Atos 27
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA
1 Daaní, Pablo xì itnii gá tè‑ndiàdí, nì yàha‑ne ndahà iin capitán nani Julio, iin soldadu siempre cutnáhâ xí soldadu xi meru rey César Augusto, vàchi sànì cachi tè‑xídandacu‑ma ñà‑ìcúmí‑nsî quihin‑nsi barcu cùhùn‑nsì ladu Italia.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Te nìsa ìa stná iin tiàa nani Aristarco cutnahá stná xì‑nsí cùhùn. Iin nècuàchì ladu Macedonia nduú‑né, te meru ñuu‑nè nduú ñuu Tesalónica. Ñàyùcàndùá, nì nana nsidaa‑nsí iin barcu nì quixi ñuu Adramitio, vàchi sàdaaní cuàhàn‑nu quihin‑nù ichì nùhù‑nu, te icúmí‑nû yàha‑nù ladu Asia. Dandu nì dìtá‑nu nì quihin‑nù ichì cuàhàn‑nu xi‑nsí.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Dandu nì yàha iin quìvì, te nì sàà‑nsì ñuu Sidón. Te yucán nì quidamanì capitán mà nì sàha‑ne permisu (ñà‑nuu Pablo barcu), ñàyùcàndùá nì sàhàn nècuàchìmà ini ñuu yucán ndé ndoó amigo xi‑ne, te nì nìhì‑né ñà‑ndùá xiñuhu.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Dandu nì dìtá tu barcu mà ichì cuàhàn‑nu, te nì yàha‑nsi iin ñuu cahnú nani Chipre indúhu mahì mar. Ladu ndé có‑dûcùn guá tàchì nì yàha‑nsi, vàchi ladu nùù‑xí caná tàchì mà.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Daaní, nì yàha‑nsi chicá nùù‑xí mahì mar iá frente ladu Cilicia xì ladu Panfilia, te nì sàà‑nsì ñuu nani Mira iá ladu Licia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Yucán nì xini capitán mà inga barcu nì quixi ñuu Alejandría, te icúmí‑nû cùhùn stná‑nu ladu Italia. Ñàyùcàndùá, divi barcu mà nì dàndàcú‑né nana‑nsi, te cuàhàn‑nsì.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 — ausente —
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 — ausente —
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Doco vichi sànì cuee sàstnùhù‑nsí, dècuèndè sànì yàha vicò iníhíì‑ndà, te vihini quida quini mar xì barcu (nú ni cúhùn‑nu). Ñàyùcàndùá, nì càhàn Pablo (xì nèhivì ndoó barcu mà),
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 cachí‑nè:
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Doco capitán mà, chicá nì xinindisá‑né ñà‑ndùá cachí tiàa dacaca‑xi barcu mà, xì ñà‑ndùá cachí stná stohò‑nu, te màdì ñà‑ndùá cachí Pablo.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ñàyùcàndùá, cuàhà nècuàchì yucán, chicá nì cuni‑nè caquee‑ne lugar mà, vàchi có‑ndùá iin lugar vàha yàha‑nda tiempu vìxin. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑nè chicá vàha cùhùn‑nè nùù‑xí ndè ñuu Fenice, dandu vàtùni cundoo‑ne yucán tiempu vìxin. Ñuu Fenice mà nduú iin ñuu inga orilla ñuu Creta, te cuisì dúcùn tàchì iin iin dián ndé quêcahnu hora.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Daaní, nì quesaha caná yadi tàchì ladu, te nì tuxi ini nècuàchì barcu ñà‑vàtùni cùhùn‑nsì. Ñàyùcàndùá, nì quihin tu‑nsi ichì cuàhàn‑nsì orilla mar iladu ñuu Creta mà.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Doco tìxi inga iin ratu nì quesaha nì cana iin tàchì dàná, ladu ñuu mà vàxan, tàchì yódo ladu nìnu cachí‑nè xán.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Te nì cacùhan barcu xi‑nsi, mànìcùí gá nìhìndèè‑nsí caca ndaà‑nu ladu vàxan, ñàyùcàndùá nì sahnde ini‑nsì, vàchi ndé ndiàchì úún‑nu cuàhàn‑nu.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Dandu nì yàha‑nsi iladu ñuu tii nani Clauda indúhu mahì mar. Te yucán có‑càná cuáhà guá tàchì. Cunaha‑ní, barcu cahnú xí‑nsí mà, ídìtá stná‑nu iin lancha tii. Te ndee ní quidachuún‑nsí, dandu nì nìhì‑nsí nì tavà‑nsínu.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Dandu nì dàcùnúndúù‑te iin cable ndee ìcà barcu cahnú sàhà‑ñá màsà ndúà‑nu. Te nì yùhí stnâ‑te sàà‑nu ndé yadi iá ñusì, te cacùhun‑nù. Ñàyùcàndùá, nì dànùú‑te sìcoto ndee dítâ tàchì‑nú, te ndiachi úún‑nu cuàhàn‑nu quidá tàchì mà.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Daaní, inga quìvì, yáha ga caná íì tàchì dàná mà. Ñàyùcàndùá nì quesaha‑té nì dàndiàchì‑té carga xi‑nù ini mar.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Te quìvì ùnì nì dàndiàchì ndahà stná‑nsì nsidaa gá ñà‑ndùá nihí‑nu.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Dandu nì yàha cuàhà gá quìvì, te có‑tùí orá, có‑tùí sìtnúù, te yáha ga dúcùn dàvìtàchí daná mà nsiùhù. Ñàyùcàndùá, còò gá tnùndé ini càcu‑nsi nì cahan‑nsí.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Daaní, na sánì yàha cuàhà quìvì ndoó dòcó‑nsì có‑xìxí‑nsí, dandu nì sàcuììn Pablo mahì nsidaa‑nsí, te nì cachi‑nè xì‑nsí:
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Doco vichi, cachíˋ xì‑nsiá, màsà cúhúún inì‑nsia, vàchi ni‑iin‑nda mà cúí‑ndà, cuisì barcu xi‑nda cuàhàn ndañuhu.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 — ausente —
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 — ausente —
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ñàyùcàndùá contentu ni nácùndoo‑nsia, compañeros, vàchi nacua sànì cachi Dios xìˊ, divi ducán icúmí coo, te seguru icúmîà.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Doco antes icúmí‑ndá ndiachi‑nda orilla iin ñuu tii mahì mar ―nì cachi Pablo.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Daaní, nì yàha ùxìn cùmì gá quìvì, te vichi xicá barcu iladu mar ndé cachí‑nè nduú mar Adria. Nahí dava ñùu nduá, te ndiachi ndiachi barcu xi‑nsi quidá tàchì. Dandu peón xíquidachuún barcu mà, nì tuxi inì‑te ádi sánì cuyatni‑nù nùù ñuhù íchî càhàn‑té.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Ñàyùcàndùá, nì chitacùhá‑te nadaa tantu cunú ñuhú tècuìí yucán, te nì cundaà inì‑te òcò sàhùn iin (36) metro cunú‑te. Dandu iyuhu gá nùù‑xí, tucu tu nì chitacùhá‑te, te òcò ùsà (27) metro cunú‑te chicá yucán.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Ñàyùcàndùá, nì yùhí‑te dùcùn barcu cavà nahnú ñuhú ini mar. Sàhámà nì dànùú‑te cùmì càa nahnú xí barcu ndè cahà mar sàhà‑ñá màsà cácá gà‑nu. Dandu ndiatú cuísi‑té tùinuù.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Daaní, peón xi barcu, nì cunì‑te cunu‑tè. Ñàyùcàndùá, nì sàcuìta‑tè nùù barcu mà, quidá‑te na ian cuàhàn‑te danuú gà‑te inga càa nahnú ndè cahà mar, doco dandáhvî‑te, vàchi lancha tii ma nduá nì dànùú‑te.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Dandu nì cachi Pablo xì capitán xì stná soldadu ndoó yucán:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn soldadu mà nì sahndè‑te cable itácáá lancha mà, te nì ndiachi‑nú mahì mar.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 — ausente —
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 — ausente —
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 ―nì cachi Pablo.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 — ausente —
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 — ausente —
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 — ausente —
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 — ausente —
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ñàyùcàndùá, nì sahndè‑te cable xi càa itníí xí‑nû mahì mar, te nì ndòa. Dandu nì dàñà stná cable nuhní yutnù chipála dacaca‑xi‑nú. Te nì nana stná sìcoto ndee itáníní ladu nùù‑nú (ñà‑dítâ tàchì‑nú). Ñàyùcàndùá nì quesaha‑nú nì nacaca‑nù, te cueéni cueéni nì cuyatni‑nù ndé iá ñuhù íchî mà.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Doco nì sàà‑nu iin xaan ndé vàxi ùì ichì tècuìí, te yucán nì cacùhun‑nù cahà mar. Nì ndùxin tnuu nùù‑nú, doco cahà‑nú, nì quesaha nì sachi iì‑ñá nì quida tècuìí dúcùn ndee guá ìcà‑nú.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Dandu soldadu yucán, nì cacunì‑te cahnì nsìhí‑te nècuàchì ndiadí ndiaá‑te, vàchi vihini dutè‑né mar mà, te cunu‑ne cahan‑té.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Doco capitán yucán, cónì cùní‑nè cui Pablo. Ñàyùcàndùá, cónì sáha‑ne cahnì soldadu mà nècuàchì ndiadí. Dandu nì dàndàcú stná‑nè nùù nècuàchì tùha dutè ñà‑dihna mii‑né ni quécoyo‑ne mahì tècuìí dècuèndè ni xínu‑ne ñuhù íchî.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Dandu nècuàchì mà túha, cunchicùn‑nè cùhùn‑nè cundòó candee‑né dìquì yutnù nduú tabla, ò inga yutnù xí barcu nì sachi. Ñàyùcàndùá, ducán nì nìhì nsìhí‑nsí nì quee‑nsi ndè ñuhù íchî, te nì càcu‑nsi.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.