Apocalipse 9
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 Daaní, ángel ùhùn, nì sivi‑nè corneta xi‑ne, te nì xinì dècuèndè ansivi xi dècuèndè ñuhìví nì nacava iin ana nchií nahi sìtnúù. Te nì nìhì‑né ndahàcáa ñà‑nacuna‑ne yavi cahnú cunú sàstnùhù.
1 O quinto anjo tocou a trombeta. Vi então uma estrela cair do céu na terra, e foi-lhe dada a chave do poço do abismo;
2 Te na ní nacuna‑neà, dandu nì quecoyo cuàhà ñùhmà, na ian xíxìn ini xìtnù cahnú, te nì nanchiì ndahvi orá nì quida ñùhmà mà, te nì nàcuìtnùù inicutu.
2 ela o abriu e saiu do poço uma fumaça como a de uma grande fornalha. O sol e o ar obscureceram-se com a fumaça do poço.
3 Daaní, mahì ñùhmà mà nì caquee cuàhà sìca nì ndava‑sì ñuhìví. Sànì nìhìtáhvì‑sí cucumi‑sí iñù ñà‑cunduu‑sì quisì daná nahi sìduhma.
3 Da fumaça saíram gafanhotos pela terra, e foi-lhes dado poder semelhante ao dos escorpiões da terra.
4 Te nì sàcùnaha stná‑si ñà‑màsà cáxi‑sí yùcù itá ñuhìví, ni‑iin stná ndahà yutnù, cuisì‑ñá dandohó‑si nèhivì có‑ìtúú seña xi Dios tnaà‑xi.
4 Mas foi-lhes dito que não causassem dano à erva, verdura, ou árvore alguma, mas somente aos homens que não têm o selo de Deus na fronte.
5 Doco nèhivì tui‑sì mà, mà cúí cúí‑nè, còó, cuisì ndoho cuahà‑né, na ian ndoho‑nda na tuí sìduhma‑ndó. Te ùhùn yòò icúmí cuu xi‑né ducán.
5 Foi-lhes ordenado que não os matassem, mas os afligissem por cinco meses. Seu tormento era como o da picada do escorpião.
6 Te mate nanducu‑né modo cui dahuun‑ne, doco mà níhì‑né ñà‑jaàn, mate yáha ga cucuni‑nè ndañuhu‑né ñuhìví, doco mà cúí.
6 Naqueles dias, os homens buscarão a morte e não a conseguirão; desejarão morrer, e a morte fugirá deles.
7 Te nì xinì sìca ma, te ducán ndáa‑sì nahi idu fuerte sáhàn guerra. Dìnì‑sí, sìcàté oro ñuhá. Te nùù‑sí, nahi nùù nèhivì nduá.
7 O aspecto desses gafanhotos era o de cavalos aparelhados para a guerra. Nas suas cabeças havia uma espécie de coroa com reflexos dourados. Seus rostos eram como rostos de homem,
8 Te idìdínì‑sí, na iá idìdínì nècuàchì ñahà, ducán iáˋ; te nùhu‑sì, na iá nùhu nsicaha, ducán iáˋ.
8 seus cabelos como os de mulher e seus dentes, como os dentes de leão.
9 Te ìcà‑sí, nahi càa nduá. Te na ndavá‑si ansivi, yáha ga ndee cahá ndìxìn‑sí, na ian cahá cuàhà gá carreta ídìtá idu, te cuàhàn‑nu guerra.
9 Seus tórax pareciam envoltos em ferro, e o ruído de suas asas era como o ruído de carros de muitos cavalos, correndo para a guerra.
10 Te ndohò‑sí, nihá iñù nahi sìduhma, vàtùni tui‑sìndó. Te ùhùn yòò icúmí‑sî dandohó‑si nèhivì.
10 Tinham caudas semelhantes à do escorpião, com ferrões e o poder de afligir os homens por cinco meses.
11 Daaní, iá stná ana dandacú nùù‑sí, divi nduú ñà‑malu dandacú nùù yavi cunú mà; Abadón nani‑sí nùù dàhàn hebreu, te nùù dàhàn griegu Apolión nani‑sí.
11 Têm eles por rei o anjo do abismo; chama-se em hebraico Abadon, e em grego, Apolion.
12 Pues, vichi sànì yàha iin tnùndoho chicá cahnú. Doco cumánì gá ùì gà tnùndoho nahnú fuerte.
12 Terminado assim o primeiro ai, eis que, depois dele, vêm ainda dois outros.
13 Daaní, ángel ìñù, nì sivi‑nè corneta xi‑ne, dandu nì tiacuì iá ana cáhàn yucán ndé iín mesa oro nùù Dios. Nsìcúmì esquina mesa mà itúú iin iin ñà‑ìá nahi nsiquì quisì, te mahì ñà‑jaàn tiacú cáhàn iin ana cáhàn
13 O sexto anjo tocou a trombeta. Ouvi então uma voz que vinha dos quatro cantos do altar de ouro, que está diante de Deus,
14 xì ángel làcà ní sivi xì corneta‑xi, te dohó nì cachi‑nè:
14 e que dizia ao sexto anjo que tinha a trombeta: Solta os quatro Anjos que estão acorrentados à beira do grande rio Eufrates.
15 Ñàyùcàndùá, ducán nì quida ángel mà, nì ndaxi‑né cùmì ángel yucán, vàchi yucán ndoó tùha‑ne sàà meru cuìà, meru yòò, meru quìvì, meru hora ñà‑cacahnì‑né cuàhà nèhivì. Nùù cada ùnì nèhivì ñuhìví, icúmí cui iin‑ne.
15 Então foram soltos os quatro Anjos que se conservavam preparados para a hora, o dia, o mês e o ano da matança da terça parte dos homens...
16 — ausente —
16 O número de soldados desta cavalaria era de duzentos milhões. Eu ouvi o seu número.
17 — ausente —
17 E foi assim que eu vi os cavalos e os que os montavam: estes últimos eram couraçados de uma chama sulfurosa azul. Os cavalos tinham crina como uma juba de leão e de suas narinas saíam fogo, fumaça e enxofre.
18 Cunaha‑nsiá, sàhà nsì‑únì ñà‑dàná queé yuhù‑sí, sàhámà nì ca‑xihì cuàhà nèhivì, iyuhu cumánì, te cunduu davatahvi nèhivì ñuhìví nì caxihì nì quida ñuhu mà xì ñùhmà mà xì azufre dana ma.
18 E uma terça parte dos homens foi morta por esses três flagelos {fogo, fumaça e enxofre} que lhes saíam das narinas.
19 Te iin iin idu, iá ñà‑dàná nùù dìnì‑sí xì nùù ndohò‑sí, vàchi ndohò‑sí, na iá còò, ducán iá, te iá dìnìá nahi còò, vàtùni tui‑sìndó.
19 Porque o poder nocivo dos cavalos estava também nas caudas; tinham cabeças como serpentes e causavam dano com elas.
20 Doco nèhivì nì càcu nùù nsidaa tnùndoho nahnu‑ma, ni cónì cùú‑né arrepentir sàhà cuàchi nì caquida‑ne nì quidayucun‑nè ñà‑ndùá cahvi‑né. Còó, iin‑ni nì quida‑ne seguir sáha‑ne promesa nùù ñà‑malu, te cahvi‑né cuàhà figura, sea oro nì cuyucàn, ò sea plata, ò sea càa yahá, ò sea yùù, ò sea yutnù nì cuyucàn. Te nsidaa ñà‑ndùá cahvi‑némà, ni có‑ìndéhá, ni có‑ìtiácuà, ni có‑xìcá.
20 Mas o restante dos homens, que não foram mortos por esses três flagelos, não se arrependeu das obras de suas mãos. Não cessaram de adorar o demônio e os ídolos de ouro, de prata, de bronze, de pedra e de madeira, que não podem ver, nem ouvir, nem andar.
21 Te nèhivì ndóo ga ñuhìví, ni cónì náxícócuîìn ini‑nè sàhà cuàchi‑ne, iin‑ni nì caquida‑ne ñà‑ndùá xíquida‑ne, sahní stnahá‑né, sáhàn tàtnà‑né, sáhàn tàdí‑nè, te iá‑nè xì ñahà xí‑né, te xidácuíhná stná‑nè.
21 Não se arrependeram de seus homicídios, seus malefícios, suas imundícies e furtos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.