Atos 17

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Daaní, nì yàha‑ne ñuu Anfípolis xì ñuu Apolonia, te nì sàà‑nè ñuu Tesalónica. Te yucán iá iin veheñùhu xi nècuàchì raza‑nè Judea.
1 Paulo e Silas passaram pelas cidades de Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga .
2 — ausente —
2 Conforme o seu costume, Paulo foi lá e nos três sábados seguintes falou sobre as Escrituras Sagradas com as pessoas que estavam ali na sinagoga.
3 — ausente —
3 Paulo lhes explicava e provava que o Messias precisava sofrer e que, depois de morrer, tinha de ressuscitar. Ele dizia: — Este Jesus que estou anunciando a vocês é o Messias.
4 Ñàyùcàndùá, nì xinindisá dava nècuàchìmà, te nì tenchicùn stná‑nè Pablo xì Silas. Cuàhà‑né xínduu nècuàchì raza griegu ináhá stná iá Dios, te cuàhà stná‑nè nduú nècuàchì ñahà xí‑idònùù ladu yucán.
4 Paulo e Silas conseguiram convencer disso algumas daquelas pessoas, as quais se juntaram a eles. Um grande número de não judeus convertidos ao Judaísmo e muitas senhoras da alta sociedade também se juntaram ao grupo.
5 Doco dava tè‑raza Judea yucán, cónì xíníndísâ‑te palabra mà, vàchi nì cacumbìdia inì‑te sàhà Pablo. Ñàyùcàndùá, nì saca‑tè itnii tiàa tùha quini xicánúú xíxîn, te nì nacana gà‑te nèhivì cuáhà, te nì quida cuahà‑té sàhà Pablo ñuu yucán; nì sàà‑te ndè vehe Jasón, nì caquìhvi‑tè fuerza ini vehe‑ne, nandúcú‑tê Pablo xì Silas, vàchi cuní‑te tavà‑ténê fuerza, te quida‑tèné entregar ndahà nèhivì cuáhà mà.
5 Mas os judeus ficaram com inveja. Eles foram buscar alguns homens maus entre os malandros das ruas e formaram um grupo de desordeiros. Estes fizeram muita confusão na cidade e atacaram a casa de Jasão, procurando Paulo e Silas a fim de os levar para o meio do povo.
6 Doco cónì ndácùhun‑tèné. Ñàyùcàndùá, nì tavà‑té Jasón xì iin ùì gà stná nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ. Te ñuhú níhní‑tené nì sàà‑te nùù tè‑xícusahnú nùù ñuu mà, cána fuerte nsidaa‑té, cachí‑te:
6 Mas, como não os encontraram, levaram à força Jasão e alguns outros irmãos até a presença das autoridades da cidade, gritando: — Aqueles homens têm provocado desordens em todos os lugares! Agora chegaram até a nossa cidade,
7 Te Jasón yohó, nì dàyáha stná‑nè nècuàchìmà ini vehe‑ne, mate ni‑iin nècuàchìmà có‑ndùlócô‑nè sàhà ñà‑ndùá dandacú rey cahnú César xi‑nda, vàchi cachí‑nè iá inga rey chicá cusáhnû nani Jesús.
7 e Jasão os hospedou na casa dele. Eles estão desobedecendo às leis do Imperador romano, dizendo que existe outro rei, chamado Jesus.
8 Ducan nì cachi tèmà xì nècuàchì ñuu mà. Ñàyùcàndùá cuàhà gá nì ndulocó tè‑xícusahnu‑ma sàhà palabra mà,
8 Tanto a multidão como as autoridades ficaram agitadas quando ouviram essas palavras.
9 te nì dàndàcú‑te ñà‑fuerza nì dàquíhvi Jasón xì compañeru‑nè dìhùn nduú fianza, dandu nì cadañà‑né.
9 E as autoridades soltaram Jasão e os outros, depois que eles pagaram a quantia exigida para isso.
10 Daaní, nèhivì xí Jesús ndoó yucán, ñuú nì tavà déhê‑nè Pablo xì Silas nì sàndaca ichi‑ñané ñà‑cùhùn‑nè ñuu Berea. Te na ní casaà‑nè yucán, nì sàhàn stná‑nè veheñùhu xi nècuàchì raza Judea.
10 Logo que anoiteceu, os irmãos enviaram Paulo e Silas para a cidade de Bereia. Quando chegaram lá, eles foram à sinagoga .
11 Te nèhivì veheñùhu yucán, chicá nì nacani viì ini‑nè nùù nècuàchì ñuu Tesalónica, vàchi xì nsidaa voluntad xi‑ne nì inini vàha‑ne palabra ìì xí Dios. Nsìquívì nì nanducu váha‑ne nùù tutu ìì ñà‑cùní‑nè cundaà ini‑nè a ndísá ñà‑ndáà nduá cachí Pablo, á coó.
11 As pessoas dali eram mais bem-educadas do que as de Tessalônica e ouviam a mensagem com muito interesse. Todos os dias estudavam as Escrituras Sagradas para saber se o que Paulo dizia era mesmo verdade.
12 Ñàyùcàndùá, cuàhà nècuàchì raza Judea nì xinindisá, te cuàhà stná nècuàchì ñahà raza griegu xí‑idònùù, xì cuàhà stná nècuàchì tiàa ñuu mà.
12 Assim muitos judeus naquela cidade creram, e também não judeus, tanto mulheres da alta sociedade como também muitos homens.
13 Doco tè‑raza Judea ndoó ñuu Tesalónica, nì xinitnùhu‑tè ñà‑ndè stná ñuu Berea dacuítià Pablo razón ndiaha xí Dios. Ñàyùcàndùá, nì sàà stná‑te ñuu Berea mà, te nì dacà stná‑te dìnì nèhivì ñuu mà, nì dànácuîdà‑tené (sàhà Pablo).
13 Mas, quando os judeus de Tessalônica souberam que Paulo tinha anunciado a palavra de Deus também em Bereia, foram até lá e começaram a agitar e atiçar o povo contra eles.
14 Ñàyùcàndùá, nècuàchì cahvi xi Jesús, vichi vichi nì dàyáha‑ne nècuàchìmà cuàhàn‑nè ndè yuhù mar. Doco Silas xì Timoteo, cónì quèé‑né ñuu mà.
14 Então os irmãos enviaram Paulo imediatamente para o litoral; porém Silas e Timóteo ficaram em Bereia.
15 Daaní, nècuàchì ndaca‑xi Pablo cuàhàn, cutnáhâ‑né nì sàà ndè ñuu Atenas. Dandu na cuàhàn‑nè naquihin‑ne ichì mànuhù‑né, nì sàcùnaha‑né cachi‑nè xì Silas xì Timoteo ñà‑luegu ni quixí stná nècuàchìmà ndé iá Pablo.
15 Os irmãos que protegiam Paulo o levaram até a cidade de Atenas. Depois voltaram para Bereia, levando um recado de Paulo; ele pedia que Silas e Timóteo fossem encontrá-lo em Atenas o mais depressa possível.
16 — ausente —
16 Enquanto estava esperando Silas e Timóteo em Atenas, Paulo ficou revoltado ao ver a cidade tão cheia de ídolos.
17 — ausente —
17 Ele ia para a sinagoga e ali falava com os judeus e com os não judeus convertidos ao Judaísmo. E todos os dias, na praça pública, ele falava com as pessoas que se encontravam ali.
18 Te dava tiàa nchícùn ley xi tè‑epicúreo, xì dava stná tè‑ley estoico, nì ndacùhun stnahá‑te xi‑né, te nì xìcàn tnùhù stnahá‑te nùù‑né. Ñàyùcàndùá cachí dava‑tè xì compañeru‑te:
18 Alguns professores epicureus e alguns estoicos discutiam com ele e perguntavam: — O que é que esse ignorante está querendo dizer? Outros comentavam: — Parece que ele está falando de deuses estrangeiros. Diziam isso porque Paulo estava anunciando Jesus e a ressurreição .
19 Dandu nì saca‑tè Pablo, cuàhàn‑te xi‑né iin xaan nani Areópago ndé natácá tè‑xícusahnú nùù ñuu mà. Te yucán nì ndàcàtnùhù témà nùù‑né, cachí‑te:
19 Então eles o levaram a uma reunião da Câmara Municipal e disseram: — Gostaríamos de saber que novo ensinamento é esse que você está trazendo para nós.
20 Vàchi sànì xinitnùhu‑nsi cáhàn‑ní sàhà iñàha tàcùní‑nsì, te ñàyùcàndùá cuní‑nsì cundaà ini‑nsì sàhà ñà‑ndùá cáhàn guá‑nî jaàn ―nì cachì‑te.
20 Pois você diz algumas coisas que nos parecem esquisitas, e nós gostaríamos de saber o que elas querem dizer.
21 Vàchi nsidaa nècuàchì ñuu Atenas yucán, xì stná nècuàchì inga ñuu ndoó yucán, chicá cudíì ini‑nè cunitnùhu‑ne, te ò cachi‑nè sàhà iin ñà‑saa.
21 É que todos os moradores de Atenas e os estrangeiros que viviam ali gostavam de passar o tempo contando e ouvindo as últimas novidades.
22 Ñàyùcàndùá, nì sàcuììn Pablo nùù nècuàchì sànì nataca lugar nani Areópago mà, te nì cachi‑nè:
22 Então Paulo ficou de pé diante deles, na reunião da Câmara Municipal, e disse: — Atenienses! Vejo que em todas as coisas vocês são muito religiosos.
23 Vàchi na xicánúí yohó nì xinì itá cuáhà ñà‑ndùá cahvi‑nsiá; te nì xini stnáì yucán iín iin altar ndé itándiaa palabra yohó: “Dohó quidáñúhú‑ndá iin Dios tàcùní‑ndà”, cacháˋ. Pues cunaha‑nsiá, mate có‑ìnáhá‑nsiâ Dios mà, te quidáñúhú‑nsiâyà, doco yùhù cuàhìn cachitnùhi xì‑nsiá sàhà‑yá.
23 De fato, quando eu estava andando pela cidade e olhava os lugares onde vocês adoram os seus deuses, encontrei um altar em que está escrito: “ Ao Deus Desconhecido ”. Pois esse Deus que vocês adoram sem conhecer é justamente aquele que eu estou anunciando a vocês.
24 ’Mii‑yá nduú ana dandacu‑xi nùù ansivi xi sàhà ñuhìví, vàchi mii‑yá nì quidayucun xán xì nsidaa stná ñà‑ìá nùá. Ñàyùcàndùá, có‑xìñùhù‑yá quidayucun nèhivì ni‑iin vehe ndé coo‑ya.
24 — Deus, que fez o mundo e tudo o que nele existe, é o Senhor do céu e da terra e não mora em templos feitos por seres humanos.
25 Vàchi itiácú mii‑yá; còò ni‑iin ana dacútiácú xì‑yá, vàchi còò ni‑iñàha quidámánì nùù‑yá; còó. Mii‑yá taxí‑yá vida xi‑nda, tàchì‑ndà, xì nsidaa iñàha.
25 E também não precisa que façam nada por ele, pois é ele mesmo quem dá a todos vida, respiração e tudo mais.
26 Te iin‑ni yohòtéhè‑ndà nì quidayucun‑yàndó, ñàyùcàndùá vichi xíndoo‑nda inicutu ñuhìví, te cuàhà raza nduu‑nda. Te mii‑yá nduú ana nì chitnùní inì‑xi índù tiempu cundoo iin iin raza ñuhìví, xì índùvì nùù‑xí cunduu iin iin ñuu cada raza,
26 De um só homem ele criou todas as raças humanas para viverem na terra. Antes de criar os povos, Deus marcou para eles os lugares onde iriam morar e quanto tempo ficariam lá.
27 áma nanducu‑né mii‑yá, te cunitnàhá‑né xì‑yá na ian nandúcú ndáha cuaá‑nèyà. Doco, cunaha‑nsiá, yatni uun iá‑yà ndé ndoó iin iin‑nda.
27 Ele fez isso para que todos pudessem procurá-lo e talvez encontrá-lo, embora ele não esteja longe de cada um de nós.
28 Vàchi sàhà mii‑yá itiácú‑ndà; divi sàhà mii‑yá xicánúú‑ndá, te ndoo‑nda ñuhìví. Te dava stná tè‑tùha nachutnahá palabra ñuu‑nsià yohó, sànì cachì‑te: “Divi mii‑yá nduú yohòtéhè‑ndà”.
28 Porque, como alguém disse: “Nele vivemos, nos movemos e existimos.” E alguns dos poetas de vocês disseram: “Nós também somos filhos dele.”
29 Ñàyùcàndùá, nú ndisa, descendencia xi Dios nduu‑nda, dandu màsà cútúxí ini‑ndà Dios nduú iin figura nì nacani ini nèhivì, te nì quidavàha‑neà xì oro ò plata ò yùù.
29 E, já que somos filhos dele, não devemos pensar que Deus é parecido com um ídolo de ouro, de prata ou de pedra, feito pela arte e habilidade das pessoas.
30 Cunaha‑nsiá, tiempu nì yàha xi‑nda, cónì ítníí Dios cuenta sàhà modo xi nèhivì, vàchi cónìsá cúndáà ini‑nè. Doco vichi, nùù nsidanicuú nèhivì inicutu ñuhìví dandacú‑yá ñà‑naxicocuíìn ini‑ndà sàhà cuàchi‑nda.
30 No passado Deus não levou em conta essa ignorância. Mas agora ele manda que todas as pessoas, em todos os lugares, se arrependam dos seus pecados.
31 Vàchi sànì saquin‑yà iin quìvì cuàhàn‑yà ndàcàn‑yà cuenta sàhà cuàchi nèhivì ñuhìví, te nìhì‑né nacua ndiá ìcà. Te sànì cachi stná‑yà ana cunduu juez nsidandaà cuenta xi‑ya; divi nduú iin ana (nì xìhì, te) nì natiacu nì quida‑ya. Pues sàhámà vàtùni cucumi ndisa‑nda seguru ñà‑ìcúmí coo ndisa juiciu ―nì cachi Pablo.
31 Pois ele marcou o dia em que vai julgar o mundo com justiça, por meio de um homem que escolheu. E deu prova disso a todos quando ressuscitou esse homem.
32 Daaní, na ní inini nècuàchìmà ñà‑càchí Pablo iá nansa natiacu‑ndà, dandu nì sàcùndiaa uun‑ñané. Doco dava‑ne, còó; dohó nì cachi‑nè:
32 Quando ouviram Paulo falar a respeito de ressurreição, alguns zombaram dele, mas outros disseram: — Em outra ocasião queremos ouvir você falar sobre este assunto.
33 Dandu nì quee Pablo cuàhàn‑nè.
33 Então Paulo foi embora dali.
34 Doco dava tiàa nì inini ma, nì xinindisá‑né, te nì tenchicùn‑nè nècuàchìmà. Iin‑ne nduú iin juez quidáchúûn lugar nani Areópago mà, te quìvì‑né nduú Dionisio. Te inga‑nè nduú iin ñahà nani Dámaris; te ndoó gà stná iin ùì ana nì xinindisá.
34 Mas algumas pessoas creram e se juntaram a ele. Entre essas estavam Dionísio, que era membro da Câmara Municipal, uma mulher chamada Dâmaris e mais outras pessoas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.