Gálatas 2

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Daaní, nì yàha ùxìn cùmì cuìà, dandu nì sàhàn tui ñuu Jerusalén, cutnáhâ stnáì xì Bernabé, te ndacá stnáì Tito.
1 Catorze anos depois, voltei a Jerusalém, dessa vez com Barnabé, e Tito também nos acompanhou.
2 Vàchi nì dàtnúù Dios ini anímè ñà‑ìcúmî cùhìn, ñàyùcàndùá nì sàhìn ñuu mà. Te na ní sàì yucán, dandu nì nataca cuaán‑nsí, yùhù xì nèhivì idónuu, te nì ndatnuhí xì‑né nì dàtúi nùù‑né nansa ndisa iá palabra ìì cachítnùhi xì nèhivì inga ñuu. Ducán nì quide sàhá màsà ndóo uun nsidaa chuun cuàhìn quide, ni màsà ndóo uun stná nsidaa ñà‑ndùá sànì quide antes.
2 Fui para lá por causa de uma revelação. Reuni-me em particular com os líderes e compartilhei com eles as boas-novas que tenho anunciado aos gentios. Queria me certificar de que estávamos de acordo, pois temia que meus esforços, anteriores e presentes, fossem considerados inúteis.
3 Doco còó, cónì càchí‑nè (iá ñà‑quìdámánì gá). Ni cónì càchí stná‑nè icúmí màcùtuu stná seña xi Dios ìcà compañeruì Tito, mate nècuàchì inga raza nduú‑né.
3 Mas eles me apoiaram e nem sequer exigiram que Tito, que me acompanhava, fosse circuncidado, embora fosse gentio.
4 Ñà‑ndáà nduá, yucán nì sandoo stná dava nèhivì (cachí ñà‑fuerza màcùtuu seña mà), doco nèhivì nì tnàtuu dèhé uun ndé nataca‑nsì nì sanduu‑ne, có‑ndùú ndisa‑ne nèhivì xí Yua‑nda Dios, vàchi maña uun nì quida‑ne, cuisì‑ní cuní‑nè cuitnùhu‑ne nansa quida‑nda ñà‑có‑nchîcùn gà‑ndà ley xi mii‑né sàhà‑ñá libre ndoo‑nda nì quida Jesucristu. Doco vichi cuní‑nè natenchicùn tu‑nda ley xi‑ne.
4 Essa questão foi levantada apenas por causa de alguns falsos irmãos que se infiltraram em nosso meio para nos espionar e nos tirar a liberdade que temos em Cristo Jesus. Sua intenção era nos escravizar,
5 Doco nsiùhù, còó, ni‑iyuhu cónì cándísâ‑nsí palabra xi‑ne, vàchi cuní‑nsì ñà‑iin‑ni cucumi íì‑nsiá palabra ndàcuisì xí‑yá nacua cachí razón ndiaha xí‑yá.
5 mas não cedemos a eles nem por um momento, a fim de preservar a verdade das boas-novas para vocês.
6 (Nacua sànì cachì), yucán nì ndatnuhí xì nècuàchì cachí chicá idónuu. Doco nùù yùhù, có‑quìdámà a xínduu‑ne nècuàchì iá fama xi, ò á coó, vàchi iin‑ni indéhe Dios nsidanicuu‑nda. Pues, cunaha‑nsiá, cónì dàndàcú nècuàchìmà nùí ñà‑dami ñà‑ndùá quidé.
6 Quanto aos líderes — cuja reputação, a propósito, não fez diferença alguma para mim, pois Deus não age com favoritismo —, nada tiveram a acrescentar àquilo que eu pregava.
7 Còó, vàchi nì cundaà ini‑nè ñà‑yùhù quidá tocar cacanui mahì nèhivì cuàhà raza (cachitnùhi palabra ìì); doco Pedro, còó, cuisì nèhivì raza‑nsì Judea cachitnùhu xi‑né palabra mà.
7 Ao contrário, viram que me havia sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos gentios, assim como a Pedro tinha sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos judeus.
8 Te mate ducán nduá, doco imindaa mii‑yá nduú ana chindéé xí ndúì‑nsì. Mahì nèhivì raza Judea xicánúú Pedro quidá‑né chuun ìì xí‑yá, te yùhù, mahì nèhivì inga raza xicánúí, doco iin‑ni chindéé‑yâ ndúì‑nsì.
8 Pois o mesmo Deus que atuou por meio de Pedro como apóstolo aos judeus também atuou por meu intermédio como apóstolo aos gentios.
9 Ñàyùcàndùá, nì sàà nècuàchì idónuu ma nì cundaà ini‑nè nansa iá chuun ìì sànì nìhìtáhvìˊ. Te sàhámà nì tnii ndahà tnàhá‑né xìˊ, xì stná Bernabé. Cunaha‑nsiá, Jacobo xì Pedro xì Juan nì sanduu nècuàchì idónuu ma, te nì cachi‑nè xì‑nsí ñà‑iin‑ni chuun nduá quidá nsidaa‑nsí, cuisìá nùù nèhivì inga raza ni cúhùn nsiùhù, te mii‑né, nèhivì raza Judea càhàn xì‑né, nì cachi‑nè.
9 De fato, Tiago, Pedro e João, tidos como colunas, reconheceram a graça que me foi dada e aceitaram Barnabé e a mim como seus colaboradores. Eles nos incentivaram a dar continuidade à pregação aos gentios, enquanto eles prosseguiriam no trabalho com os judeus.
10 Cuisì‑ní (inga palabra gà) nì cachi stná‑nè xì‑nsí, divi ñà‑màsà nándodó‑nsí chindee‑nsí nèhivì ndahví (ndoó ladu xi‑ne). Ñàyùcàndùá, yùhù siempre ñà‑jaàn nduá nacání inì quide.
10 Sua única sugestão foi que continuássemos a ajudar os pobres, o que sempre fiz com dedicação.
11 Doco después, na ní quesaa Pedro ñuu Antioquía, dandu nì càhìn xì‑né, nì indehè váhi nùù‑né, te nì chinahí‑nè, vàchi cónì quìdá víi‑né yucán.
11 Mas, quando Pedro veio a Antioquia, tive de opor-me a ele abertamente, pois o que ele fez foi muito errado.
12 Vàchi na táñâha ga quesaa nècuàchì ñuu‑nsì vàxi cuenta xi Jacobo, dandu nì saxixi tàcá‑nè xì nsidaa nècuàchì inga raza yucán. Doco na sánì caquesaa nècuàchì inga mà, dandu nì naxicocuíìn ini‑nè, cónì xìxí gá‑nè xì nècuàchì inga raza mà, vàchi yúhî‑nè cuitnùhu nècuàchì raza‑nsì Judea.
12 No começo, quando chegou, ele comia com os gentios. Mais tarde, porém, quando vieram alguns amigos de Tiago, começou a se afastar, com medo daqueles que insistiam na necessidade de circuncisão.
13 Dandu después, nsidaa gá stná nècuàchì raza‑nsì ndoó yucán, cónì quìdá víi stná‑nè, (vàchi nì quecuaán stná‑nè), mate ináhá‑nê nansa ndiá ìcà‑né quida‑ne; ndè stná Bernabé nì quida stná‑nè ducán.
13 Como resultado, outros judeus imitaram a hipocrisia de Pedro, e até mesmo Barnabé se deixou levar por ela.
14 Doco yùhù, na ní xinì có‑xîquida viì‑né nacua cachí palabra ndàcuisì xí razón ndiaha, dandu nì cachì xì Pedro, te iníní nsidaa nèhivì yucán; nì cachì: “Mii‑ní, iin nècuàchì raza‑ndà Judea nduú stná‑ní, doco vichi (sàquìdà‑ní nahi nèhivì inga ñuu), có‑chîvàha gà‑ní estilu xi raza‑ndà, vàchi vichi sàquìdà‑ndà na quidá nèhivì inga raza. Ñàyùcàndùá, ¿índù chuun sànì quida stná‑ní na ian cuní‑nî ñà‑fuerza chivàha stná nècuàchì inga raza mà estilu xi raza‑ndà?” (nì cachì xì‑né).
14 Quando vi que não estavam seguindo a verdade das boas-novas, disse a Pedro diante de todos: “Se você, que é judeu de nascimento, vive como gentio, e não como judeu, por que agora obriga esses gentios a viverem como judeus?
15 Nsiùhù nècuàchì raza Judea, có‑ndùú‑nsí nècuàchì cuàchi nahi nècuàchì inga raza (cahan‑nsí).
15 Você e eu somos judeus de nascimento, e não pecadores, como os judeus consideram os gentios.
16 Doco ináhá vâha‑nsi còò ni‑iin ndee vàha nùù Dios sàhà‑ñá chívàha uun‑ne ley sànaha. Còó, cuisì‑ní nú ni cúníhnú vàha ini‑ndà mii Jesucristu, dandísá càcu‑nda, ináhá‑ndá. Ñàyùcàndùá, divi ñà‑jaàn nduá quidá‑nsí, vàchi ináhá‑nsî cuisì ñà‑cunihnu vàha ini‑ndà mii‑yá ndiaá, te ducán ndee vàha‑nda nùù‑yá, màdìá chivàha‑nda ley sànaha ma, vàchi sàhà ley mà, mà sáà ni‑iin nèhivì ndee vàha‑ne nùù‑yá.
16 E, no entanto, sabemos que uma pessoa é declarada justa diante de Deus pela fé em Jesus Cristo, e não pela obediência à lei. E cremos em Cristo Jesus, para que fôssemos declarados justos pela fé em Cristo, e não porque obedecemos à lei. Pois ninguém é declarado justo diante de Deus pela obediência à lei”.
17 Doco nú micúisi sàhà Cristu cuní nsiùhù nècuàchì raza Judea ndee vàha‑nsi nùù (Yua‑nda) Dios, dandu ñà‑yùcán queá ñà‑ndùú stná‑nsì nèhivì cuáchi (nahi nèhivì dava ga). Doco te nú ducán nèhivì cuáchi nduú stná‑nsì, dandu ¿a sáhà ñá‑nchîcùn‑nsì Cristu nduájàn? Còó, ni loho có‑ndùá ducán.
17 Mas, se a busca da justiça por meio de Cristo nos torna culpados de abandonar a lei, isso torna Cristo responsável por nosso pecado? De maneira nenhuma!
18 Doco nú iladú sànì nacoo canúú‑ndá iñàha (nahi ley sànaha ma), te tucutu cuní‑ndà natenchicùn‑ndàñá, dandísá nsidá cuàchi‑nda, doco cuisì mii‑nda quidá xi mii‑nda ducán.
18 Se, pois, reconstruo o antigo sistema da lei que já destruí, então faço de mim mesmo transgressor da lei.
19 Yùhù, sàhà‑ñá (fuerte guá castigu) xi ley mà, nì sàì nì quide cuenta na ian sànì xìhì nì quidamà; doco vichi sànì natiacu stnáì, te sà‑ìtiácúì nùù Dios.
19 Pois, quando procurei viver por meio da lei, ela me condenou. Portanto, morri para a lei a fim de viver para Deus.
20 Vàchi quidé cuenta na ian nì cutnahí xì Dèhemanì‑yá Cristu na ní sàcùtuu‑ya nchìca cruz. Doco vichi, sà‑ìtiácúì, vàchi inì anímè itiácú mii‑yá, màdì ndisa yùhù. Mate ñuhìví yohó iéˋ, te iá iquìcúñúì, doco cuisì sàhà ñà‑nìhnú vàha inì mii‑yá, ñàyùcàndùá itiácúì vichi. Cahví xì‑yá, vàchi cuú íní‑yà sàhí, te nì sàha‑ya nì xìhì‑yà sàhí.
20 Fui crucificado com Cristo; assim, já não sou eu quem vive, mas Cristo vive em mim. Portanto, vivo neste corpo terreno pela fé no Filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ, mà váha nacoo‑nda gracia xi Dios iladu; (doco divi ducán quea) nú sàhà ley sànaha ma sànì ndee vàha‑nda nùù‑yá nì cùí, vàchi nú ducán, dandu uun‑ni nduá nì xìhì Cristu.
21 Não considero a graça de Deus algo sem sentido. Pois, se a obediência à lei nos tornasse justos diante de Deus, não haveria necessidade alguma de Cristo morrer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.