Atos 12
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC
1 Daaní, divi tiempu yucán nì dàndàcú rey Herodes tnìì dava nècuàchì natácá cahvi xi Jesús, ñà‑dandohó‑tené.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja para os maltratar;
2 Te iin nècuàchì nì ndoho ma nduú ñani Juan nani Jacobo, vàchi nì dàndàcú rey mà, te nì sahnì‑té nècuàchìmà xì espada.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Dandu nì xini rey mà cudíì ini nècuàchì ñuu mà ñà‑nì xìhì ndómà, ñàyùcàndùá nì nacani inì‑te chicá vàha tnii stná‑te Pedro. Meru quìvì iá vicò xixí‑né pan có‑ndùtáchí nì sanduamà.
3 E, vendo que isso agradara aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. E eram os dias dos asmos.
4 Ñàyùcàndùá nì tnìì stná Pedro, te nì sàcùndiadi‑nè, nì ndòo‑ne ndahà soldadu, cùmì cúmì‑té nì sandiaa xì‑né, te cùmì turnu iá nsìquívì. Te rey mà, cuisì ndiatú‑te yàha inga vicò, divi vicò pascua, dandu tavà‑té nècuàchìmà ñà‑cundehè nèhivì‑né, (te cui‑nè).
4 E, havendo-o prendido, o encerrou na prisão, entregando- o a quatro quaternos de soldados, para que o guardassem, querendo apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ñàyùcàndùá, yucán iá Pedro, ndiadí‑nè vehecàa. Doco nècuàchì natácá cahvi xi Jesús, cuàhà gá nì xìcàn tàhvì‑né nùù Dios sàhà nècuàchìmà.
5 Pedro, pois, era guardado na prisão; mas a igreja fazia contínua oração por ele a Deus.
6 Daaní, nì sàà iin ñuú antes quìvì cuàhàn rey mà tavà‑té Pedro cundehè nèhivì‑né. Te indúhu‑né ini vehecàa ma, quídì naà‑né. Te itánduhù stná soldadu iin iin ladu‑nè, itníí‑te cadena nuhní‑nè, te xí‑ita stná soldadu ndiaá yehè.
6 E, quando Herodes estava para o fazer comparecer, nessa mesma noite, estava Pedro dormindo entre dois soldados, ligado com duas cadeias, e os guardas diante da porta guardavam a prisão.
7 Dandu na iin cachí yucán nì ndecunu iin ángel xi Stoho‑ndà Señor, te nì natnuù iin luz ini vehecàa ma. Te nì tùxìn ndáha ángel mà diìn tìxì Pedro, nì dàndácòo‑ñané, te nì cachi‑nè:
7 E eis que sobreveio o anjo do Senhor, e resplandeceu uma luz na prisão; e, tocando a Pedro no lado, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Te nì cachi tu ángel:
8 E disse-lhe o anjo: Cinge-te e ata as tuas sandálias. E ele o fez assim. Disse-lhe mais: Lança às costas a tua capa e segue-me.
9 Ñàyùcàndùá, nì tenchicùn Pedro ángel mà cuàhàn‑nè, doco cónì cúndáà ini‑nè a ndísá ñà‑ndáà nduá cuú xi‑né, á coó, vàchi na ian sánî‑nè quidá Dios nduá cahan‑né.
9 E, saindo, o seguia. E não sabia que era real o que estava sendo feito pelo anjo, mas cuidava que via alguma visão.
10 Dandu nì cayàha‑ne ndé iín iin soldadu ndiaá, te después nì yàha stná‑nè nùù ingà‑te, dandu nì sàà‑nè ndè yehè cáa cahnú quee‑nda calle ñuu mà. Te nì nuna miá, dandu nì caquee‑ne fuera cuàhàn‑nè. Te nì sàà‑nè ndé nacáhndé‑nè inga calle, te yucán nì nacoo ángel mà‑né cuàhàn‑nè.
10 E, quando passaram a primeira e a segunda guarda, chegaram à porta de ferro que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e, tendo saído, percorreram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Dandu nì sàà Pedro nì cundaà vàha ini‑nè, te nì cachi‑nè:
11 E Pedro, tornando a si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que o povo dos judeus esperava.
12 Daaní, na ní nsihi nì nacani ini‑nè sàhámà, dandu cuàhàn‑nè vehe María nduú dihi Juan Marcos. Te yucán ndoó cuàhà nèhivì sànì nataca, xícàn tàhvì‑né nùù Dios.
12 E, considerando ele nisso, foi à casa de Maria, mãe de João, que tinha por sobrenome Marcos, onde muitos estavam reunidos e oravam.
13 Dandu nì dàcàsàn Pedro tranca mà, cásàhú‑nè. Te nì quee iin ñahà chìì nani Rode vàxi‑ñà cunini‑ñà ana cáhàn.
13 E, batendo Pedro à porta do pátio, uma menina chamada Rode saiu a escutar.
14 Te nì nacunì‑ña tàchì Pedro. Doco ñà‑cuàhà guá cudíì inì‑ña, cónì nácúná‑ña yehè; nì dàyáà‑ña nì nansìhvià vehe, nì cachitnùha xì nèhivì mà ñà‑divi Pedro nduú nècuàchì cáhàn yehè mà.
14 E, conhecendo a voz de Pedro, de alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava à porta.
15 Doco nèhivì yucán, cónì xìníndísâ‑né, ñàyùcàndùá nì cachi‑nè xì‑ñá:
15 E disseram-lhe: Estás fora de ti. Mas ela afirmava que assim era. E diziam: É o seu anjo.
16 Doco iníní‑né casan yehè, cásàhú ìì Pedro. Ñàyùcàndùá nì (caquee‑ne nì) nacuna‑ne yehè, te nì xini‑nè ¡divi Pedro nduú‑né! Ñàyùcàndùá nì ndulocó sàstnùhù‑né.
16 Mas Pedro perseverava em bater, e, quando abriram, viram-no e se espantaram.
17 Dandu nì cuu ndahà Pedro ñà‑nì cúníní nècuàchìmà ñà‑ndùá cuàhàn‑nè cachi‑nè, te nì nacani‑ne nansa nì nìhì‑né nì quee‑ne vehecàa ma nì quida Stoho‑ndà Señor. Te nì cachi stná‑nè xì nècuàchìmà (ni cúhùn‑nè) cachitnùhu stná‑nè xì Jacobo xì dava ga compañeru‑nè xiníndísâ. Dandu nì quee‑ne cuàhàn‑nè inga xaan.
17 E, acenando-lhes ele com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Daaní, na ní tùinuù quìvì yucán, cuàhà gá nì ndulocó soldadu, ¿índù cuàhàn Pedro? cahan‑té.
18 E, sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que seria feito de Pedro.
19 Te rey Herodes, nì dàndàcú‑te ñà‑nanducù‑né cuàhà xaan. Doco cónì nátùi‑ne. Ñàyùcàndùá, nì sanicuàchi rey mà sàhà soldadu mà, te nì sahnì‑ñátê. Dandu nì quee rey mà ladu Judea cuàhàn‑te ñuu Cesarea, te yucán nì ndòo‑tè.
19 E, quando Herodes o procurou e o não achou, feita inquirição aos guardas, mandou-os justiçar. E, partindo da Judeia para Cesareia, ficou ali.
20 Cunaha‑ní, xiní ùhì rey mà nèhivì ñuu Tiro xì nèhivì ñuu Sidón. Doco mii‑né, cuní‑nè nàcùndoo vàha‑ne xì‑té, vàchi ndè ñuù‑te quixí ñà‑ìtiácú‑nè ñuu‑nèmà. Ñàyùcàndùá, nì nìhì‑né nì nàcùndoo vàha‑ne xì iin ana xinúcuáchí nùù‑té vehe‑tè, divi iin tiàa nani Blasto. Dandu iin‑ni nì ndatnuhu nsidaa‑né, te nì catnàtuu‑ne nùù rey mà tìxi Blasto mà, (áma níhì‑né nàcùndoo vàha‑ne xì‑té).
20 E ele estava irritado com os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, que era o camarista do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Te nì saquìn‑te iin quìvì (quixi tu nsidaa‑né). Ñàyùcàndùá, divi quìvì mà nì sàcòo‑tè silla cahnú xí‑te, ndixí‑te sìcoto viì xí‑te, te nì càhàn‑te sàhù xì nsidaa nècuàchìmà.
21 E, num dia designado, vestindo Herodes as vestes reais, estava assentado no tribunal e lhes dirigiu a palavra.
22 Dandu yáha ga nì càna fuerte‑nè, cachí‑nè:
22 E o povo exclamava: Voz de Deus, e não de homem!
23 Dandu vichi duha nì dùcùn rey mà iin castigu nì quida ángel xi Stoho‑ndà Señor, vàchi cónì tàvá‑te tnùñuhu xí‑yá. Ñàyùcàndùá, nì saxì sìndacu inì‑te, te nì xìhì‑te.
23 No mesmo instante, feriu-o o anjo do Senhor, porque não deu glória a Deus; e, comido de bichos, expirou.
24 Doco razón ndiaha xí Stoho‑ndà Señor, chicá nì xìtià inicutu, te chicá cuàhà nèhivì nì tenchicùn xì palabra mà.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Daaní, na ní nsihi nì xìnu chuun nì quida Bernabé xì Saulo ñuu Jerusalén yucán, dandu nì saca‑ne Juan Marcos, te ndacá stnahá‑né nì quee‑ne ñuu mà mànuhù‑né.
25 E Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, que tinha por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.