Atos 22
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT
1 ―Mii‑nsiá nècuàchì sahnú, xì nsidaa gá stná ñanì dava ga, cunini‑nsia cuàhìn càhìn sàhà mií ―nì cachi Pablo.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Dandu nèhivì cuáhà yucan, na ní cundaà ini‑nè ñà‑divi dàhàn mii‑né cáhàn stna nècuàchìmà, dandu chicá nì cudadí‑né. Te nì cachi gà Pablo:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 ―Yùhù, iin nècuàchì raza Judea nduí. Ñuu Tarso iá ladu Cilicia nduú lugar ndé nì tùinuí ñuhìví, doco ñuu yohó nì sahnui. Te maestru Gamaliel nduú ana nìsa dacuaha‑xí. Ñàyùcàndùá, nì dàcuàhá vàhi nsidaa ñà‑ndùá cachí ley xi xìì‑ndà, vàchi yáha ga nìsa cunì chivàha vií ley xi Dios, divi nacua cuní stná mii‑nsiá vichi.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 ’Daaní, nì quesahí dandohó stnáì nècuàchì nchícùn ichì Jesús. Tiàa te ñahà nìsa chicuhnì, te nìsa chicadì‑nè; dècuèndè cui stná‑nè nìsa cunì.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Ináhá dùtù cusáhnû ndoó vichi, xì stná nsidaa nècuàchì sahnú dandacú, vàtùni cachi stná‑nè nansa nìsa quide nú ni cúcáhán‑nê, vàchi ináhá‑nê (vida xi). Te divi nùù mii‑né nì nìhí tutu nduú orden ñà‑cunihi cùhùn nùù nècuàchì raza‑ndà ñuu Damasco. Ñàyùcàndùá, nì quihin ichì ñuu mà cuàhìn tnii nsihi nèhivì xí Jesús (ndoó yucán), te chicuhnì‑nè cundaqui‑nè ndixi ñuu‑ndà yohó sàhà ñá‑ndoho stná‑nè nì cahín.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 ’Ñàyùcàndùá, xiqué cuàhìn (ichì mà). Te nahi càxíhúì nì sandua na sá‑ìtúú sàì ñuu Damasco mà, dandu nanàá nì natnuù nihni inicutu ndé cuàhìn; dècuèndè dìquì‑xí ansivi nì quixi nduà luz mà.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Te hora mà nì nàcasín, te nì tiacuì cáhàn iin ana cáhàn xìˊ, cachí‑yà: “¡Saulo, Saulo! ¿Índù chuun nchícùn‑ní yùhù quida quini‑ní xìˊ?”
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Dandu yùhù, nì cachì xì‑yá: “¿Ana nduú mii‑ní, Señor mío?” Te nì cachi tu‑ya: “Jesús de Nazaret nduí, divi ana dandoho‑ní”, nì cachi‑yà.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Doco compañeruì, mate ní xini‑nè ñà‑tnúù luz mà, te nì cayùhí cuàhà‑né, doco cónì tiàcú‑nè ñà‑ndùá nì cachi‑yà xìˊ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Dandu nì cachì xì‑yá: “¿Ndíà nduá cuní‑nî quide, Señor mío?” Dandu nì cachì‑tu‑ya xìˊ: “Ndacuiìn‑ní, cuahán‑nî ñuu Damasco, te yucán icúmí‑nî ndacu nuù‑ní ñà‑ndùá sànì chitnùní inì quida‑ní”, nì cachi‑yà.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Doco cunaha‑nsiá, ñà‑fuerte guá nì tnùù ndiaha nì xinì mà, ñàyùcàndùá nì ndañuhu vista xi. Te sàhà‑ñá có‑tùínúìˊ, ñàyùcàndùá nì sàcùtnii ndahà tnahí xì compañeruì, te nì saca‑ne yùhù cuàhàn‑nsì ndè cachi nì sàà‑nsì ñuu Damasco mà.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 ’Te divi ñuu mà iá iin tiàa nani Ananías. Iin nècuàchì cahvi xi Dios nduú‑né, te chívàha viì‑né ley xi‑ya. Ñàyùcàndùá, nsidaa nècuàchì raza‑ndà ndoó yucán, ndeníhí vàha stná‑nè nècuàchìmà.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Pues divi nècuàchìmà nì sàà nì sàcuììn nùí, te nì cachi‑nè xìˊ: “Ñánì Saulo, ndacoto‑ní, natùinuù‑ní vichi, cachíˋ xì‑ní”, nì cachi‑nè. Dandu luegu nì natùinuìˊ, te vàtùni nì xinì mii‑né.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Dandu nì cachi‑nè xìˊ: “Mii‑yá nìsa cahvi xìì‑ndà, dècuèndè sànaha nì chitnùní ini‑yà ñà‑cundaà inì‑ní sàhà‑yá, te nìhìtáhvì stná‑ní cuninùù‑ní mii‑yá único ana ndàcuisì inì‑xi, divi Jesús, te cunini stná‑ní cáhàn‑yà.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Ñàyùcàndùá, vichi icúmí‑nî càhàn‑ní sàhà‑yá xì cuàhà nèhivì, te nacani‑ní xì‑né ñà‑ndùá nì xinì‑ní, te nì tiacù‑ní.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Pues vichi, sà‑ìá, ndacuiìn‑ní, te cuahán‑nî cuhiì‑ní, ndacùcahan‑ní quìvì Stoho‑ndà Señor, dandu ndoo cuàchi anima‑ní”, nì cachi Ananías mà xìˊ.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 ’Daaní, después nì nsiaì ñuu Jerusalén yohó, te nì sàhìn veheñùhu cahnú. Te na iéˋ yucán xícàn tàhví nùù Dios, dandu nì dàcùní‑yà yùhù iin seña xi‑ya.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Nì xinì mii‑yá, te cachí‑yà xìˊ: “Dansíhi‑ní, te quee yàchì‑ní ñuu Jerusalén yohó, vàchi nècuàchì ñuù‑ní yohó, mà cúníndísâ‑né ñà‑ndùá cachì‑ní xì‑né sàhí”.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Dandu nì naxiconihí nùù‑yá, cachíˋ: “Señor mío, nsidaa nèhivì, sà‑ìnáhá‑nê nansa nìsa quide antes, nìsa nacàhin veheñùhu tnií nècuàchì xiníndísá‑xí‑nî, te sadíˋ‑nè vehecàa, te nì sahnì cuìí stnáì‑nè.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Stná nèhivì xí‑nî nani Esteban, testigu nì sanduu stnáì na ní sahnì nèhivì‑né, te nì xìtià nìì‑né. Ni cuí‑nè, nì cachi stnáì. Dècuèndè nì sandiaì sìcoto xi nèhivì nì sahnì xì‑né mà”.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Dandu mii‑yá, nì cachi‑yà xìˊ: “Quee‑ní yohó, vàchi icúmî techuín mii‑ní cùhùn xìcà‑ní dècuèndè ndé ndoó nèhivì inga raza”, nì cachi‑yà. ―(Ducán nì cachi Pablo, cáhàn‑nè xì nèhivì cuáhà mà.)
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Doco jaàn‑ní nduú nùù‑xí nì inini nècuàchìmà, vàchi nì quesaha tú‑né nì càna ndee‑né, cachí‑nè:
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Ducán nì cachi‑nè, cána‑ne, dandiachi‑né dùhnù‑né, te quidá canúú‑nê yàcá.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ñàyùcàndùá, nì dàndàcú comandante coronel mà nùù soldadu xi‑ne ñà‑daquíhvi‑tè Pablo ini vehe cahnú‑te, te dandohó‑tené xì chirrión sàhà‑ñá nàhmà‑né, te cundaà inì‑xi ndíà dìsáhà‑xí cána guá nèhivì sàhà‑né ducán.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Doco na ní nsihi nì chicuhni vàha soldadu‑nè, dandu nì cachi‑nè xì iin capitán iín yucán:
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ñàyùcàndùá, na ní cundaà ini capitán mà ñà‑jaàn, dandu nì sàhàn‑te nì cachitnùhu‑tè xì comandante mà:
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Dandu nì quixi comandante mà ndé iá Pablo, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Dandu cachí tu comandante mà:
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Dandu tiàa cuàhàn cahnì cuìí xì‑né nì cùí, luegu nì nacoo‑tèné cuàhàn‑te. Dècuèndè stná comandante coronel mà, nì yùhí‑nè sàhà ñà‑nì dàndàcú‑né nì sàcùnuhni nècuàchìmà, te nduú‑né iin nècuàchì romanu, iin nècuàchì libre.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Daaní, nì tùinuù inga quìvì, dandu cuní comandante‑mà cundaà ndisa ini‑nè ndíà dìsáhà‑xí cáhàn tnùhù guá tè‑raza Judea mà dìquì Pablo. Ñàyùcàndùá, nì ndaxin‑né cadena nuhní nècuàchìmà, te nì dàndàcú‑né nataca dùtù xícusahnú, xì nsidaa stná nècuàchì sahnú idónuu. Dandu nì tavà‑né Pablo cuàhàn‑nè xì nècuàchìmà vehe ndé natácá nècuàchì sàhnùmà, te nì chicani‑ñané mahì nsidaa nècuàchìmà.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.