Apocalipse 9

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Daaní, ángel ùhùn, nì sivi‑nè corneta xi‑ne, te nì xinì dècuèndè ansivi xi dècuèndè ñuhìví nì nacava iin ana nchií nahi sìtnúù. Te nì nìhì‑né ndahàcáa ñà‑nacuna‑ne yavi cahnú cunú sàstnùhù.
1 O quinto anjo tocou a sua trombeta, e vi uma estrela que havia caído do céu sobre a terra. À estrela foi dada a chave do poço do Abismo.
2 Te na ní nacuna‑neà, dandu nì quecoyo cuàhà ñùhmà, na ian xíxìn ini xìtnù cahnú, te nì nanchiì ndahvi orá nì quida ñùhmà mà, te nì nàcuìtnùù inicutu.
2 Quando ela abriu o Abismo, subiu dele fumaça como a de uma gigantesca fornalha. O sol e o céu escureceram com a fumaça que saía do abismo.
3 Daaní, mahì ñùhmà mà nì caquee cuàhà sìca nì ndava‑sì ñuhìví. Sànì nìhìtáhvì‑sí cucumi‑sí iñù ñà‑cunduu‑sì quisì daná nahi sìduhma.
3 Da fumaça saíram gafanhotos que vieram sobre a terra, e lhes foi dado poder como o dos escorpiões da terra.
4 Te nì sàcùnaha stná‑si ñà‑màsà cáxi‑sí yùcù itá ñuhìví, ni‑iin stná ndahà yutnù, cuisì‑ñá dandohó‑si nèhivì có‑ìtúú seña xi Dios tnaà‑xi.
4 Eles receberam ordens para não causar dano nem à relva da terra nem a qualquer planta ou árvore, mas apenas àqueles que não tinham o selo de Deus na testa.
5 Doco nèhivì tui‑sì mà, mà cúí cúí‑nè, còó, cuisì ndoho cuahà‑né, na ian ndoho‑nda na tuí sìduhma‑ndó. Te ùhùn yòò icúmí cuu xi‑né ducán.
5 Não lhes foi dado poder para matá-los, mas sim para causar-lhes tormento durante cinco meses. A agonia que eles sofreram era como a da picada do escorpião.
6 Te mate nanducu‑né modo cui dahuun‑ne, doco mà níhì‑né ñà‑jaàn, mate yáha ga cucuni‑nè ndañuhu‑né ñuhìví, doco mà cúí.
6 Naqueles dias os homens procurarão a morte, mas não a encontrarão; desejarão morrer, mas a morte fugirá deles.
7 Te nì xinì sìca ma, te ducán ndáa‑sì nahi idu fuerte sáhàn guerra. Dìnì‑sí, sìcàté oro ñuhá. Te nùù‑sí, nahi nùù nèhivì nduá.
7 Os gafanhotos pareciam cavalos preparados para a batalha. Tinham sobre a cabeça algo como coroas de ouro, e o rosto deles parecia rosto humano.
8 Te idìdínì‑sí, na iá idìdínì nècuàchì ñahà, ducán iáˋ; te nùhu‑sì, na iá nùhu nsicaha, ducán iáˋ.
8 Os cabelos deles eram como os de mulheres e os dentes como os de leão.
9 Te ìcà‑sí, nahi càa nduá. Te na ndavá‑si ansivi, yáha ga ndee cahá ndìxìn‑sí, na ian cahá cuàhà gá carreta ídìtá idu, te cuàhàn‑nu guerra.
9 Tinham couraças como couraças de ferro, e o som das suas asas era como o barulho de muitos cavalos e carruagens correndo para a batalha.
10 Te ndohò‑sí, nihá iñù nahi sìduhma, vàtùni tui‑sìndó. Te ùhùn yòò icúmí‑sî dandohó‑si nèhivì.
10 Tinham caudas e ferrões como de escorpiões, e na cauda tinham poder para causar tormento aos homens durante cinco meses.
11 Daaní, iá stná ana dandacú nùù‑sí, divi nduú ñà‑malu dandacú nùù yavi cunú mà; Abadón nani‑sí nùù dàhàn hebreu, te nùù dàhàn griegu Apolión nani‑sí.
11 Tinham um rei sobre eles, o anjo do Abismo, cujo nome, em hebraico, é Abadom, e, em grego, Apoliom.
12 Pues, vichi sànì yàha iin tnùndoho chicá cahnú. Doco cumánì gá ùì gà tnùndoho nahnú fuerte.
12 O primeiro ai passou; dois outros ais ainda estão por vir.
13 Daaní, ángel ìñù, nì sivi‑nè corneta xi‑ne, dandu nì tiacuì iá ana cáhàn yucán ndé iín mesa oro nùù Dios. Nsìcúmì esquina mesa mà itúú iin iin ñà‑ìá nahi nsiquì quisì, te mahì ñà‑jaàn tiacú cáhàn iin ana cáhàn
13 O sexto anjo tocou a sua trombeta, e ouvi uma voz que vinha das pontas do altar de ouro que está diante de Deus.
14 xì ángel làcà ní sivi xì corneta‑xi, te dohó nì cachi‑nè:
14 Ela disse ao sexto anjo que tinha a trombeta: "Solte os quatro anjos que estão amarrados junto ao grande rio Eufrates".
15 Ñàyùcàndùá, ducán nì quida ángel mà, nì ndaxi‑né cùmì ángel yucán, vàchi yucán ndoó tùha‑ne sàà meru cuìà, meru yòò, meru quìvì, meru hora ñà‑cacahnì‑né cuàhà nèhivì. Nùù cada ùnì nèhivì ñuhìví, icúmí cui iin‑ne.
15 Os quatro anjos, que estavam preparados para aquela hora, dia, mês e ano, foram soltos para matar um terço da humanidade.
16 — ausente —
16 O número dos cavaleiros que compunham os exércitos era de duzentos milhões; eu ouvi o seu número.
17 — ausente —
17 Os cavalos e os cavaleiros que vi em minha visão tinham este aspecto: as suas couraças eram vermelhas como o fogo, azul-escuras, e amarelas como o enxofre. A cabeça dos cavalos parecia a cabeça de um leão, e da boca lançavam fogo, fumaça e enxofre.
18 Cunaha‑nsiá, sàhà nsì‑únì ñà‑dàná queé yuhù‑sí, sàhámà nì ca‑xihì cuàhà nèhivì, iyuhu cumánì, te cunduu davatahvi nèhivì ñuhìví nì caxihì nì quida ñuhu mà xì ñùhmà mà xì azufre dana ma.
18 Um terço da humanidade foi morto pelas três pragas de fogo, fumaça e enxofre que saíam das suas bocas.
19 Te iin iin idu, iá ñà‑dàná nùù dìnì‑sí xì nùù ndohò‑sí, vàchi ndohò‑sí, na iá còò, ducán iá, te iá dìnìá nahi còò, vàtùni tui‑sìndó.
19 O poder dos cavalos estava na boca e na cauda; pois as suas caudas eram como cobras; tinham cabeças com as quais feriam as pessoas.
20 Doco nèhivì nì càcu nùù nsidaa tnùndoho nahnu‑ma, ni cónì cùú‑né arrepentir sàhà cuàchi nì caquida‑ne nì quidayucun‑nè ñà‑ndùá cahvi‑né. Còó, iin‑ni nì quida‑ne seguir sáha‑ne promesa nùù ñà‑malu, te cahvi‑né cuàhà figura, sea oro nì cuyucàn, ò sea plata, ò sea càa yahá, ò sea yùù, ò sea yutnù nì cuyucàn. Te nsidaa ñà‑ndùá cahvi‑némà, ni có‑ìndéhá, ni có‑ìtiácuà, ni có‑xìcá.
20 O restante da humanidade que não morreu por essas pragas, nem assim se arrependeu das obras das suas mãos; eles não pararam de adorar os demônios e os ídolos de ouro, prata, bronze, pedra e madeira, ídolos que não podem ver nem ouvir nem andar.
21 Te nèhivì ndóo ga ñuhìví, ni cónì náxícócuîìn ini‑nè sàhà cuàchi‑ne, iin‑ni nì caquida‑ne ñà‑ndùá xíquida‑ne, sahní stnahá‑né, sáhàn tàtnà‑né, sáhàn tàdí‑nè, te iá‑nè xì ñahà xí‑né, te xidácuíhná stná‑nè.
21 Também não se arrependeram dos seus assassinatos, das suas feitiçarias, da sua imoralidade sexual e dos seus roubos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.