Atos 19

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Daaní, na iá ìì Apolos ñuu Corinto, dandu nì quihin Pablo ichì nínu, nì yàha‑ne ladu yucù mà, te nì sàà‑nè ñuu Éfeso. Yucán nì ndacùhun tnahá‑né xì itnii nècuàchì dacuahá ichì Dios.
1 Enquanto Apolo estava na cidade de Corinto, Paulo viajou pelo interior da província da Ásia e chegou a Éfeso. Ali encontrou alguns cristãos
2 Te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
2 e perguntou: — Quando vocês creram, vocês receberam o Espírito Santo? Eles responderam: — Nós nem mesmo sabíamos que existe o Espírito Santo.
3 Dandu nì cachi Pablo xì‑né:
3 — Então que tipo de batismo vocês receberam? — perguntou Paulo. — O batismo de João Batista! — responderam.
4 Dandu nì cachi Pablo:
4 Então Paulo disse: — João batizava aqueles que se arrependiam dos seus pecados. E também dizia ao povo de Israel que eles deviam crer naquele que havia de vir depois dele, isto é, em Jesus.
5 Ñàyùcàndùá, na ní cundaà ini nècuàchìmà nansa cachí Pablo, dandu nì canduhiì sàà‑né, doco vichi quìvì Stoho‑ndà Jesús nì ndacùcahan‑né.
5 Depois de ouvirem isso, aqueles homens foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Dandu nì chitàndòó Pablo ndahà‑né dìnì nècuàchìmà, te nì quixi fuerte Espíritu Ìì xí Dios ini anima nsidaa‑né, te nì dàcáhàn‑yànè dàhàn sàà, te nì càhàn stná‑nè razón ndiaha nì quixi nùù Dios.
6 Aí Paulo pôs as mãos sobre eles, e o Espírito Santo veio sobre eles. Então começaram a falar em línguas estranhas e a anunciar também a mensagem de Deus.
7 Te nsidaa nèhivì mà, ùxìn ùì tiàa nduú‑né.
7 Esses homens eram mais ou menos doze.
8 Dandu ùnì yòò nì ìa ga Pablo ñuu mà, sáhàn‑nè veheñùhu xi nècuàchì raza‑nè, te cáhàn‑nè xì nèhivì yucán, nacání‑né nansa iá ichì ndé dàndàcú Dios, te dacáhàn‑nè nècuàchìmà ñà‑nì cúnchícùn viì‑né ichì‑yá.
8 Durante três meses Paulo foi à sinagoga e falou com coragem ao povo. Ele conversava com eles e tentava convencê-los a respeito do Reino de Deus .
9 Doco dava‑ne, cónì cúdíì ini‑nè ley mà; cónì cùní‑nè cunindisá‑néà, ñàyùcàndùá, quini ga nì càhàn‑nè xì nèhivì dìquì ichì‑yá. Sàhà ñà‑jaàn nì nacoo Pablo nècuàchìmà, te nì tavà cuàán‑né nsidaa nècuàchì nchícùn ichì‑yá cuàhàn‑nè vehe iin tiàa nani Tiranno ndé nduú escuela. Te divi lugar mà nì dàcuàhá‑né nècuàchìmà nsìquívì.
9 Mas alguns eram teimosos, não acreditavam e, em frente de todos, ainda falavam mal do Caminho do Senhor . Então Paulo abandonou a sinagoga, levando os cristãos consigo, e começou a falar diariamente na escola de um homem chamado Tirano.
10 Te ùì cuìà nì chinaha‑nè nèhivì ducán. Ñàyùcàndùá, nsidanicuú nèhivì ndoó ladu Asia yucán, nì xinitnùhu‑ne nansa iá razón ndiaha xí Stoho‑ndà Jesús, nècuàchì raza Judea, xì stná nècuàchì dava ga, nsidaa‑né nì xinitnùhu‑ne.
10 Ele fez isso durante dois anos, até que todos os moradores da província da Ásia, tanto os judeus como os não judeus, ouviram a mensagem do Senhor.
11 Te cuàhà gá milagru fuerte nì sàhatahvì Dios nì quida Pablo.
11 Deus fazia milagres extraordinários por meio de Paulo,
12 Dècuèndè pañuelu xi‑ne, ò ndéˋ sìcoto itándiaa ìcà‑né sáhàn nùù nècuàchì cuhí, te ndúvàha‑ne, te yúxìn stná ñà‑malu ñuhú ini‑nè.
12 tanto que as pessoas pegavam lenços e aventais que ele usava e os levavam para os doentes tocarem. E, quando estes tocavam neles, ficavam curados; e de outras pessoas saíam os espíritos maus.
13 — ausente —
13 Alguns judeus que andavam de um lugar para outro, expulsando espíritos maus, quiseram usar também o nome do Senhor Jesus para expulsar os espíritos maus, dizendo a eles: — Pelo poder do nome de Jesus, o mesmo que Paulo anuncia, eu mando que vocês saiam!
14 — ausente —
14 Os homens que faziam isso eram os sete filhos de um judeu chamado Ceva, que era Grande Sacerdote .
15 Doco (iin xichi) na ní quida‑tè ducán, dandu nì naxiconihí ñà‑malu nùù‑té, cacháˋ:
15 Mas certa vez um espírito mau disse a eles: — Eu conheço Jesus e sei quem é Paulo. Mas vocês, quem são?
16 Dandu tiàa inácáá‑ñà anima‑xi, nì ndàvà‑te nì ducùn ndàhà tnàhá‑te xi témà, te nì cundee‑té nùù nsì‑úsà tèmà, dècuèndè nì dànácuèhè stná‑te témà, te nì dàndiàchì íì‑té sìcoto xi temà. Ñàyùcàndùá, nì canacoyo nsihi‑tè vehe ma cuàhàn‑te.
16 Então o homem que estava dominado pelo espírito mau os atacou e bateu neles com tanta violência, que eles fugiram daquela casa feridos e com as roupas rasgadas.
17 Ñà‑jaàn nduá nì cuu, te nì xinitnùhu stná nsidaa nèhivì ñuu Éfeso yucán, nècuàchì raza Judea, xì stná nècuàchì dava ga. Ñàyùcàndùá, yáha ga nì yùhí‑nè, te chicá nì ndenihi vàha stná‑nè Stoho‑ndà Jesús.
17 E todos os que moravam em Éfeso, judeus e não judeus, souberam disso. Eles ficaram com muito medo, e o nome do Senhor Jesus se tornou mais respeitado ainda.
18 Te cuàhà gá stná nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ, nì quixi‑ne nì nàhmà vate‑né, nì dàtúi‑ne falta nì quida‑ne.
18 Então muitos dos que creram vinham e confessavam publicamente as coisas más que haviam feito.
19 Te cuàhà nècuàchì nì sanduu nècuàchì tàtnà, nì catnii‑ne tutu itúì ndé itándiaa ñà‑tàtnà xí‑né vàxi‑ne, te nì sahmi nsihi‑neà nùù nsidaa nèhivì. Te nì tavà stná‑nè cuenta nadaa xíndiaa nsidaa tutu ma, te nì cundaà ini‑nè nahi ùì dico ùxìn mil (50,000) dìhùn plata ndiaáˋ.
19 E muitos daqueles que praticavam feitiçaria ajuntaram os seus livros e os trouxeram para queimar diante de todos. Quando calcularam o preço dos livros queimados, o total chegou a cinquenta mil moedas de prata .
20 Ducán fuerte nì chindee Stoho‑ndà Señor nì xìtià nihni palabra xi‑ya, te nì cucuahà‑ñá.
20 Assim, de maneira poderosa, a mensagem do Senhor era anunciada e se espalhava cada vez mais.
21 Daaní, na ní nsihi nì cuu ducan, dandu nì nacani ini Pablo cùhùn tu‑ne ladu Macedonia xì ladu Acaya, dandu nùhù‑nè ñuu Jerusalén. Te nì cachi stná‑nè:
21 Depois desses acontecimentos, Paulo resolveu passar pelas províncias da Macedônia e da Acaia e ir até Jerusalém. Ele dizia: — Depois que eu visitar Jerusalém, preciso ir a Roma.
22 Dandu nì càhàn‑nè xì ùì nècuàchì xinúcuáchí nùù‑né nani Timoteo xì Erasto, te nì techuún‑né nècuàchìmà ñà‑màcòdònùù‑né. Ñàyùcàndùá, nì quee nècuàchìmà cuàhàn‑nè ladu Macedonia, doco Pablo, nì ndòo chii gá‑nè nì ìa‑ne ladu Asia.
22 Então Paulo enviou para a Macedônia dois dos seus ajudantes, Timóteo e Erasto, mas ele ficou mais algum tempo na província da Ásia.
23 Quìvì yucán yáha ga nì cuu cuahà sàhà ichì‑yá.
23 Foi nessa ocasião que houve na cidade de Éfeso uma grande desordem por causa do Caminho do Senhor .
24 Iin tiàa nani Demetrio nì dàquésáhá xân. Chuun xi nècuàchìmà nduú ñà‑quidachuún‑né xì plata, quidávàha‑ne vehe cuati tnaha vehe cahnú yùù yócò Diana (iá ñuu yucán). Te divi sàhà Demetrio mà cuàhà gá chuun nìsa nihì maestru quidáchúûn stná xì plata mà.
24 Um ourives chamado Demétrio fazia pequenos modelos de prata do templo da deusa Diana, e o seu negócio dava muito lucro aos que trabalhavam com ele.
25 Ñàyùcàndùá iin quìvì nì cana Demetrio mà nsidaa maestru mà xì dava ga stná tiàa tùha quidachuún nahi oficiu xi stná mà, te nì cachi‑nè xì nsidaa‑té:
25 Então ele chamou estes e outros da mesma profissão e disse: — Meus amigos, vocês sabem que a nossa riqueza vem deste nosso ofício.
26 Doco sànì xinì‑nsia, te ò sánì xinitnùhu‑nsia nansa quidá iin tiàa nani Pablo, cáhàn‑nè xì nèhivì, cachí‑nè ñà‑màdì dios ndisa nduú ñà‑quìdáyúcún ndahà nèhivì ñuhìví, cachí‑nè, te ducán sànì dacà‑né cuàhà nèhivì ñuu‑ndà yohó, xì cuàhà stná nèhivì, inicutu ladu Asia yohó.
26 Vocês mesmos podem ver e ouvir o que esse tal de Paulo está fazendo. Ele afirma que os deuses feitos por mãos humanas não são deuses de verdade. E está conseguindo convencer muita gente, tanto daqui como de quase toda a província da Ásia.
27 Ñàyùcàndùá, vihini sàà stná nèhivì cahíchì ini‑nèndó sàhà chuun quida‑nda. Te màdì cuisì ñà‑jaàn, vàchi vihini sàà stná‑nè cahíchì ini‑nè veheñùhu xi dios xi‑nda Diana, te dandáñúhú stná‑nè tnùñuhu xí‑ña, mate mii‑ñá nduú ana cahvi nsidanicuú nèhivì ladu Asia yohó, xì nsidaa stná nèhivì inicutu ñuhìví. ―Ducán nì cachi Demetrio mà.
27 Assim nós estamos correndo o perigo de ver o povo rejeitar o nosso negócio. E não é só isso. Existe o perigo de o templo da grande deusa Diana não ficar valendo mais nada e também de ser destruída a grandeza dessa deusa adorada por todos na Ásia e no mundo inteiro.
28 Ñàyùcàndùá, na ní nsihi nì inini nècuàchìmà ñà‑jaàn, dandu yáha ga nì caxidà ini‑nè, te nì càna ndee‑né, cachí‑nè:
28 Quando a multidão ouviu isso, ficou furiosa e começou a gritar: — Viva a grande Diana de Éfeso!
29 Ñàyùcàndùá, nì candulocó nèhivì inicutu ñuu mà, te cuàhà gá nì cuu cuahà sàhámà dècuèndè nì tnii‑ne ùì compañeru Pablo nani Gayo xì Aristarco. Nècuàchì ladu Macedonia cutnáhâ xi Pablo nì quixi‑ne ichì nduú nècuàchìmà. Dandu nsidaa nèhivì cuáhà yucán, ñuhú‑né nècuàchìmà carrera cuàhàn‑nè, nì caquìhvi‑ne ini lugar cahnú ndé natácá nèhivì ñuu mà.
29 E a confusão se espalhou por toda a cidade. A multidão agarrou Gaio e Aristarco, dois macedônios que viajavam com Paulo, e os arrastou até o teatro.
30 Te Pablo, nì cuni stná‑nè quìhvi‑ne càhàn‑nè xì nèhivì mà, doco compañeru‑nè nchícùn stná xì ichì Jesús, cónì sáha‑ne lugar.
30 Paulo queria falar ao povo, mas os irmãos não deixaram.
31 Te dava stná tè‑xídandacú ladu Asia mà, ndoó vàha stná‑te xi Pablo, ñàyùcàndùá nì dàsáà‑te iin razón nùù‑né, sacúndáhvî‑te ñà‑màsà quíhvi‑ne lugar yucán. (Sàhà ñà‑jaàn nduá cónì quíhvi‑ne.)
31 Alguns altos funcionários daquela província, que eram amigos de Paulo, mandaram a ele um recado, pedindo que não fosse ao teatro.
32 Doco ini lugar mà, iin‑ni cána ndee nèhivì cuáhà mà, mate tucu tucu xícachi iin iin‑ne, te ñà‑yáha guá sànì nacuidà nsidaa‑né, ñàyùcàndùá chicá cuàhà‑né ni cónì sáha tnùní ini‑nè índù chuun nì nataca‑nè yucán.
32 Naquela altura dos acontecimentos a multidão que se achava no teatro estava em completa desordem: uns gritavam uma coisa, e outros gritavam outra, pois a maioria nem sabia por que estava ali.
33 Daaní, dava tè‑raza Judea, nì chindaha‑té iin tnaha‑tè nani Alejandro ñà‑nì mácuììn‑nè nùù nsidaa nèhivì cuáhà mà. Te nì ndàhì dava nèhivì mà xì Alejandro mà ñà‑nì cáhàn‑nè xì nsidaa‑né. Ñàyùcàndùá, nì dànáhà ndahà‑né áma mácùndoo dadí nècuàchìmà, vàchi cuní‑nè càhàn‑nè sàhà mii‑né xì sàhà compañeru‑nè nì cùí.
33 Algumas pessoas ficaram pensando que Alexandre era o culpado, pois os judeus o obrigaram a ir e ficar lá na frente. Aí Alexandre fez um sinal com a mão e tentou falar para se defender diante do povo.
34 Doco nèhivì cuáhà mà, na ní xinitnùhu‑ne ñà‑iin nècuàchì raza Judea nduú nècuàchìmà, dandu iin‑ni nì càna ndee nsidaa‑né, cachí‑nè:
34 Mas, quando perceberam que ele era judeu, ficaram gritando todos juntos a mesma coisa durante duas horas: — Viva a grande Diana de Éfeso!
35 Daaní, por fin nì nìhì tè‑ndùú secretariu ñuu mà nì nachindoo dadí‑te nèhivì cuáhà mà. Dandu nì cachì‑te xi‑né:
35 Finalmente o secretário da prefeitura da cidade conseguiu acalmar o povo. Ele disse o seguinte: — Cidadãos de Éfeso! Todos sabem que a nossa cidade é a guardadora do templo da grande Diana e da pedra sagrada que caiu do céu.
36 Pues (ináhá‑nê), te mà cùì cáchí‑nè có‑ndùá ñà‑ndáà. Ñàyùcàndùá, ndiá ìcà‑nsiá cundoo sahnú‑nsiá, te màdìá quida cuahà‑nsiá ducán.
36 Ninguém pode negar isso. Assim fiquem calmos e não façam nada sem pensar bem.
37 Vàchi nècuàchì nì tnii‑nsia ndacá‑nsiá vàxi yohó, cónì quìdá quini‑ne xì veheñùhu xi‑nda, ni cónì cáhàn quini‑ne dìquì dios xi‑nda.
37 Vocês trouxeram aqui estes homens, mas eles não assaltaram o templo, nem ofenderam a nossa deusa.
38 Ñàyùcàndùá, nú cuní Demetrio xì compañeru‑nè canicuàchi‑ne sàhà iin nèhivì, dandu ni cúhùn‑nè nùù juez ndoó ñuu yohó, te yucán ni canícuàchi stnahá‑né sàhà‑né.
38 Se Demétrio e os seus ajudantes têm alguma acusação contra alguém, eles podem apresentar suas acusações no tribunal, pois para isso há dias certos de reunião, e também existem os governadores.
39 Te nú iá gà chuun xi‑nsia vichi, dandu xiñuhu nataca‑ndà ndatnuhu víi‑nda ñà‑ndùú ichì ley.
39 Porém, se vocês querem mais alguma coisa, isso será tratado na reunião do povo, convocada de acordo com a lei .
40 Vàchi vichi sàndòò‑ndà tìxi peligru canicuàchi gobiernu sàhà nsidaa‑nda, vàchi vihini cutuxi ini‑nè ñà‑cuàhàn‑ndà daquésáhá‑ndá iin revolución nduá, te mà náníhì tnùní gà ini‑ndà nansa cachi‑ndà xì‑né ndíà dìsáhà‑xí nì cuu cuahà guá vichi.
40 Pois corremos o risco de sermos acusados de revolta, por causa do que está acontecendo hoje. Não há motivo para toda esta confusão. E nós não poderíamos justificar tudo isso.
41 Ducán nì cachi tè‑ndùú secretariu mà, dandu nì dànácuîtià nsihi‑tè nèhivì mà.
41 Depois de dizer essas palavras, ele terminou a reunião.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.