Atos 13

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ñuu Antioquía mà nì sandoo cuàhà nècuàchì natácá cahvi xi‑yá. Te dava‑ne nduú nècuàchì chináhá, te dava‑ne nduú profeta cachítnùhu razón xi Dios. Te nècuàchì chicá xíquida ducán nì sanduu Bernabé, xì Simón el Negro, xì stná Lucio nì quixi ñuu Cirene, xì stná Saulo, xì stná Manaén, iin nècuàchì dava‑ni nì sahnu xi gobernador Herodes.
1 Entre os profetas e mestres da igreja de Antioquia da Síria estavam Barnabé e Simeão, chamado Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, que tinha sido criado com o rei Herodes Antipas, e Saulo.
2 Daaní, nì cuu iin quìvì na cahvi nsidaa‑né Stoho‑ndà Señor, te iníhíì stná‑nè nùù‑yá ndoó dòcó‑nè, dandu nì cachi Espíritu Ìì xì‑né:
2 Certo dia, enquanto adoravam o Senhor e jejuavam, o Espírito Santo disse: “Separem Barnabé e Saulo para realizarem o trabalho para o qual os chamei”.
3 Ñàyùcàndùá chicá nì inihiì‑né, te nì xìcàn tàhvì stná‑nè nùù‑yá. Dandu nì chitàndòó‑né ndahà‑né dìnì Bernabé xì Saulo (ñà‑cunduajàn seña ñà‑sànì nìhì nècuàchìmà chuun ndiaha). Dandu nì ndaquìndèè‑né xì nècuàchìmà cuàhàn‑nè.
3 Então, depois de mais jejuns e orações, impuseram as mãos sobre eles e os enviaram em sua missão.
4 Ñàyùcàndùá, nì quihin nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè, vàchi sànì techuún Espíritu Ìì‑né cùhùn‑nè. Te nì sàà‑nè ñuu Seleucia. Te yucán nì nana‑ne iin barcu cuàhàn‑nè ndè iin ñuu cahnú nani Chipre.
4 Enviados pelo Espírito Santo, eles desceram ao porto de Selêucia, de onde navegaram para a ilha de Chipre.
5 Te meru ñuu ndé nì nuu‑ne barcu mà nani Salamina. Dandu cuàhàn‑nè veheñùhu xi nècuàchì raza‑nè Judea iá yucán, te nì càhàn‑nè palabra xi Dios. Te cutnáhâ stná Juan xì‑né, xinúcuáchí nècuàchìmà nùù‑né.
5 Ali, na cidade de Salamina, foram às sinagogas judaicas e pregaram a palavra de Deus. João Marcos os acompanhava como assistente.
6 — ausente —
6 Viajaram por toda a ilha até que, por fim, chegaram a Pafos, onde encontraram um feiticeiro judeu, um falso profeta chamado Barjesus.
7 — ausente —
7 Ele acompanhava o governador Sérgio Paulo, um homem inteligente que convidou Barnabé e Saulo para visitá-lo, pois desejava ouvir a palavra de Deus.
8 — ausente —
8 Mas Elimas, o feiticeiro (esse é o significado de seu nome), opôs-se a eles, na tentativa de impedir que o governador viesse a crer.
9 Dandu Saulo, ò nì càchí stná‑ndà Pablo, fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè, ñàyùcàndùá nì indehè váha‑ne tètàtnà mà,
9 Cheio do Espírito Santo, Saulo, também conhecido como Paulo, encarou Elimas nos olhos
10 cachí‑nè xì‑té:
10 e disse: “Filho do diabo, cheio de toda espécie de engano e maldade e inimigo de tudo que é certo! Quando deixará de distorcer os caminhos retos do Senhor?
11 Doco cunaha‑ní, sàhà‑ñá quida‑ní ducán, ñàyùcàndùá icúmí‑nî nìhì‑ní iin castigu xi Dios vichi. Icúmí‑nî cuaà dahuun‑ní iin ratu; ni nduà orá mà cútùi ga nùù‑ní ―nì cachi Pablo.
11 Preste atenção, pois o Senhor colocou a mão sobre você para castigá-lo, e você ficará cego, sem conseguir ver a luz do sol por algum tempo”. No mesmo instante, neblina e escuridão cobriram-lhe os olhos e ele começou a tatear, suplicando que alguém o tomasse pela mão e o guiasse.
12 Te na ní xini nècuàchì cusáhnú‑má ñà‑ndùá nì cuu, dandu nì xinindisá stná‑nè palabra xi Dios, vàchi nì ndulocó‑nè sàhà ñà‑ndùá chináhá Pablo sàhà Stoho‑ndà Señor.
12 Quando o governador viu o que havia acontecido, creu, muito admirado com o ensino a respeito do Senhor.
13 Dandu Pablo xì compañeru‑nè, nì nana‑ne iin barcu, te nì yàha‑ne mar, nì sàà‑nè ñuu Perga iá ladu Panfilia. Te yucán nì nacoo Juan‑nè mànuhù‑né Jerusalén.
13 Paulo e seus companheiros saíram de Pafos num navio e foram à Panfília, onde aportaram em Perge. Ali, João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Dandu nècuàchìmà, nì quee‑ne ñuu Perga mà nì sàà‑nè ndè ñuu Antioquía iá ladu Pisidia. Te quìvì descansu cuàhàn‑nè visita veheñùhu xi nècuàchì raza‑nè Judea, te nì sàcùndoo‑ne yucán.
14 Paulo e Barnabé prosseguiram para o interior, até Antioquia da Pisídia. No sábado, foram à sinagoga.
15 Dandu nì cahvi nècuàchì xícusahnú veheñùhu ma tutu nduú ley xi Dios, xì stná tutu ìì nì tiaa nècuàchì profeta sànaha. Dandu nì techuún‑né razón nùù Pablo xì Bernabé, cachí‑nè:
15 Depois da leitura dos livros da lei e dos profetas, os chefes da sinagoga lhes mandaram um recado: “Irmãos, se vocês têm uma palavra de encorajamento para o povo, podem falar”.
16 Dandu nì ndacuiin Pablo, te nì dànáhà ndahà‑né ñà‑nì cúndóó dádî nsidaa‑né, te nì cachi‑nè:
16 Então Paulo ficou em pé, levantou a mão para pedir silêncio e começou a falar: “Homens de Israel e gentios tementes a Deus, ouçam-me!
17 Divi Yua‑nda Dios nduú ana càhvì nsidaa nèhivì raza‑ndà, vàchi sànaha nì nacàxin‑ya xìì‑ndà ñà‑cunduu‑ne nèhivì xí‑yá. Te na ndoó xícá íì‑né ñuu Egipto, dandu ndiaha gá nì chindee‑yánè, nì quida‑ya cuàhà milagru nahnú, te nì tavà nsìhí‑yánè nùù ñuu mà nì caquee‑ne libre.
17 “O Deus desta nação de Israel escolheu nossos antepassados e fez que se multiplicassem e se fortalecessem durante o tempo em que ficaram no Egito. Então, com braço poderoso, ele os tirou da escravidão.
18 Daaní, ùì dico cuìà nì xìcanuu‑ne yucù dàná. Te mate ndahví modo xi‑ne, doco nì quidandee ini‑yà sàhà‑né inii cuíà mà.
18 Ele suportou seu comportamento durante os quarenta anos em que andaram sem rumo pelo deserto.
19 Daaní, después na ní sàà‑nè ladu Canaán, dandu nì dàndáñúhú îì‑yá nèhivì ndoó ùsà ñuu nahnú yucán, te nì sàhatahvì‑yánè ñuu mà.
19 Destruiu sete nações em Canaã e deu seu território a Israel como herança.
20 ’Daaní, nì yàha 450 cuìà, te inii tiempu yucán puru juez nìsa dandacu‑xi nùù xìì‑ndà mà, vàchi ducán nì cachi mii‑yá. Te ducán nìsa ìa dècuèndè tiempu nì quesaha Samuel cáhàn‑nè cuenta xi‑ya.
20 Tudo isso levou cerca de quatrocentos e cinquenta anos. “Depois, Deus lhes deu juízes para governá-los até o tempo do profeta Samuel.
21 Dandu nì xìcàn xìì‑ndàmà coo iin rey dandacú nùù‑né, (te màdì gá juez). Ñàyùcàndùá, nì cachi Dios ñà‑iin tiàa nani Saúl cunduu rey xi‑ne, iin descendencia xi xìì‑nda Benjamín, te yua‑né nì sanani Cis. Pues divi nècuàchìmà nì dàndàcú ùì dico cuìà nùù ñuu‑ndà.
21 Então o povo pediu um rei, e ele lhes deu Saul, filho de Quis, homem da tribo de Benjamim, e ele reinou por quarenta anos.
22 ’Daaní, después nì dàcúxíó Dios nècuàchìmà, te nì sàha‑ya David chuun dandacuma, vàchi dohó nì cachi‑yà sàhà‑né: “Sànì xinì, vàha ga modo xi dèhe Isaí nani David, te cudíì gá inì sàhà‑né. (Vàchi ináhî) icúmí‑nê quida‑ne cumplir nsidaa ñà‑ndùá cuníˋ coo”, nì cachi Dios.
22 Mas Deus removeu Saul e colocou em seu lugar Davi, a respeito de quem Deus disse: ‘Davi, filho de Jessé, é um homem segundo o meu coração; fará tudo que for da minha vontade’.
23 Dandu nì quida stná‑yà comprometer ñà‑cunduu iin descendencia ndiaha xí nècuàchìmà ana dacácu xi raza‑ndà Israel. Ñàyùcàndùá, cunaha‑nsiá, divi Jesús nduú ana ndiaha ma nì chitnùní ini Dios dacácu xi‑nda.
23 “E Jesus, um dos descendentes de Davi, é o salvador que Deus concedeu a Israel, conforme sua promessa!
24 Doco na táñâha ga quesaha Jesús (càhàn‑yà palabra xi‑ya), dandu dihna Juan nì quixi nì càhàn sàhù xì nsidaa nècuàchì raza‑ndà Israel sàhà‑ñá nì cùú‑né arrepentir, te cuhiì‑né.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou que todo o povo de Israel precisava se arrepender e ser batizado.
25 Dandu después na sádaa‑ní nsihi vida xi Juan ñuhìví yohó, dandu nì càhàn‑nè xì nèhivì, cachí‑nè: “¿Ana nduú yùhù, cahan‑nsiá? Pues cunaha‑nsiá, màdì mii‑yá nduí. Doco después na sánì yàhi, dandísá vàxi ana nduú mii‑yá. Vàchi yùhù, ni có‑nâtùi cundui mozo xi‑ya ñà‑taví ndìsàn‑yá”, nì cachi Juan.
25 Quando João estava concluindo seu trabalho, perguntou: ‘Vocês pensam que eu sou o Cristo? Não sou! Mas ele vem em breve, e não sou digno sequer de desamarrar as correias de suas sandálias’.
26 ’Ni cúníní vàha nsidaa mii‑nsiá nècuàchì nduú descendencia xi xìì‑ndà Abraham, xì nsidaa stná mii‑nsiá nècuàchì dava ga cahvi stná xì Dios, vàchi nùù mii‑nsiá sàvàxi razón yohó nansa càcu anima‑ndà, ñánì.
26 “Irmãos, vocês que são filhos de Abraão e também vocês gentios tementes a Deus, esta mensagem de salvação foi enviada a nós.
27 Vàchi nècuàchì ndoó ñuu Jerusalén, xì stná tè‑xícusahnú nùù‑né yucán, cónì cúndáà ini‑nè ana nduú Jesús, ni cónì cúndáà stná ini‑nè ñà‑ndùá cuní cachi tutu ìì, mate divi nduá cahví‑né cada quìvì descansu, te divi nduú stná tutu ndé nì cachitnùhu profeta sànaha ñà‑ìcúmí nèhivì cahnì‑néyà. Te divi ducán ndisa nì cuu, vàchi tè‑xícusahnú ñuu‑ndàmà, nì dàyáha‑tèyá ndahà nèhivì cahnì xì‑yá.
27 O povo de Jerusalém e seus líderes não reconheceram que Jesus era aquele a respeito de quem os profetas haviam falado. Em vez disso, eles o condenaram e, ao fazê-lo, cumpriram as palavras dos profetas, que são lidas todos os sábados.
28 Mate còò ni‑iin falta xi‑ya, doco nì xìcàn‑te nùù Pilatu ñà‑cui‑yà.
28 Não encontraram motivo legal para executá-lo, mas, ainda assim, pediram a Pilatos que o matasse.
29 ’Ñàyùcàndùá, divi ducán nì cuu nacua nì cachitnùhu tutu ìì icúmí cuu xi‑yá, nì dàndòhó‑teyá, (te nì xìhì‑yà). Dandu nì nanihi nèhivì cuerpu xi‑ya nùù cruz, te nì chinduhù‑néyà ini cueva.
29 “Depois de cumprirem tudo que as profecias diziam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o colocaram num túmulo,
30 Doco después nì natiacu‑yà nì quida Yua‑nda Dios.
30 mas Deus o ressuscitou dos mortos.
31 Te cuàhà xichi nì ndecunu‑ya nùù nècuàchì ladu Galilea nì quixi xi‑yá ndè ñuu Jerusalén. Caní quìvì nì ndecunu‑ya ducán, te nèhivì nì xini xì‑yá, testigu xínduu‑ne, nacání‑né xì nèhivì sàhà‑yá.
31 E, por muitos dias, ele apareceu àqueles que o tinham acompanhado da Galileia para Jerusalém. Agora eles são suas testemunhas diante do povo.
32 — ausente —
32 “Estamos aqui para trazer a vocês esta boa-nova. A promessa foi feita a nossos antepassados,
33 — ausente —
33 e agora Deus a cumpriu para nós, os descendentes deles, ao ressuscitar Jesus. É isto que o segundo salmo diz a respeito dele: ‘Você é meu Filho; hoje eu o gerei’.
34 Daaní, iá gà más ñà‑ndùá nì cachi Dios sàhà‑ñá cundaà ini‑ndà cuàhàn‑yà danátiácú‑yà Jesús, te mà cúí gà‑yà, ni mà téhì cuerpu xi‑ya, vàchi dohó nì cachi stná Yuamánì‑yá xì‑yá: “Nacua nì cachì xì David ñà‑seguru icúmî cundehè ndahvíˋ mii‑né, pues divi ducán icúmî quida stnáì xì mii‑ní”, nì cachi‑yà sànaha.
34 Pois Deus havia prometido ressuscitá-lo dos mortos, para que jamais apodrecesse no túmulo. Ele disse: ‘Eu lhes darei as bênçãos sagradas que prometi a Davi’.
35 ’Ñàyùcàndùá, nùù inga alabanza ìì iá ndé nì càhàn David xì Dios, te dohó nì cachi‑nè: “Mà cuáha‑ní tèhì ana ìì xí‑nî ini yavi”.
35 Em outro salmo, ele explicou de modo mais direto: ‘Não permitirás que o teu Santo apodreça no túmulo’.
36 Pues (inaha‑nda), ñà‑ndáà nduá, nì quida viì David mà xì nèhivì ñuu‑ndà tiempu xi‑ne, nacua nì cachi Dios xì‑né, doco nì xìhì‑nè, te nì ndùxin‑ne ndé nì ndùxin xìì‑né, dandu nì tnànì iquìcúñú‑nè ñuhù.
36 Não se trata de uma referência a Davi, porque, depois que Davi fez a vontade de Deus em sua geração, morreu e foi sepultado com seus antepassados, e seu corpo apodreceu.
37 Doco Jesús, còó. Cónì tnánì iquìcúñú‑yà, vàchi nì natiacu‑yà nì quida Yua‑nda Dios.
37 É uma referência a outra pessoa, a alguém a quem Deus ressuscitou e cujo corpo não apodreceu.
38 ’Ñàyùcàndùá, ni cúnáhá nsidaa‑nsiá ñà‑divi sàhà Jesús vàtùni ndutu cuàchi‑nda, ñánì.
38 “Ouçam, irmãos! Estamos aqui para proclamar que, por meio de Jesus, há perdão para os pecados.
39 Mate tíxi ley sahnú xí Moisés còò nansa ndoo ndisa cuàchi‑nda, doco vichi nú ni cúníndísá‑ndá Jesús, dandísá, vàtùni, vàchi nsidaa ana xiníndísâ xí‑yâ, seguru ndoo nsihi cuàchi‑ne.
39 Todo o que nele crê é declarado justo diante de Deus, algo que a lei de Moisés jamais pôde fazer.
40 Ñàyùcàndùá, cuidadu cundoo‑nsia ñà‑màsà cúú xí‑nsiâ nacua nì cachi nècuàchì sànaha ndé nì cachi‑nè:
40 Por isso, tomem cuidado para que não se apliquem a vocês as palavras dos profetas:
41 Cundehè váha‑nsia, mii‑nsiá tè‑càhíchì inì‑xi, vàchi cuàhìn quide iin milagru cahnú tiempu xi‑nsia. Doco mà cúníndísâ‑nsiá, mate claru ni cachítnùhu nèhivì xì‑nsiá, te sàhámà cuisì icúmí‑nsiâ ndulocó cuàhà‑nsiá, te sàà‑nsià ndañuhu dahuun‑nsia.
41 ‘Olhem, zombadores; fiquem admirados e morram! Pois faço algo em seus dias, algo em que vocês não acreditariam mesmo que lhes contassem’”.
42 Daaní, na ní quee‑ne xì compañeru‑nè veheñùhu ma, dandu nì sacundahví nèhivì cuáhà mà nùù‑né áma nácání gá‑nè xì nècuàchìmà palabra yucán inga quìvì descansu.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da sinagoga, o povo pediu que voltassem a falar dessas coisas na semana seguinte.
43 Ñàyùcàndùá, na ní nsihi nì nacuitià nsidaa nècuàchìmà veheñùhu ma, dandu nì tenchicùn cuàhà‑né Pablo xì Bernabé, xínduu‑ne nècuàchì raza Judea, te xínduu stná‑nè nècuàchì inga raza nì yàha ndè religión Judea mà ñà‑cahvi stná‑nè Dios. Dandu Pablo xì Bernabé, nì càhàn‑nè xì nsidaa nècuàchìmà ñà‑iin‑ni ni cúnchícùn‑nè ichì‑yá ndé nìhì ndisa‑nda gracia.
43 Muitos judeus e gentios devotos convertidos ao judaísmo seguiram Paulo e Barnabé, que insistiam com eles para que continuassem a confiar na graça de Deus.
44 Daaní, nì yàha ùnà quìvì, dandu nì nataca tu nèhivì, te làcà iyuhu‑né nì cumanì cunduu nsidanicuú nèhivì ñuu mà nì nataca ñà‑cunini‑ne palabra ìì xí Dios.
44 No sábado seguinte, quase toda a cidade compareceu para ouvir a palavra do Senhor.
45 Doco dava nècuàchì raza Judea mà, na ní xini‑nè ñà‑cuàhà guá nècuàchì inga raza sànì nataca, dandu nì cumbìdia ini‑nè, te nì càhàn ùhí‑nè dìquì ñà‑ndùá nì cachi Pablo; quini ga nì càhàn‑nè sàhà (palabra ìì mà).
45 Quando alguns dos judeus viram as multidões, ficaram com inveja, de modo que difamaram Paulo e contestavam tudo que ele dizia.
46 Doco Pablo xì Bernabé, cónì yúhî‑nè; nì naxiconihí‑né nùù nècuàchìmà, cachí‑nè:
46 Então Paulo e Barnabé se pronunciaram corajosamente, dizendo: “Era necessário que pregássemos a palavra de Deus primeiro a vocês, judeus. Mas, uma vez que vocês a rejeitaram e não se consideraram dignos da vida eterna, agora vamos oferecê-la aos gentios.
47 Vàchi ducán nì sàcùnaha‑nsí nùù Stoho‑ndà Dios quida‑nsi, vàchi dohó nì cachi‑yà (xì Jesús):
47 Pois foi isso que o Senhor nos ordenou quando disse: ‘Fiz de você uma luz para os gentios, para levar a salvação até os lugares mais distantes da terra’”.
48 Te na ní nsihi nì inini nsidaa nècuàchì inga raza mà, dandu yáha ga nì cudiì ini‑nè; palabra vàha ndisa nduá yohó, nì cachi‑nè. Dandu nì xinindisá cuàhà nèhivì mà palabra xi‑ya, divi nècuàchì nì chitnùní ini Dios cundiatú anima‑xi cutiacu nicanicuahàn.
48 Quando ouviram isso, os gentios se alegraram e agradeceram ao Senhor por essa mensagem, e todos que haviam sido escolhidos para a vida eterna creram.
49 Te ducán nì xìtià palabra xi Stoho‑ndà Jesús inicutu ladu yucán.
49 Assim, a palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Doco nècuàchì raza Judea (có‑xìníndísámá), nì dàquítnùhu‑ne nùù ñahà cuìcà sáhàn veheñùhu ma, xì nùù stná nècuàchì idónuu nùù ñuu mà, te nì nìhì‑né nì ndulocó nsidaa nècuàchìmà nì quida‑ne. Ñàyùcàndùá, nì cucuahà sàhà Pablo xì Bernabé, dècuèndè fuerza nì catavà‑ñánê ñuu mà cuàhàn‑nè.
50 Então os judeus, instigando as mulheres religiosas influentes e as autoridades da cidade, provocaram uma multidão contra Paulo e Barnabé e os expulsaram dali.
51 Dandu nì catù‑né sàhà‑né ñà‑nì cóyo yàcá nì tnìa ñuu mà, te (seña nduámà ñà‑ìcúmí nècuàchì ñuu‑mà cunsida‑ne cuàchi‑ne). Daaní, nì quihin Pablo xì Bernabé ichì cuàhàn‑nè inga ñuu nani ñuu Iconio.
51 Eles, porém, sacudiram o pó dos pés em sinal de reprovação e foram à cidade de Icônio.
52 Doco nècuàchì xiníndísâ nì candòo ñuu Antioquía mà, cuàhà gá nì cudiì ini‑nè (sàhà fe xi‑ne), te nì chitu stná anima‑nè Espíritu Ìì xí Dios.
52 E os discípulos estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.