì‑né.
37 Foram apedrejados, serrados ao meio, mortos ao fio da espada. Andaram como peregrinos, vestidos de peles de ovelhas e de cabras; passaram por necessidades, foram afligidos e maltratados.
38 Nì xìcanuu ndahví‑nè yucù dàná, ò inga xaan ndé còò nèhivì, te yucán nì caquidì‑nè ini cueva, ò ini iin chìcòhò cahnú. Ducán nì cuu xi‑né mate chicá ndiaá‑nè nùù nsidaa gá nèhivì ñuhìví.
38 O mundo não era digno deles. Andaram errantes pelos desertos, pelos montes, pelas covas, pelos antros da terra.
39 Doco nsidaa nècuàchì sànaha ma, mate ní nìhì‑né nì ndee vàha‑ne nùù Dios ñà‑nì xinindisá‑néyà, doco cónì níhìtáhvì‑né ñà‑ndiaha íì nì cachi‑yà (xì xìì‑ndà) antes.
39 Todos estes, mesmo tendo obtido bom testemunho por meio da fé, não obtiveram a concretização da promessa,
40 Còó, vàchi sàhà‑ñá nihnú stná ini‑yà ndohó, ñàyùcàndùá nì chitnùní ini‑yà ñà‑dècuèndè quìvì vichi coo iin ñà‑chicá ndiaha nìhìtáhvì‑ndà, dandu iin‑ni nacuatnaha‑nda xi nècuàchì yucán cundiatú anima nsidaa‑nda.
40 porque Deus tinha previsto algo melhor para nós, para que eles, sem nós, não fossem aperfeiçoados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.