2 Coríntios 7
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 Pues ducán sànì cachi‑yà quida‑ya xì‑ndà, ñani màní. Ñàyùcàndùá, xiñuhu‑ñá nacoo dahuun‑nda nsidanicuú ñà‑ìá quini, a ducán nduá cuàchi quida‑nda xi ndahàsáhà‑ndà, te ò ñà‑ndùá quida‑nda cuisì ini anima‑ndà. Nsìquívì chicá más xiñuhu cunihnu ìì ndisa ini‑ndà, te yùhí stná‑ndà (còtó mà cúdíì) ini‑yà sàhà‑ndà.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Sacúndáhvî‑nsì nùù‑nsiá ñà‑nì nácúníhnú vàha ndisa ini‑nsià nsiùhù, vàchi cónì quìdá quíní‑nsí xì ni‑iin‑nsia; ni cónì dàtúcù‑nsì ni‑iin‑nsia; ni cónì dàndàhví stná‑nsì ni‑iin‑nsia.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Doco màdìá daquée cuàchi dìquì‑nsiá nduá cachíˋ xì‑nsiá ducán. Còó, vàchi sànì cachì xì‑nsiá ñà‑mànì cuáhà‑nsiá nùí, te nicanicuahàn nihnú inì mii‑nsiá ini anímè, a ducán itiácú‑ndà ñuhìví, te ò ni sáà‑ndà cui‑ndà.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Cuàhà gá confianza sà‑ìcúmî xì‑nsiá vichi, te cudíì gá inì sàhà modo nihnú inì‑nsia, ñàyùcàndùá, mate ni sáì yàhi cuàhà tnùndoho, doco cudíì inì, vàchi sànì ndòo vàha inì sàhà‑nsiá, te contentu iéˋ vichi.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Doco cunaha‑nsiá, na ní quesaa‑nsì ladu Macedonia yohó, mànìcùí cundoo dadí‑nsí. Cuàhà iñàha sadí xì nùù‑nsí, te cuàhà nèhivì xiní ùhì xì‑nsí, dècuèndè ini stná anima‑nsì nì nacani cuahà ini‑nsì.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Doco iá ana chindéé xí nècuàchì cuhúún inì‑xi, divi mii‑yá; ñàyùcàndùá na ní ndacùhun tnahá‑nsí xì Tito, cuàhà gá nì nacuàhandee ini‑nsì na ní xini‑nsìnè.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Te màdì cuisì sàhà‑ñá nì quesaa nècuàchìmà nì cudiì ini‑nsì; còó, vàchi sàhà stná ñà‑nì cudiì guá ini mii‑né sàhà‑nsiá, ñàyùcàndùá ndiaha gá nì ndòo ini‑nsì. Vàchi nì nacani‑ne xì‑nsí ñà‑cùdíì ini‑nsià cuni‑nsià nsiùhù inga tu, te cuú cuáhà stná‑nsià sentir (sàhà ñá‑ndùá nì quida‑nsia). Sànìhnú vàha inì‑nsia nsiùhù, cachí‑nè. Pues sàhà nsidaájàn chicá nì nìhì yùhù nì ndudiì inì.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Cunaha‑nsiá, mate ní sandoo‑nsia tnùnsí ini nì quida tutu nì tiai daa, doco có‑ìéˋ arrepentidu sàhámà vichi, mate antes ndisa, nì nacani inì nanduu guéˋ nì tiaiàmà cahín, vàchi (nì xinì) nì sàcùndoo‑nsia tnùnsí ini, mate iyuhu‑ní quìvì.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Doco vichi sànì ndudiì tú inì. Doco màdì sàhà‑ñá nì cuhuun inì‑nsia nduájàn. Còó, divi sàhà‑ñá nì nìhì‑nsiá nì cuu‑nsia arrepentir na ní nsihi nì cuhuun guá inì‑nsia mà. Vàchi ñà‑nì sàcùndoo‑nsia tnùnsí ini mà, iin obra ndiaha xí Dios nì sandua, màdìá iin dañu nì quìdá‑nsí xì‑nsiá.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Vàchi nú Dios nduú ana quìdà‑xì tnùnsí ini xi‑nda, dandu vàtùni sàà‑ndà naxicocuíìn ini‑ndà, te nìhì‑ndà càcu‑nda. Te nú sànì càcu‑nda, dandu mà nunca naxicocuíìn gà ini‑ndà sàhájàn. Doco nú ndoo‑nda tnùnsí ini nahi dava ga nèhivì ñuhìví, mà úhì cahnìámàndó.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Doco mii‑nsiá, sàhà‑ñá Dios nì sàha xi‑nsiá tnùnsí ini mà, (cuàhà gá ñà‑vàha sànì quea nùù‑nsiá). Vàchi nì quesaha‑nsiá nacání sahnú inì‑nsia sàhà ñà‑ndùá nì cuu, te nì cunsìhi ini‑nsià cuxio dahuun falta mà nùù‑nsiá. Cónì ndóo ga inì‑nsia sàhà chuun quini ma, dècuèndè nì yùhí stná‑nsià. Dispuestu nì ndòo‑nsia naquida viì tú‑nsiá, te ndundaà vàha sàhà chuun ma. Dandu nì nsinuu stná inì‑nsia yùhù. Pues vichi sànì cundaà inì nì quida‑nsia, sà‑ìá viì anima‑nsià.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Na ní tiai carta mà, màdì cuisì sàhà nèhivì nì quida xi falta mà nì tiaià. Ni màdì cuisì sàhà stná nèhivì nì ndoho sàhà falta mà; còó. Nì tiai sàhà ñà‑nì sáà‑nsià mànìhì váha inì‑nsia ñà‑cùú ndisa ini‑nsì sàhà‑nsiá, nacua ináhá mii‑yá.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Te vichi sàhà‑ñá sànì cundaà vàha inì‑nsia ñà‑dùcán nduá, ñàyùcàndùá sànì ndòo vàha inì. Te chicá más nì cudiì stná inì na ní xinì ñà‑contentu guá nì ndòo stná Tito sàhà‑nsiá, vàchi yáha ga nì cudiì ini‑nè nì quida‑nsia.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Te divi nacua nì cachì xì‑né antes ñà‑ìnáhî, icúmí‑nsiâ quida viì‑nsiá, (pues ducán nì cuu ndisa). Ñàyùcàndùá, có‑cùcáhán núí nì cachì ducán. Vàchi nacua nì cachì xì‑né, ducán nì xini‑nè ñà‑ndáà nduá nacua iá ndàà nsidaa palabra (ìì) nì cachì xì‑nsiá antes.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Te mii‑nsiá, chicá mànì stná‑nsià nùù‑né vichi, vàchi cudíì ini‑nè na nsinúú ini‑nè nansa nì quida‑nsia, vàchi nì quidañuhu‑nsiánè na ní sàà‑nè yucán, te nì inini viì‑nsiánè dècuèndè nì quidi stná‑nsià nì yùhí guâ‑nsià.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ñàyùcàndùá, yùhù cudíì inì vichi, vàchi ináhá vâhi vàtùni cahvi xì‑nsiá (ñà‑quida viì‑nsiá).
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.