Atos 16
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 Daaní, nì nasaà Pablo xì Silas ñuu Derbe xì ñuu Listra. Te yucán iá iin nècuàchì chii nchícùn stná ichì Jesús nani Timoteo. Dèhe iin nècuàchì ñahà raza Judea nduú‑né. Te cahvi stná dihi‑némà mii‑yá. Doco yua‑né, iin nècuàchì raza griegu nduú‑né.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Te Timoteo mà, quidá víi ndisa‑ne, cachí nsidaa nèhivì xí Dios ñuu Listra xì ñuu Iconio yucán.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Pues divi nècuàchìmà cuní Pablo cutnahá stná xì‑né cùhùn. Ñàyùcàndùá, nì saca‑ne nècuàchìmà nì chicoo‑ne seña xi raza‑nè Judea ìcà‑né sàhá màsà cúdúchí ini nècuàchì raza‑nè ndoó ladu yucán, vàchi nsidaa nècuàchìmà, ináhá‑nê ñà‑iin nèhivì raza griegu nduú yua Timoteo mà.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Daaní, Pablo xì compañeru‑nè mà, nì quihin‑ne ichì cuàhàn‑nè, te ñuu ñuu nì nacàhin‑ne, nì càhàn‑nè xì nèhivì xí Jesús, nì cachitnùhu‑ne ñà‑ndùá icúmí‑nê chivàha‑ne nacua nì sàcùnaha‑né nùù nècuàchì apóstol xì dava ga nècuàchì sahnú ñuu Jerusalén.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Ñàyùcàndùá, nì nacuàhandee ini nsidaa nècuàchì cahvi xi Jesús ndoó nsidaa ñuu mà, te quìvì quìvì nì nducuahà gá stná‑nè.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Daaní, Pablo xì compañeru‑nè, nì dàndàcú Espíritu Ìì xí Dios nùù‑né ñà‑màsà cúhùn‑nè xì razón ndiaha ndè ladu Asia. Ñàyùcàndùá, nì yàha‑ne ndè chicá nùù‑xí cuàhàn‑nè, te nì nacàhin‑ne ladu Frigia xì ladu Galacia.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Dandu nì sàà‑nè raya ladu Misia, te yucán nì cuni‑nè nàcahnde‑nè sàà‑nè ndè ladu Bitinia. Doco cónì sáha Espíritu Ìì xí Jesús quida‑ne ducán.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Ñàyùcàndùá, nì yàha ndaà‑nè inii ladu Misia, te nì sàà‑nè dècuèndè ñuu Troas.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Dandu ñuú nì dàcùní Dios Pablo iin seña, nì xini‑nè ndè ladu Macedonia, te yucán iín iin tiàa ñuu mà, cachí‑nè: “Nahà‑ní ladu Macedonia yohó, te chindee‑ní nsiùhù”, cachí‑nè.
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Daaní, ñà‑nì sàní Pablo ducán, ñàyùcàndùá vichi duha nì nsidayucun‑nè ñà‑cùhùn‑nè yucán, mii‑né xì compañeru‑nè xì stná yùhù, vàchi sànì cundaà ini‑nsì, Dios nduú ana techúún‑xí‑nsî cùhùn‑nsì cachitnùhu‑nsi xì nèhivì ladu mà ñà‑ndùú razón ndiaha xí‑yá.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Daaní, nì nana‑nsi iin barcu ñuu Troas mà, te nì quihin‑nù ichì cuàhàn‑nu ñà‑yàha‑nù mar. Te nì yàha ndaà‑nsì dècuèndè ñuu Samotracia, dandu inga quìvì nì sàà‑nsì ñuu Neápolis. Yucán nì nuu‑nsi barcu mà,
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 te cuàhàn‑nsì chicá nùù‑xí dècuèndè ñuu Filipos. Te divi ñuu mà nduú ndé iá chuun chicá nahnú ladu Macedonia yucán, te ndoó cuàhà stná nècuàchì Roma yucán. Pues divi ñuu yucán nì sàà‑nsì nì sandoo chii‑nsí itnii quìvì.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Daaní, na ní sàà iin quìvì descansu, dandu nì quee‑nsi ñuu mà cuàhàn‑nsì yuhù yúte ndé siempre natácá itnii nèhivì xícàn tàhvì nùù Dios. Ñàyùcàndùá, nì sàà‑nsì yucán, nì sàcùndoo‑nsi, te nì càhàn‑nsì palabra xi Dios nì inini nècuàchì ñahà nì casaà stná yucán.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Te iin nècuàchìmà nani Lidia. Ñuu Tiatira nduú ñuu‑nè, te chuun quidá‑né nduá dicó‑né sìcoto finu moradu. Te cahvi stná‑nè Dios. Ñàyùcàndùá na ní càhàn Pablo palabra ìì, ndiaha gá nì chindee Dios‑nè ñà‑nì inini vàha‑ne ini anima‑nè, te nì xinindisá stná‑nè palabra mà.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Dandu nì cuhiì stná‑nè, mii‑né xì nèhivì vehe‑ne. Te después nì càhàn‑nè xì‑nsí nì sacundahví‑nè nùù‑nsí, cachí‑nè:
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Daaní, iin quìvì cuàhàn‑nsì ndé xîcàn tàhvì‑nsí nùù Dios, dandu nì ndacùhun tnahá‑nsí xì iin ñahà chìì inácáá iin ñà‑malu inì‑xi, te sàhà ñà‑malu‑mà tùha‑ñà cachì‑ña suerte xi‑nda. Ñàyùcàndùá, tiàa xídandacu‑xi sáhà‑ñá, vihi dìhùn níhì‑té ñà‑tùha‑ñà cachì‑ña suerte xi nèhivì.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Pues divi ñahà chìì mà nì quesaha‑ñá nì tenchicùn‑ña nsiùhù, ndáhì‑ña palabra (sàhà‑nsí), cachí‑ña:
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Pues nsìquívì nì quida‑ñà ducán, dècuèndè mànì cúndéé gâ ini Pablo. Ñàyùcàndùá, nì nacuico‑né yàtà‑né nì càhàn‑nè xì ñà‑malu iá inì‑ña, cachí‑nè:
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Doco tiàa xínduu patrón xi‑ñà, nì cundaà inì‑te ñà‑mà níhì gá‑te dìhùn sàhà‑ñá. Ñàyùcàndùá, nì catnii‑tè Pablo xì Silas, te nì dìtá‑tené cuàhàn‑te xi‑né dècuèndè inì‑xi ndé ndoó nècuàchì dandacú.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Te yucán nì dàtnátuu‑tèné nùù nècuàchì nsidándáà sàhà chuun, te nì cachì‑te xi nècuàchìmà:
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Diín estilu chináhà‑te, mate có‑sâha ley xi‑nda candisá‑nda estilu mà. Còò permisu chivàha‑ndañá, vàchi nècuàchì romanu nduu‑nda.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Dandu nèhivì cuáhà itá yatni yucán, nì xìdà stná ini‑nè, ñàyùcàndùá nì dàndàcú juez mà ñà‑tavà‑té sìcoto xi ndúì‑nè, te cani‑tèné xì vara.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Te na ní nsihi nì sahnì cuìí‑tené xì vara, dandu nì dàquécoyo‑tèné vehecàa, te nì chinaha‑té nècuàchì ndiàá yucán ñà‑nì cúndiádí vàha nècuàchìmà.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Ñàyùcàndùá, nì dàyáha‑ne nècuàchìmà ndè chicá inì‑xi vehecàa ma, te nì dàquécoyo‑ne sàhà nècuàchìmà mahì iin yutnù cahnú.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Daaní, nahi dava ñùu ndoó‑né (vehecàa ma) xícàn tàhvì‑né nùù Dios, te nacuátú‑né alabanza xi‑ya. Te iníní stná tè‑xíndiadi gà mà.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Dandu nanàá nì tnàa fuerte sàstnùhù, te nì ndòyo nihni inii vehecàa ma, dècuèndè cimientu xan nì xìchí stnáˋ. Ñàyùcàndùá nì nuna nsihi yehè, te nì dàñà tnahá nsihi cadena nuhní tè‑ndiàdí mà.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Dandu nì nsicuìhnú ini nècuàchì ndiaá mà, te nì xini‑nè nuná yehè vehecàa. Ñàyùcàndùá nì tavà‑né espada xi‑ne, cuàhàn‑nè cahnì‑né mii‑né ni cuí, vàchi nì tuxi ini‑nè sànì caquee nsihi tè‑ndiàdí mà.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Doco nì ndàhì ndee Pablo, cachí‑nè:
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Dandu nècuàchìmà, nì xìcàn‑nè ñà‑tnùù nùù‑né, te nì quìhvi‑ne ndè ini vehecàa ma, ndé quidí cuisì‑né, te nì sàcuììn sìsì‑né nùù Pablo xì nùù Silas.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Dandu nì tavà‑ñánê fuera, te nì cachi‑nè:
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Dandu nì naxiconihí Pablo xì Silas nùù‑né, cachí‑nè:
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Dandu nì càhàn‑nè xì nècuàchìmà ñà‑ndùú palabra xi Stoho‑ndà Señor, te nì inini vàha‑ne, mii‑né, xì nsidaa stná nèhivì vehe‑ne.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Daaní, divi hora ñuú mà nì saca‑ñàné cuàhàn‑nè xi nècuàchìmà nì nacate‑ne mandù ìcà nècuàchìmà ndé nì dùcùn. Daaní, vichi duha nì cuhiì‑né xì stná nèhivì vehe‑ne.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Dandu nì saca‑ñané nì nana‑ne nì nansìhvi‑ne vehe‑ne, nì sàha‑ñané ñà‑nì xixi‑ne, cudíì ini‑nè, vàchi sànì xinindisá‑né Dios vichi. Te cudíì stná ini nsidaa nèhivì ndoó vehe‑nemà.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Daaní, na ní tùinuù inga quìvì, dandu nì techuún juez itnii policía cuàhàn‑te cachitnùhu‑tè ñà‑vàtùni dàñà Pablo xì Silas.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Ñàyùcàndùá, nècuàchì ndiàá xì vehecàa ma, ducán nì cachitnùhu‑ne xì Pablo, cachí‑nè:
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Doco Pablo, nì cachi‑nè xì policía yucán:
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Dandu nì sàhàn policía mà nì cachitnùhu‑tè xì juez ñà‑ndùá nì cachi Pablo. Ñàyùcàndùá, nì yùhí nècuàchìmà na ní cundaà ini‑nè nècuàchì romanu nduú stná Pablo xì Silas, (te iá stná derechu xi‑ne).
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Dandu nì quixi juez mà, te vivìí‑ni nì càhàn‑nè xì nècuàchìmà, nì tavà‑ñánê, te nì sacundahví‑nè nùù nècuàchìmà ñà‑nì quèé‑né ñuu mà.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Ñàyùcàndùá, na sánì quee‑ne vehecàa ma, dandu cuàhàn‑nè vehe Lidia, nì nàcòtò‑nè nsidaa nèhivì iin‑ni cahvi xi Jesús, nì nacuàhandee ini‑nè nècuàchìmà. Dandu nì quihin‑ne ichì cuàhàn‑nè.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.