Atos 19
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT
1 Daaní, na iá ìì Apolos ñuu Corinto, dandu nì quihin Pablo ichì nínu, nì yàha‑ne ladu yucù mà, te nì sàà‑nè ñuu Éfeso. Yucán nì ndacùhun tnahá‑né xì itnii nècuàchì dacuahá ichì Dios.
1 Enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo viajou pelas regiões do interior até chegar a Éfeso, no litoral, onde encontrou alguns discípulos.
2 Te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
2 Ele lhes perguntou: “Vocês receberam o Espírito Santo quando creram?”. “Não”, responderam eles. “Nem sequer ouvimos que existe o Espírito Santo.”
3 Dandu nì cachi Pablo xì‑né:
3 “Então que batismo vocês receberam?”, perguntou ele. “O batismo de João”, responderam.
4 Dandu nì cachi Pablo:
4 Paulo disse: “João batizava com o batismo de arrependimento, dizendo ao povo que cresse naquele que viria depois, isto é, em Jesus”.
5 Ñàyùcàndùá, na ní cundaà ini nècuàchìmà nansa cachí Pablo, dandu nì canduhiì sàà‑né, doco vichi quìvì Stoho‑ndà Jesús nì ndacùcahan‑né.
5 Assim que ouviram isso, foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Dandu nì chitàndòó Pablo ndahà‑né dìnì nècuàchìmà, te nì quixi fuerte Espíritu Ìì xí Dios ini anima nsidaa‑né, te nì dàcáhàn‑yànè dàhàn sàà, te nì càhàn stná‑nè razón ndiaha nì quixi nùù Dios.
6 Paulo lhes impôs as mãos e o Espírito Santo veio sobre eles, e falaram em línguas e profetizaram.
7 Te nsidaa nèhivì mà, ùxìn ùì tiàa nduú‑né.
7 Eram ao todo uns doze homens.
8 Dandu ùnì yòò nì ìa ga Pablo ñuu mà, sáhàn‑nè veheñùhu xi nècuàchì raza‑nè, te cáhàn‑nè xì nèhivì yucán, nacání‑né nansa iá ichì ndé dàndàcú Dios, te dacáhàn‑nè nècuàchìmà ñà‑nì cúnchícùn viì‑né ichì‑yá.
8 Em seguida, Paulo foi à sinagoga e ali pregou corajosamente durante três meses, argumentando de modo convincente sobre o reino de Deus.
9 Doco dava‑ne, cónì cúdíì ini‑nè ley mà; cónì cùní‑nè cunindisá‑néà, ñàyùcàndùá, quini ga nì càhàn‑nè xì nèhivì dìquì ichì‑yá. Sàhà ñà‑jaàn nì nacoo Pablo nècuàchìmà, te nì tavà cuàán‑né nsidaa nècuàchì nchícùn ichì‑yá cuàhàn‑nè vehe iin tiàa nani Tiranno ndé nduú escuela. Te divi lugar mà nì dàcuàhá‑né nècuàchìmà nsìquívì.
9 Mas alguns deles se mostraram endurecidos, rejeitaram a mensagem e falaram publicamente contra o Caminho. Paulo, então, deixou a sinagoga e levou consigo os discípulos, passando a realizar discussões diárias na escola de Tirano.
10 Te ùì cuìà nì chinaha‑nè nèhivì ducán. Ñàyùcàndùá, nsidanicuú nèhivì ndoó ladu Asia yucán, nì xinitnùhu‑ne nansa iá razón ndiaha xí Stoho‑ndà Jesús, nècuàchì raza Judea, xì stná nècuàchì dava ga, nsidaa‑né nì xinitnùhu‑ne.
10 Isso continuou durante os dois anos seguintes, e gente de toda a província da Ásia, tanto judeus como gregos, ouviu a palavra do Senhor.
11 Te cuàhà gá milagru fuerte nì sàhatahvì Dios nì quida Pablo.
11 Deus concedeu a Paulo o poder de realizar milagres extraordinários.
12 Dècuèndè pañuelu xi‑ne, ò ndéˋ sìcoto itándiaa ìcà‑né sáhàn nùù nècuàchì cuhí, te ndúvàha‑ne, te yúxìn stná ñà‑malu ñuhú ini‑nè.
12 Quando lenços ou aventais usados por ele eram colocados sobre enfermos, estes eram curados de suas doenças e deles saíam espíritos malignos.
13 — ausente —
13 Alguns judeus viajavam pelas cidades expulsando espíritos malignos. Tentavam usar o nome do Senhor Jesus, dizendo: “Ordeno que saia em nome de Jesus, a quem Paulo anuncia!”.
14 — ausente —
14 Os homens que faziam isso eram os sete filhos de Ceva, um dos principais sacerdotes.
15 Doco (iin xichi) na ní quida‑tè ducán, dandu nì naxiconihí ñà‑malu nùù‑té, cacháˋ:
15 Certa ocasião, o espírito maligno respondeu: “Eu conheço Jesus e conheço Paulo, mas quem são vocês?”.
16 Dandu tiàa inácáá‑ñà anima‑xi, nì ndàvà‑te nì ducùn ndàhà tnàhá‑te xi témà, te nì cundee‑té nùù nsì‑úsà tèmà, dècuèndè nì dànácuèhè stná‑te témà, te nì dàndiàchì íì‑té sìcoto xi temà. Ñàyùcàndùá, nì canacoyo nsihi‑tè vehe ma cuàhàn‑te.
16 O homem possuído pelo espírito maligno saltou em cima deles e os atacou com tanta violência que fugiram da casa, despidos e feridos.
17 Ñà‑jaàn nduá nì cuu, te nì xinitnùhu stná nsidaa nèhivì ñuu Éfeso yucán, nècuàchì raza Judea, xì stná nècuàchì dava ga. Ñàyùcàndùá, yáha ga nì yùhí‑nè, te chicá nì ndenihi vàha stná‑nè Stoho‑ndà Jesús.
17 A notícia do ocorrido se espalhou rapidamente por toda a cidade de Éfeso, tanto entre judeus como entre gregos, e sobre eles veio um temor reverente, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Te cuàhà gá stná nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ, nì quixi‑ne nì nàhmà vate‑né, nì dàtúi‑ne falta nì quida‑ne.
18 Muitos dos que creram confessaram suas obras pecaminosas.
19 Te cuàhà nècuàchì nì sanduu nècuàchì tàtnà, nì catnii‑ne tutu itúì ndé itándiaa ñà‑tàtnà xí‑né vàxi‑ne, te nì sahmi nsihi‑neà nùù nsidaa nèhivì. Te nì tavà stná‑nè cuenta nadaa xíndiaa nsidaa tutu ma, te nì cundaà ini‑nè nahi ùì dico ùxìn mil (50,000) dìhùn plata ndiaáˋ.
19 Vários deles, que haviam praticado feitiçaria, trouxeram seus livros de encantamentos e os queimaram publicamente. O valor dos livros totalizou cinquenta mil moedas de prata.
20 Ducán fuerte nì chindee Stoho‑ndà Señor nì xìtià nihni palabra xi‑ya, te nì cucuahà‑ñá.
20 Assim, a mensagem a respeito do Senhor se espalhou amplamente e teve efeito poderoso.
21 Daaní, na ní nsihi nì cuu ducan, dandu nì nacani ini Pablo cùhùn tu‑ne ladu Macedonia xì ladu Acaya, dandu nùhù‑nè ñuu Jerusalén. Te nì cachi stná‑nè:
21 Depois disso, Paulo se sentiu impelido pelo Espírito a passar pela Macedônia e a Acaia antes de ir a Jerusalém. “E, de lá, devo prosseguir para Roma!”, disse ele.
22 Dandu nì càhàn‑nè xì ùì nècuàchì xinúcuáchí nùù‑né nani Timoteo xì Erasto, te nì techuún‑né nècuàchìmà ñà‑màcòdònùù‑né. Ñàyùcàndùá, nì quee nècuàchìmà cuàhàn‑nè ladu Macedonia, doco Pablo, nì ndòo chii gá‑nè nì ìa‑ne ladu Asia.
22 Então, enviou adiante dele à Macedônia dois assistentes, Timóteo e Erasto, e permaneceu um pouco mais na província da Ásia.
23 Quìvì yucán yáha ga nì cuu cuahà sàhà ichì‑yá.
23 Por essa época, houve enorme tumulto em Éfeso por causa do Caminho.
24 Iin tiàa nani Demetrio nì dàquésáhá xân. Chuun xi nècuàchìmà nduú ñà‑quidachuún‑né xì plata, quidávàha‑ne vehe cuati tnaha vehe cahnú yùù yócò Diana (iá ñuu yucán). Te divi sàhà Demetrio mà cuàhà gá chuun nìsa nihì maestru quidáchúûn stná xì plata mà.
24 Começou com Demétrio, ourives que fabricava modelos de prata do templo da deusa grega Ártemis e que empregava muitos artífices.
25 Ñàyùcàndùá iin quìvì nì cana Demetrio mà nsidaa maestru mà xì dava ga stná tiàa tùha quidachuún nahi oficiu xi stná mà, te nì cachi‑nè xì nsidaa‑té:
25 Ele os reuniu a outros que trabalhavam em ofícios semelhantes e disse: “Senhores, vocês sabem que nossa prosperidade vem deste empreendimento.
26 Doco sànì xinì‑nsia, te ò sánì xinitnùhu‑nsia nansa quidá iin tiàa nani Pablo, cáhàn‑nè xì nèhivì, cachí‑nè ñà‑màdì dios ndisa nduú ñà‑quìdáyúcún ndahà nèhivì ñuhìví, cachí‑nè, te ducán sànì dacà‑né cuàhà nèhivì ñuu‑ndà yohó, xì cuàhà stná nèhivì, inicutu ladu Asia yohó.
26 Mas, como vocês viram e ouviram, esse sujeito, Paulo, convenceu muita gente de que deuses feitos por mãos humanas não são deuses de verdade. Fez isso não apenas aqui em Éfeso, mas em toda a província.
27 Ñàyùcàndùá, vihini sàà stná nèhivì cahíchì ini‑nèndó sàhà chuun quida‑nda. Te màdì cuisì ñà‑jaàn, vàchi vihini sàà stná‑nè cahíchì ini‑nè veheñùhu xi dios xi‑nda Diana, te dandáñúhú stná‑nè tnùñuhu xí‑ña, mate mii‑ñá nduú ana cahvi nsidanicuú nèhivì ladu Asia yohó, xì nsidaa stná nèhivì inicutu ñuhìví. ―Ducán nì cachi Demetrio mà.
27 Claro que não me refiro apenas à perda do respeito público por nossa atividade. Também me preocupa que o templo da grande deusa Ártemis perca sua influência e que esta deusa magnífica, adorada em toda a província da Ásia e ao redor do mundo, seja destituída de seu grande prestígio!”.
28 Ñàyùcàndùá, na ní nsihi nì inini nècuàchìmà ñà‑jaàn, dandu yáha ga nì caxidà ini‑nè, te nì càna ndee‑né, cachí‑nè:
28 Ao ouvir isso, ficaram furiosos e começaram a gritar: “Grande é Ártemis dos efésios!”.
29 Ñàyùcàndùá, nì candulocó nèhivì inicutu ñuu mà, te cuàhà gá nì cuu cuahà sàhámà dècuèndè nì tnii‑ne ùì compañeru Pablo nani Gayo xì Aristarco. Nècuàchì ladu Macedonia cutnáhâ xi Pablo nì quixi‑ne ichì nduú nècuàchìmà. Dandu nsidaa nèhivì cuáhà yucán, ñuhú‑né nècuàchìmà carrera cuàhàn‑nè, nì caquìhvi‑ne ini lugar cahnú ndé natácá nèhivì ñuu mà.
29 Em pouco tempo, a cidade toda estava uma confusão. O povo correu para o anfiteatro, arrastando os macedônios Gaio e Aristarco, companheiros de viagem de Paulo.
30 Te Pablo, nì cuni stná‑nè quìhvi‑ne càhàn‑nè xì nèhivì mà, doco compañeru‑nè nchícùn stná xì ichì Jesús, cónì sáha‑ne lugar.
30 Ele também quis entrar, mas os discípulos não permitiram.
31 Te dava stná tè‑xídandacú ladu Asia mà, ndoó vàha stná‑te xi Pablo, ñàyùcàndùá nì dàsáà‑te iin razón nùù‑né, sacúndáhvî‑te ñà‑màsà quíhvi‑ne lugar yucán. (Sàhà ñà‑jaàn nduá cónì quíhvi‑ne.)
31 Alguns amigos de Paulo, oficiais da província, também lhe enviaram um recado no qual suplicaram que não arriscasse a vida entrando no anfiteatro.
32 Doco ini lugar mà, iin‑ni cána ndee nèhivì cuáhà mà, mate tucu tucu xícachi iin iin‑ne, te ñà‑yáha guá sànì nacuidà nsidaa‑né, ñàyùcàndùá chicá cuàhà‑né ni cónì sáha tnùní ini‑nè índù chuun nì nataca‑nè yucán.
32 Lá dentro, em polvorosa, o povo todo gritava, e cada um dizia uma coisa. Na verdade, a maioria nem sabia por que estava ali.
33 Daaní, dava tè‑raza Judea, nì chindaha‑té iin tnaha‑tè nani Alejandro ñà‑nì mácuììn‑nè nùù nsidaa nèhivì cuáhà mà. Te nì ndàhì dava nèhivì mà xì Alejandro mà ñà‑nì cáhàn‑nè xì nsidaa‑né. Ñàyùcàndùá, nì dànáhà ndahà‑né áma mácùndoo dadí nècuàchìmà, vàchi cuní‑nè càhàn‑nè sàhà mii‑né xì sàhà compañeru‑nè nì cùí.
33 Entre a multidão, os judeus empurraram Alexandre para a frente e ordenaram que explicasse a situação. Ele fez sinal pedindo silêncio e tentou falar.
34 Doco nèhivì cuáhà mà, na ní xinitnùhu‑ne ñà‑iin nècuàchì raza Judea nduú nècuàchìmà, dandu iin‑ni nì càna ndee nsidaa‑né, cachí‑nè:
34 No entanto, quando a multidão percebeu que ele era judeu, começou a gritar novamente e continuou por cerca de duas horas: “Grande é Ártemis dos efésios!”.
35 Daaní, por fin nì nìhì tè‑ndùú secretariu ñuu mà nì nachindoo dadí‑te nèhivì cuáhà mà. Dandu nì cachì‑te xi‑né:
35 Por fim, o escrivão da cidade conseguiu acalmar a multidão e disse: “Cidadãos de Éfeso, todos sabem que Éfeso é a guardiã do templo da grande Ártemis, cuja imagem caiu do céu para nós.
36 Pues (ináhá‑nê), te mà cùì cáchí‑nè có‑ndùá ñà‑ndáà. Ñàyùcàndùá, ndiá ìcà‑nsiá cundoo sahnú‑nsiá, te màdìá quida cuahà‑nsiá ducán.
36 Portanto, sendo este um fato inegável, acalmem-se e não façam nada precipitadamente.
37 Vàchi nècuàchì nì tnii‑nsia ndacá‑nsiá vàxi yohó, cónì quìdá quini‑ne xì veheñùhu xi‑nda, ni cónì cáhàn quini‑ne dìquì dios xi‑nda.
37 Vocês trouxeram estes homens aqui, mas eles não roubaram nada do templo nem disseram coisa alguma contra nossa deusa.
38 Ñàyùcàndùá, nú cuní Demetrio xì compañeru‑nè canicuàchi‑ne sàhà iin nèhivì, dandu ni cúhùn‑nè nùù juez ndoó ñuu yohó, te yucán ni canícuàchi stnahá‑né sàhà‑né.
38 “Se Demétrio e seus artífices têm alguma queixa contra eles, os tribunais estão abertos e há oficiais disponíveis para ouvir o caso. Que façam acusações formais.
39 Te nú iá gà chuun xi‑nsia vichi, dandu xiñuhu nataca‑ndà ndatnuhu víi‑nda ñà‑ndùú ichì ley.
39 E, se há outras queixas que desejam apresentar, elas podem ser resolvidas em assembleia, conforme a lei.
40 Vàchi vichi sàndòò‑ndà tìxi peligru canicuàchi gobiernu sàhà nsidaa‑nda, vàchi vihini cutuxi ini‑nè ñà‑cuàhàn‑ndà daquésáhá‑ndá iin revolución nduá, te mà náníhì tnùní gà ini‑ndà nansa cachi‑ndà xì‑né ndíà dìsáhà‑xí nì cuu cuahà guá vichi.
40 Corremos o perigo de ser acusados de provocar desordem, pois não há motivo para este tumulto. E, se exigirem de nós uma explicação, não teremos o que dizer”.
41 Ducán nì cachi tè‑ndùú secretariu mà, dandu nì dànácuîtià nsihi‑tè nèhivì mà.
41 Então os despediu, e a multidão se dispersou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.