Atos 27

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Daaní, Pablo xì itnii gá tè‑ndiàdí, nì yàha‑ne ndahà iin capitán nani Julio, iin soldadu siempre cutnáhâ xí soldadu xi meru rey César Augusto, vàchi sànì cachi tè‑xídandacu‑ma ñà‑ìcúmí‑nsî quihin‑nsi barcu cùhùn‑nsì ladu Italia.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Te nìsa ìa stná iin tiàa nani Aristarco cutnahá stná xì‑nsí cùhùn. Iin nècuàchì ladu Macedonia nduú‑né, te meru ñuu‑nè nduú ñuu Tesalónica. Ñàyùcàndùá, nì nana nsidaa‑nsí iin barcu nì quixi ñuu Adramitio, vàchi sàdaaní cuàhàn‑nu quihin‑nù ichì nùhù‑nu, te icúmí‑nû yàha‑nù ladu Asia. Dandu nì dìtá‑nu nì quihin‑nù ichì cuàhàn‑nu xi‑nsí.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Dandu nì yàha iin quìvì, te nì sàà‑nsì ñuu Sidón. Te yucán nì quidamanì capitán mà nì sàha‑ne permisu (ñà‑nuu Pablo barcu), ñàyùcàndùá nì sàhàn nècuàchìmà ini ñuu yucán ndé ndoó amigo xi‑ne, te nì nìhì‑né ñà‑ndùá xiñuhu.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Dandu nì dìtá tu barcu mà ichì cuàhàn‑nu, te nì yàha‑nsi iin ñuu cahnú nani Chipre indúhu mahì mar. Ladu ndé có‑dûcùn guá tàchì nì yàha‑nsi, vàchi ladu nùù‑xí caná tàchì mà.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Daaní, nì yàha‑nsi chicá nùù‑xí mahì mar iá frente ladu Cilicia xì ladu Panfilia, te nì sàà‑nsì ñuu nani Mira iá ladu Licia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Yucán nì xini capitán mà inga barcu nì quixi ñuu Alejandría, te icúmí‑nû cùhùn stná‑nu ladu Italia. Ñàyùcàndùá, divi barcu mà nì dàndàcú‑né nana‑nsi, te cuàhàn‑nsì.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 — ausente —
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 — ausente —
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Doco vichi sànì cuee sàstnùhù‑nsí, dècuèndè sànì yàha vicò iníhíì‑ndà, te vihini quida quini mar xì barcu (nú ni cúhùn‑nu). Ñàyùcàndùá, nì càhàn Pablo (xì nèhivì ndoó barcu mà),
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 cachí‑nè:
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Doco capitán mà, chicá nì xinindisá‑né ñà‑ndùá cachí tiàa dacaca‑xi barcu mà, xì ñà‑ndùá cachí stná stohò‑nu, te màdì ñà‑ndùá cachí Pablo.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Ñàyùcàndùá, cuàhà nècuàchì yucán, chicá nì cuni‑nè caquee‑ne lugar mà, vàchi có‑ndùá iin lugar vàha yàha‑nda tiempu vìxin. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑nè chicá vàha cùhùn‑nè nùù‑xí ndè ñuu Fenice, dandu vàtùni cundoo‑ne yucán tiempu vìxin. Ñuu Fenice mà nduú iin ñuu inga orilla ñuu Creta, te cuisì dúcùn tàchì iin iin dián ndé quêcahnu hora.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Daaní, nì quesaha caná yadi tàchì ladu, te nì tuxi ini nècuàchì barcu ñà‑vàtùni cùhùn‑nsì. Ñàyùcàndùá, nì quihin tu‑nsi ichì cuàhàn‑nsì orilla mar iladu ñuu Creta mà.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Doco tìxi inga iin ratu nì quesaha nì cana iin tàchì dàná, ladu ñuu mà vàxan, tàchì yódo ladu nìnu cachí‑nè xán.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Te nì cacùhan barcu xi‑nsi, mànìcùí gá nìhìndèè‑nsí caca ndaà‑nu ladu vàxan, ñàyùcàndùá nì sahnde ini‑nsì, vàchi ndé ndiàchì úún‑nu cuàhàn‑nu.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Dandu nì yàha‑nsi iladu ñuu tii nani Clauda indúhu mahì mar. Te yucán có‑càná cuáhà guá tàchì. Cunaha‑ní, barcu cahnú xí‑nsí mà, ídìtá stná‑nu iin lancha tii. Te ndee ní quidachuún‑nsí, dandu nì nìhì‑nsí nì tavà‑nsínu.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Dandu nì dàcùnúndúù‑te iin cable ndee ìcà barcu cahnú sàhà‑ñá màsà ndúà‑nu. Te nì yùhí stnâ‑te sàà‑nu ndé yadi iá ñusì, te cacùhun‑nù. Ñàyùcàndùá, nì dànùú‑te sìcoto ndee dítâ tàchì‑nú, te ndiachi úún‑nu cuàhàn‑nu quidá tàchì mà.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Daaní, inga quìvì, yáha ga caná íì tàchì dàná mà. Ñàyùcàndùá nì quesaha‑té nì dàndiàchì‑té carga xi‑nù ini mar.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Te quìvì ùnì nì dàndiàchì ndahà stná‑nsì nsidaa gá ñà‑ndùá nihí‑nu.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Dandu nì yàha cuàhà gá quìvì, te có‑tùí orá, có‑tùí sìtnúù, te yáha ga dúcùn dàvìtàchí daná mà nsiùhù. Ñàyùcàndùá, còò gá tnùndé ini càcu‑nsi nì cahan‑nsí.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Daaní, na sánì yàha cuàhà quìvì ndoó dòcó‑nsì có‑xìxí‑nsí, dandu nì sàcuììn Pablo mahì nsidaa‑nsí, te nì cachi‑nè xì‑nsí:
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Doco vichi, cachíˋ xì‑nsiá, màsà cúhúún inì‑nsia, vàchi ni‑iin‑nda mà cúí‑ndà, cuisì barcu xi‑nda cuàhàn ndañuhu.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 — ausente —
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 — ausente —
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ñàyùcàndùá contentu ni nácùndoo‑nsia, compañeros, vàchi nacua sànì cachi Dios xìˊ, divi ducán icúmí coo, te seguru icúmîà.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Doco antes icúmí‑ndá ndiachi‑nda orilla iin ñuu tii mahì mar ―nì cachi Pablo.
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Daaní, nì yàha ùxìn cùmì gá quìvì, te vichi xicá barcu iladu mar ndé cachí‑nè nduú mar Adria. Nahí dava ñùu nduá, te ndiachi ndiachi barcu xi‑nsi quidá tàchì. Dandu peón xíquidachuún barcu mà, nì tuxi inì‑te ádi sánì cuyatni‑nù nùù ñuhù íchî càhàn‑té.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Ñàyùcàndùá, nì chitacùhá‑te nadaa tantu cunú ñuhú tècuìí yucán, te nì cundaà inì‑te òcò sàhùn iin (36) metro cunú‑te. Dandu iyuhu gá nùù‑xí, tucu tu nì chitacùhá‑te, te òcò ùsà (27) metro cunú‑te chicá yucán.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ñàyùcàndùá, nì yùhí‑te dùcùn barcu cavà nahnú ñuhú ini mar. Sàhámà nì dànùú‑te cùmì càa nahnú xí barcu ndè cahà mar sàhà‑ñá màsà cácá gà‑nu. Dandu ndiatú cuísi‑té tùinuù.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Daaní, peón xi barcu, nì cunì‑te cunu‑tè. Ñàyùcàndùá, nì sàcuìta‑tè nùù barcu mà, quidá‑te na ian cuàhàn‑te danuú gà‑te inga càa nahnú ndè cahà mar, doco dandáhvî‑te, vàchi lancha tii ma nduá nì dànùú‑te.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Dandu nì cachi Pablo xì capitán xì stná soldadu ndoó yucán:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn soldadu mà nì sahndè‑te cable itácáá lancha mà, te nì ndiachi‑nú mahì mar.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 — ausente —
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 — ausente —
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 ―nì cachi Pablo.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 — ausente —
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 — ausente —
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 — ausente —
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 — ausente —
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Ñàyùcàndùá, nì sahndè‑te cable xi càa itníí xí‑nû mahì mar, te nì ndòa. Dandu nì dàñà stná cable nuhní yutnù chipála dacaca‑xi‑nú. Te nì nana stná sìcoto ndee itáníní ladu nùù‑nú (ñà‑dítâ tàchì‑nú). Ñàyùcàndùá nì quesaha‑nú nì nacaca‑nù, te cueéni cueéni nì cuyatni‑nù ndé iá ñuhù íchî mà.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Doco nì sàà‑nu iin xaan ndé vàxi ùì ichì tècuìí, te yucán nì cacùhun‑nù cahà mar. Nì ndùxin tnuu nùù‑nú, doco cahà‑nú, nì quesaha nì sachi iì‑ñá nì quida tècuìí dúcùn ndee guá ìcà‑nú.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Dandu soldadu yucán, nì cacunì‑te cahnì nsìhí‑te nècuàchì ndiadí ndiaá‑te, vàchi vihini dutè‑né mar mà, te cunu‑ne cahan‑té.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Doco capitán yucán, cónì cùní‑nè cui Pablo. Ñàyùcàndùá, cónì sáha‑ne cahnì soldadu mà nècuàchì ndiadí. Dandu nì dàndàcú stná‑nè nùù nècuàchì tùha dutè ñà‑dihna mii‑né ni quécoyo‑ne mahì tècuìí dècuèndè ni xínu‑ne ñuhù íchî.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Dandu nècuàchì mà túha, cunchicùn‑nè cùhùn‑nè cundòó candee‑né dìquì yutnù nduú tabla, ò inga yutnù xí barcu nì sachi. Ñàyùcàndùá, ducán nì nìhì nsìhí‑nsí nì quee‑nsi ndè ñuhù íchî, te nì càcu‑nsi.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.