Atos 27

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Daaní, Pablo xì itnii gá tè‑ndiàdí, nì yàha‑ne ndahà iin capitán nani Julio, iin soldadu siempre cutnáhâ xí soldadu xi meru rey César Augusto, vàchi sànì cachi tè‑xídandacu‑ma ñà‑ìcúmí‑nsî quihin‑nsi barcu cùhùn‑nsì ladu Italia.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Te nìsa ìa stná iin tiàa nani Aristarco cutnahá stná xì‑nsí cùhùn. Iin nècuàchì ladu Macedonia nduú‑né, te meru ñuu‑nè nduú ñuu Tesalónica. Ñàyùcàndùá, nì nana nsidaa‑nsí iin barcu nì quixi ñuu Adramitio, vàchi sàdaaní cuàhàn‑nu quihin‑nù ichì nùhù‑nu, te icúmí‑nû yàha‑nù ladu Asia. Dandu nì dìtá‑nu nì quihin‑nù ichì cuàhàn‑nu xi‑nsí.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Dandu nì yàha iin quìvì, te nì sàà‑nsì ñuu Sidón. Te yucán nì quidamanì capitán mà nì sàha‑ne permisu (ñà‑nuu Pablo barcu), ñàyùcàndùá nì sàhàn nècuàchìmà ini ñuu yucán ndé ndoó amigo xi‑ne, te nì nìhì‑né ñà‑ndùá xiñuhu.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Dandu nì dìtá tu barcu mà ichì cuàhàn‑nu, te nì yàha‑nsi iin ñuu cahnú nani Chipre indúhu mahì mar. Ladu ndé có‑dûcùn guá tàchì nì yàha‑nsi, vàchi ladu nùù‑xí caná tàchì mà.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Daaní, nì yàha‑nsi chicá nùù‑xí mahì mar iá frente ladu Cilicia xì ladu Panfilia, te nì sàà‑nsì ñuu nani Mira iá ladu Licia.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Yucán nì xini capitán mà inga barcu nì quixi ñuu Alejandría, te icúmí‑nû cùhùn stná‑nu ladu Italia. Ñàyùcàndùá, divi barcu mà nì dàndàcú‑né nana‑nsi, te cuàhàn‑nsì.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 — ausente —
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 — ausente —
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Doco vichi sànì cuee sàstnùhù‑nsí, dècuèndè sànì yàha vicò iníhíì‑ndà, te vihini quida quini mar xì barcu (nú ni cúhùn‑nu). Ñàyùcàndùá, nì càhàn Pablo (xì nèhivì ndoó barcu mà),
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 cachí‑nè:
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Doco capitán mà, chicá nì xinindisá‑né ñà‑ndùá cachí tiàa dacaca‑xi barcu mà, xì ñà‑ndùá cachí stná stohò‑nu, te màdì ñà‑ndùá cachí Pablo.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Ñàyùcàndùá, cuàhà nècuàchì yucán, chicá nì cuni‑nè caquee‑ne lugar mà, vàchi có‑ndùá iin lugar vàha yàha‑nda tiempu vìxin. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑nè chicá vàha cùhùn‑nè nùù‑xí ndè ñuu Fenice, dandu vàtùni cundoo‑ne yucán tiempu vìxin. Ñuu Fenice mà nduú iin ñuu inga orilla ñuu Creta, te cuisì dúcùn tàchì iin iin dián ndé quêcahnu hora.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Daaní, nì quesaha caná yadi tàchì ladu, te nì tuxi ini nècuàchì barcu ñà‑vàtùni cùhùn‑nsì. Ñàyùcàndùá, nì quihin tu‑nsi ichì cuàhàn‑nsì orilla mar iladu ñuu Creta mà.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Doco tìxi inga iin ratu nì quesaha nì cana iin tàchì dàná, ladu ñuu mà vàxan, tàchì yódo ladu nìnu cachí‑nè xán.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Te nì cacùhan barcu xi‑nsi, mànìcùí gá nìhìndèè‑nsí caca ndaà‑nu ladu vàxan, ñàyùcàndùá nì sahnde ini‑nsì, vàchi ndé ndiàchì úún‑nu cuàhàn‑nu.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Dandu nì yàha‑nsi iladu ñuu tii nani Clauda indúhu mahì mar. Te yucán có‑càná cuáhà guá tàchì. Cunaha‑ní, barcu cahnú xí‑nsí mà, ídìtá stná‑nu iin lancha tii. Te ndee ní quidachuún‑nsí, dandu nì nìhì‑nsí nì tavà‑nsínu.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Dandu nì dàcùnúndúù‑te iin cable ndee ìcà barcu cahnú sàhà‑ñá màsà ndúà‑nu. Te nì yùhí stnâ‑te sàà‑nu ndé yadi iá ñusì, te cacùhun‑nù. Ñàyùcàndùá, nì dànùú‑te sìcoto ndee dítâ tàchì‑nú, te ndiachi úún‑nu cuàhàn‑nu quidá tàchì mà.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Daaní, inga quìvì, yáha ga caná íì tàchì dàná mà. Ñàyùcàndùá nì quesaha‑té nì dàndiàchì‑té carga xi‑nù ini mar.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Te quìvì ùnì nì dàndiàchì ndahà stná‑nsì nsidaa gá ñà‑ndùá nihí‑nu.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Dandu nì yàha cuàhà gá quìvì, te có‑tùí orá, có‑tùí sìtnúù, te yáha ga dúcùn dàvìtàchí daná mà nsiùhù. Ñàyùcàndùá, còò gá tnùndé ini càcu‑nsi nì cahan‑nsí.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Daaní, na sánì yàha cuàhà quìvì ndoó dòcó‑nsì có‑xìxí‑nsí, dandu nì sàcuììn Pablo mahì nsidaa‑nsí, te nì cachi‑nè xì‑nsí:
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Doco vichi, cachíˋ xì‑nsiá, màsà cúhúún inì‑nsia, vàchi ni‑iin‑nda mà cúí‑ndà, cuisì barcu xi‑nda cuàhàn ndañuhu.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 — ausente —
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 — ausente —
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Ñàyùcàndùá contentu ni nácùndoo‑nsia, compañeros, vàchi nacua sànì cachi Dios xìˊ, divi ducán icúmí coo, te seguru icúmîà.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Doco antes icúmí‑ndá ndiachi‑nda orilla iin ñuu tii mahì mar ―nì cachi Pablo.
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Daaní, nì yàha ùxìn cùmì gá quìvì, te vichi xicá barcu iladu mar ndé cachí‑nè nduú mar Adria. Nahí dava ñùu nduá, te ndiachi ndiachi barcu xi‑nsi quidá tàchì. Dandu peón xíquidachuún barcu mà, nì tuxi inì‑te ádi sánì cuyatni‑nù nùù ñuhù íchî càhàn‑té.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Ñàyùcàndùá, nì chitacùhá‑te nadaa tantu cunú ñuhú tècuìí yucán, te nì cundaà inì‑te òcò sàhùn iin (36) metro cunú‑te. Dandu iyuhu gá nùù‑xí, tucu tu nì chitacùhá‑te, te òcò ùsà (27) metro cunú‑te chicá yucán.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Ñàyùcàndùá, nì yùhí‑te dùcùn barcu cavà nahnú ñuhú ini mar. Sàhámà nì dànùú‑te cùmì càa nahnú xí barcu ndè cahà mar sàhà‑ñá màsà cácá gà‑nu. Dandu ndiatú cuísi‑té tùinuù.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Daaní, peón xi barcu, nì cunì‑te cunu‑tè. Ñàyùcàndùá, nì sàcuìta‑tè nùù barcu mà, quidá‑te na ian cuàhàn‑te danuú gà‑te inga càa nahnú ndè cahà mar, doco dandáhvî‑te, vàchi lancha tii ma nduá nì dànùú‑te.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Dandu nì cachi Pablo xì capitán xì stná soldadu ndoó yucán:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn soldadu mà nì sahndè‑te cable itácáá lancha mà, te nì ndiachi‑nú mahì mar.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 — ausente —
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 — ausente —
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 ―nì cachi Pablo.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 — ausente —
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 — ausente —
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 — ausente —
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 — ausente —
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Ñàyùcàndùá, nì sahndè‑te cable xi càa itníí xí‑nû mahì mar, te nì ndòa. Dandu nì dàñà stná cable nuhní yutnù chipála dacaca‑xi‑nú. Te nì nana stná sìcoto ndee itáníní ladu nùù‑nú (ñà‑dítâ tàchì‑nú). Ñàyùcàndùá nì quesaha‑nú nì nacaca‑nù, te cueéni cueéni nì cuyatni‑nù ndé iá ñuhù íchî mà.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Doco nì sàà‑nu iin xaan ndé vàxi ùì ichì tècuìí, te yucán nì cacùhun‑nù cahà mar. Nì ndùxin tnuu nùù‑nú, doco cahà‑nú, nì quesaha nì sachi iì‑ñá nì quida tècuìí dúcùn ndee guá ìcà‑nú.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Dandu soldadu yucán, nì cacunì‑te cahnì nsìhí‑te nècuàchì ndiadí ndiaá‑te, vàchi vihini dutè‑né mar mà, te cunu‑ne cahan‑té.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Doco capitán yucán, cónì cùní‑nè cui Pablo. Ñàyùcàndùá, cónì sáha‑ne cahnì soldadu mà nècuàchì ndiadí. Dandu nì dàndàcú stná‑nè nùù nècuàchì tùha dutè ñà‑dihna mii‑né ni quécoyo‑ne mahì tècuìí dècuèndè ni xínu‑ne ñuhù íchî.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Dandu nècuàchì mà túha, cunchicùn‑nè cùhùn‑nè cundòó candee‑né dìquì yutnù nduú tabla, ò inga yutnù xí barcu nì sachi. Ñàyùcàndùá, ducán nì nìhì nsìhí‑nsí nì quee‑nsi ndè ñuhù íchî, te nì càcu‑nsi.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.