Atos 22

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 ―Mii‑nsiá nècuàchì sahnú, xì nsidaa gá stná ñanì dava ga, cunini‑nsia cuàhìn càhìn sàhà mií ―nì cachi Pablo.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Dandu nèhivì cuáhà yucan, na ní cundaà ini‑nè ñà‑divi dàhàn mii‑né cáhàn stna nècuàchìmà, dandu chicá nì cudadí‑né. Te nì cachi gà Pablo:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 ―Yùhù, iin nècuàchì raza Judea nduí. Ñuu Tarso iá ladu Cilicia nduú lugar ndé nì tùinuí ñuhìví, doco ñuu yohó nì sahnui. Te maestru Gamaliel nduú ana nìsa dacuaha‑xí. Ñàyùcàndùá, nì dàcuàhá vàhi nsidaa ñà‑ndùá cachí ley xi xìì‑ndà, vàchi yáha ga nìsa cunì chivàha vií ley xi Dios, divi nacua cuní stná mii‑nsiá vichi.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 ’Daaní, nì quesahí dandohó stnáì nècuàchì nchícùn ichì Jesús. Tiàa te ñahà nìsa chicuhnì, te nìsa chicadì‑nè; dècuèndè cui stná‑nè nìsa cunì.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ináhá dùtù cusáhnû ndoó vichi, xì stná nsidaa nècuàchì sahnú dandacú, vàtùni cachi stná‑nè nansa nìsa quide nú ni cúcáhán‑nê, vàchi ináhá‑nê (vida xi). Te divi nùù mii‑né nì nìhí tutu nduú orden ñà‑cunihi cùhùn nùù nècuàchì raza‑ndà ñuu Damasco. Ñàyùcàndùá, nì quihin ichì ñuu mà cuàhìn tnii nsihi nèhivì xí Jesús (ndoó yucán), te chicuhnì‑nè cundaqui‑nè ndixi ñuu‑ndà yohó sàhà ñá‑ndoho stná‑nè nì cahín.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Ñàyùcàndùá, xiqué cuàhìn (ichì mà). Te nahi càxíhúì nì sandua na sá‑ìtúú sàì ñuu Damasco mà, dandu nanàá nì natnuù nihni inicutu ndé cuàhìn; dècuèndè dìquì‑xí ansivi nì quixi nduà luz mà.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Te hora mà nì nàcasín, te nì tiacuì cáhàn iin ana cáhàn xìˊ, cachí‑yà: “¡Saulo, Saulo! ¿Índù chuun nchícùn‑ní yùhù quida quini‑ní xìˊ?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Dandu yùhù, nì cachì xì‑yá: “¿Ana nduú mii‑ní, Señor mío?” Te nì cachi tu‑ya: “Jesús de Nazaret nduí, divi ana dandoho‑ní”, nì cachi‑yà.
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Doco compañeruì, mate ní xini‑nè ñà‑tnúù luz mà, te nì cayùhí cuàhà‑né, doco cónì tiàcú‑nè ñà‑ndùá nì cachi‑yà xìˊ.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Dandu nì cachì xì‑yá: “¿Ndíà nduá cuní‑nî quide, Señor mío?” Dandu nì cachì‑tu‑ya xìˊ: “Ndacuiìn‑ní, cuahán‑nî ñuu Damasco, te yucán icúmí‑nî ndacu nuù‑ní ñà‑ndùá sànì chitnùní inì quida‑ní”, nì cachi‑yà.
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Doco cunaha‑nsiá, ñà‑fuerte guá nì tnùù ndiaha nì xinì mà, ñàyùcàndùá nì ndañuhu vista xi. Te sàhà‑ñá có‑tùínúìˊ, ñàyùcàndùá nì sàcùtnii ndahà tnahí xì compañeruì, te nì saca‑ne yùhù cuàhàn‑nsì ndè cachi nì sàà‑nsì ñuu Damasco mà.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ’Te divi ñuu mà iá iin tiàa nani Ananías. Iin nècuàchì cahvi xi Dios nduú‑né, te chívàha viì‑né ley xi‑ya. Ñàyùcàndùá, nsidaa nècuàchì raza‑ndà ndoó yucán, ndeníhí vàha stná‑nè nècuàchìmà.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Pues divi nècuàchìmà nì sàà nì sàcuììn nùí, te nì cachi‑nè xìˊ: “Ñánì Saulo, ndacoto‑ní, natùinuù‑ní vichi, cachíˋ xì‑ní”, nì cachi‑nè. Dandu luegu nì natùinuìˊ, te vàtùni nì xinì mii‑né.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Dandu nì cachi‑nè xìˊ: “Mii‑yá nìsa cahvi xìì‑ndà, dècuèndè sànaha nì chitnùní ini‑yà ñà‑cundaà inì‑ní sàhà‑yá, te nìhìtáhvì stná‑ní cuninùù‑ní mii‑yá único ana ndàcuisì inì‑xi, divi Jesús, te cunini stná‑ní cáhàn‑yà.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Ñàyùcàndùá, vichi icúmí‑nî càhàn‑ní sàhà‑yá xì cuàhà nèhivì, te nacani‑ní xì‑né ñà‑ndùá nì xinì‑ní, te nì tiacù‑ní.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Pues vichi, sà‑ìá, ndacuiìn‑ní, te cuahán‑nî cuhiì‑ní, ndacùcahan‑ní quìvì Stoho‑ndà Señor, dandu ndoo cuàchi anima‑ní”, nì cachi Ananías mà xìˊ.
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Daaní, después nì nsiaì ñuu Jerusalén yohó, te nì sàhìn veheñùhu cahnú. Te na iéˋ yucán xícàn tàhví nùù Dios, dandu nì dàcùní‑yà yùhù iin seña xi‑ya.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Nì xinì mii‑yá, te cachí‑yà xìˊ: “Dansíhi‑ní, te quee yàchì‑ní ñuu Jerusalén yohó, vàchi nècuàchì ñuù‑ní yohó, mà cúníndísâ‑né ñà‑ndùá cachì‑ní xì‑né sàhí”.
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Dandu nì naxiconihí nùù‑yá, cachíˋ: “Señor mío, nsidaa nèhivì, sà‑ìnáhá‑nê nansa nìsa quide antes, nìsa nacàhin veheñùhu tnií nècuàchì xiníndísá‑xí‑nî, te sadíˋ‑nè vehecàa, te nì sahnì cuìí stnáì‑nè.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Stná nèhivì xí‑nî nani Esteban, testigu nì sanduu stnáì na ní sahnì nèhivì‑né, te nì xìtià nìì‑né. Ni cuí‑nè, nì cachi stnáì. Dècuèndè nì sandiaì sìcoto xi nèhivì nì sahnì xì‑né mà”.
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Dandu mii‑yá, nì cachi‑yà xìˊ: “Quee‑ní yohó, vàchi icúmî techuín mii‑ní cùhùn xìcà‑ní dècuèndè ndé ndoó nèhivì inga raza”, nì cachi‑yà. ―(Ducán nì cachi Pablo, cáhàn‑nè xì nèhivì cuáhà mà.)
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Doco jaàn‑ní nduú nùù‑xí nì inini nècuàchìmà, vàchi nì quesaha tú‑né nì càna ndee‑né, cachí‑nè:
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ducán nì cachi‑nè, cána‑ne, dandiachi‑né dùhnù‑né, te quidá canúú‑nê yàcá.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ñàyùcàndùá, nì dàndàcú comandante coronel mà nùù soldadu xi‑ne ñà‑daquíhvi‑tè Pablo ini vehe cahnú‑te, te dandohó‑tené xì chirrión sàhà‑ñá nàhmà‑né, te cundaà inì‑xi ndíà dìsáhà‑xí cána guá nèhivì sàhà‑né ducán.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Doco na ní nsihi nì chicuhni vàha soldadu‑nè, dandu nì cachi‑nè xì iin capitán iín yucán:
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Ñàyùcàndùá, na ní cundaà ini capitán mà ñà‑jaàn, dandu nì sàhàn‑te nì cachitnùhu‑tè xì comandante mà:
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Dandu nì quixi comandante mà ndé iá Pablo, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Dandu cachí tu comandante mà:
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Dandu tiàa cuàhàn cahnì cuìí xì‑né nì cùí, luegu nì nacoo‑tèné cuàhàn‑te. Dècuèndè stná comandante coronel mà, nì yùhí‑nè sàhà ñà‑nì dàndàcú‑né nì sàcùnuhni nècuàchìmà, te nduú‑né iin nècuàchì romanu, iin nècuàchì libre.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Daaní, nì tùinuù inga quìvì, dandu cuní comandante‑mà cundaà ndisa ini‑nè ndíà dìsáhà‑xí cáhàn tnùhù guá tè‑raza Judea mà dìquì Pablo. Ñàyùcàndùá, nì ndaxin‑né cadena nuhní nècuàchìmà, te nì dàndàcú‑né nataca dùtù xícusahnú, xì nsidaa stná nècuàchì sahnú idónuu. Dandu nì tavà‑né Pablo cuàhàn‑nè xì nècuàchìmà vehe ndé natácá nècuàchì sàhnùmà, te nì chicani‑ñané mahì nsidaa nècuàchìmà.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.