Atos 22

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 ―Mii‑nsiá nècuàchì sahnú, xì nsidaa gá stná ñanì dava ga, cunini‑nsia cuàhìn càhìn sàhà mií ―nì cachi Pablo.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Dandu nèhivì cuáhà yucan, na ní cundaà ini‑nè ñà‑divi dàhàn mii‑né cáhàn stna nècuàchìmà, dandu chicá nì cudadí‑né. Te nì cachi gà Pablo:
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 ―Yùhù, iin nècuàchì raza Judea nduí. Ñuu Tarso iá ladu Cilicia nduú lugar ndé nì tùinuí ñuhìví, doco ñuu yohó nì sahnui. Te maestru Gamaliel nduú ana nìsa dacuaha‑xí. Ñàyùcàndùá, nì dàcuàhá vàhi nsidaa ñà‑ndùá cachí ley xi xìì‑ndà, vàchi yáha ga nìsa cunì chivàha vií ley xi Dios, divi nacua cuní stná mii‑nsiá vichi.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 ’Daaní, nì quesahí dandohó stnáì nècuàchì nchícùn ichì Jesús. Tiàa te ñahà nìsa chicuhnì, te nìsa chicadì‑nè; dècuèndè cui stná‑nè nìsa cunì.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Ináhá dùtù cusáhnû ndoó vichi, xì stná nsidaa nècuàchì sahnú dandacú, vàtùni cachi stná‑nè nansa nìsa quide nú ni cúcáhán‑nê, vàchi ináhá‑nê (vida xi). Te divi nùù mii‑né nì nìhí tutu nduú orden ñà‑cunihi cùhùn nùù nècuàchì raza‑ndà ñuu Damasco. Ñàyùcàndùá, nì quihin ichì ñuu mà cuàhìn tnii nsihi nèhivì xí Jesús (ndoó yucán), te chicuhnì‑nè cundaqui‑nè ndixi ñuu‑ndà yohó sàhà ñá‑ndoho stná‑nè nì cahín.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 ’Ñàyùcàndùá, xiqué cuàhìn (ichì mà). Te nahi càxíhúì nì sandua na sá‑ìtúú sàì ñuu Damasco mà, dandu nanàá nì natnuù nihni inicutu ndé cuàhìn; dècuèndè dìquì‑xí ansivi nì quixi nduà luz mà.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Te hora mà nì nàcasín, te nì tiacuì cáhàn iin ana cáhàn xìˊ, cachí‑yà: “¡Saulo, Saulo! ¿Índù chuun nchícùn‑ní yùhù quida quini‑ní xìˊ?”
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Dandu yùhù, nì cachì xì‑yá: “¿Ana nduú mii‑ní, Señor mío?” Te nì cachi tu‑ya: “Jesús de Nazaret nduí, divi ana dandoho‑ní”, nì cachi‑yà.
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Doco compañeruì, mate ní xini‑nè ñà‑tnúù luz mà, te nì cayùhí cuàhà‑né, doco cónì tiàcú‑nè ñà‑ndùá nì cachi‑yà xìˊ.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Dandu nì cachì xì‑yá: “¿Ndíà nduá cuní‑nî quide, Señor mío?” Dandu nì cachì‑tu‑ya xìˊ: “Ndacuiìn‑ní, cuahán‑nî ñuu Damasco, te yucán icúmí‑nî ndacu nuù‑ní ñà‑ndùá sànì chitnùní inì quida‑ní”, nì cachi‑yà.
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Doco cunaha‑nsiá, ñà‑fuerte guá nì tnùù ndiaha nì xinì mà, ñàyùcàndùá nì ndañuhu vista xi. Te sàhà‑ñá có‑tùínúìˊ, ñàyùcàndùá nì sàcùtnii ndahà tnahí xì compañeruì, te nì saca‑ne yùhù cuàhàn‑nsì ndè cachi nì sàà‑nsì ñuu Damasco mà.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 ’Te divi ñuu mà iá iin tiàa nani Ananías. Iin nècuàchì cahvi xi Dios nduú‑né, te chívàha viì‑né ley xi‑ya. Ñàyùcàndùá, nsidaa nècuàchì raza‑ndà ndoó yucán, ndeníhí vàha stná‑nè nècuàchìmà.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Pues divi nècuàchìmà nì sàà nì sàcuììn nùí, te nì cachi‑nè xìˊ: “Ñánì Saulo, ndacoto‑ní, natùinuù‑ní vichi, cachíˋ xì‑ní”, nì cachi‑nè. Dandu luegu nì natùinuìˊ, te vàtùni nì xinì mii‑né.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Dandu nì cachi‑nè xìˊ: “Mii‑yá nìsa cahvi xìì‑ndà, dècuèndè sànaha nì chitnùní ini‑yà ñà‑cundaà inì‑ní sàhà‑yá, te nìhìtáhvì stná‑ní cuninùù‑ní mii‑yá único ana ndàcuisì inì‑xi, divi Jesús, te cunini stná‑ní cáhàn‑yà.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Ñàyùcàndùá, vichi icúmí‑nî càhàn‑ní sàhà‑yá xì cuàhà nèhivì, te nacani‑ní xì‑né ñà‑ndùá nì xinì‑ní, te nì tiacù‑ní.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Pues vichi, sà‑ìá, ndacuiìn‑ní, te cuahán‑nî cuhiì‑ní, ndacùcahan‑ní quìvì Stoho‑ndà Señor, dandu ndoo cuàchi anima‑ní”, nì cachi Ananías mà xìˊ.
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 ’Daaní, después nì nsiaì ñuu Jerusalén yohó, te nì sàhìn veheñùhu cahnú. Te na iéˋ yucán xícàn tàhví nùù Dios, dandu nì dàcùní‑yà yùhù iin seña xi‑ya.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Nì xinì mii‑yá, te cachí‑yà xìˊ: “Dansíhi‑ní, te quee yàchì‑ní ñuu Jerusalén yohó, vàchi nècuàchì ñuù‑ní yohó, mà cúníndísâ‑né ñà‑ndùá cachì‑ní xì‑né sàhí”.
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Dandu nì naxiconihí nùù‑yá, cachíˋ: “Señor mío, nsidaa nèhivì, sà‑ìnáhá‑nê nansa nìsa quide antes, nìsa nacàhin veheñùhu tnií nècuàchì xiníndísá‑xí‑nî, te sadíˋ‑nè vehecàa, te nì sahnì cuìí stnáì‑nè.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Stná nèhivì xí‑nî nani Esteban, testigu nì sanduu stnáì na ní sahnì nèhivì‑né, te nì xìtià nìì‑né. Ni cuí‑nè, nì cachi stnáì. Dècuèndè nì sandiaì sìcoto xi nèhivì nì sahnì xì‑né mà”.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Dandu mii‑yá, nì cachi‑yà xìˊ: “Quee‑ní yohó, vàchi icúmî techuín mii‑ní cùhùn xìcà‑ní dècuèndè ndé ndoó nèhivì inga raza”, nì cachi‑yà. ―(Ducán nì cachi Pablo, cáhàn‑nè xì nèhivì cuáhà mà.)
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Doco jaàn‑ní nduú nùù‑xí nì inini nècuàchìmà, vàchi nì quesaha tú‑né nì càna ndee‑né, cachí‑nè:
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Ducán nì cachi‑nè, cána‑ne, dandiachi‑né dùhnù‑né, te quidá canúú‑nê yàcá.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Ñàyùcàndùá, nì dàndàcú comandante coronel mà nùù soldadu xi‑ne ñà‑daquíhvi‑tè Pablo ini vehe cahnú‑te, te dandohó‑tené xì chirrión sàhà‑ñá nàhmà‑né, te cundaà inì‑xi ndíà dìsáhà‑xí cána guá nèhivì sàhà‑né ducán.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Doco na ní nsihi nì chicuhni vàha soldadu‑nè, dandu nì cachi‑nè xì iin capitán iín yucán:
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Ñàyùcàndùá, na ní cundaà ini capitán mà ñà‑jaàn, dandu nì sàhàn‑te nì cachitnùhu‑tè xì comandante mà:
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Dandu nì quixi comandante mà ndé iá Pablo, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Dandu cachí tu comandante mà:
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Dandu tiàa cuàhàn cahnì cuìí xì‑né nì cùí, luegu nì nacoo‑tèné cuàhàn‑te. Dècuèndè stná comandante coronel mà, nì yùhí‑nè sàhà ñà‑nì dàndàcú‑né nì sàcùnuhni nècuàchìmà, te nduú‑né iin nècuàchì romanu, iin nècuàchì libre.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Daaní, nì tùinuù inga quìvì, dandu cuní comandante‑mà cundaà ndisa ini‑nè ndíà dìsáhà‑xí cáhàn tnùhù guá tè‑raza Judea mà dìquì Pablo. Ñàyùcàndùá, nì ndaxin‑né cadena nuhní nècuàchìmà, te nì dàndàcú‑né nataca dùtù xícusahnú, xì nsidaa stná nècuàchì sahnú idónuu. Dandu nì tavà‑né Pablo cuàhàn‑nè xì nècuàchìmà vehe ndé natácá nècuàchì sàhnùmà, te nì chicani‑ñané mahì nsidaa nècuàchìmà.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.