2 Coríntios 7
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARA
1 Pues ducán sànì cachi‑yà quida‑ya xì‑ndà, ñani màní. Ñàyùcàndùá, xiñuhu‑ñá nacoo dahuun‑nda nsidanicuú ñà‑ìá quini, a ducán nduá cuàchi quida‑nda xi ndahàsáhà‑ndà, te ò ñà‑ndùá quida‑nda cuisì ini anima‑ndà. Nsìquívì chicá más xiñuhu cunihnu ìì ndisa ini‑ndà, te yùhí stná‑ndà (còtó mà cúdíì) ini‑yà sàhà‑ndà.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Sacúndáhvî‑nsì nùù‑nsiá ñà‑nì nácúníhnú vàha ndisa ini‑nsià nsiùhù, vàchi cónì quìdá quíní‑nsí xì ni‑iin‑nsia; ni cónì dàtúcù‑nsì ni‑iin‑nsia; ni cónì dàndàhví stná‑nsì ni‑iin‑nsia.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Doco màdìá daquée cuàchi dìquì‑nsiá nduá cachíˋ xì‑nsiá ducán. Còó, vàchi sànì cachì xì‑nsiá ñà‑mànì cuáhà‑nsiá nùí, te nicanicuahàn nihnú inì mii‑nsiá ini anímè, a ducán itiácú‑ndà ñuhìví, te ò ni sáà‑ndà cui‑ndà.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Cuàhà gá confianza sà‑ìcúmî xì‑nsiá vichi, te cudíì gá inì sàhà modo nihnú inì‑nsia, ñàyùcàndùá, mate ni sáì yàhi cuàhà tnùndoho, doco cudíì inì, vàchi sànì ndòo vàha inì sàhà‑nsiá, te contentu iéˋ vichi.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Doco cunaha‑nsiá, na ní quesaa‑nsì ladu Macedonia yohó, mànìcùí cundoo dadí‑nsí. Cuàhà iñàha sadí xì nùù‑nsí, te cuàhà nèhivì xiní ùhì xì‑nsí, dècuèndè ini stná anima‑nsì nì nacani cuahà ini‑nsì.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Doco iá ana chindéé xí nècuàchì cuhúún inì‑xi, divi mii‑yá; ñàyùcàndùá na ní ndacùhun tnahá‑nsí xì Tito, cuàhà gá nì nacuàhandee ini‑nsì na ní xini‑nsìnè.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Te màdì cuisì sàhà‑ñá nì quesaa nècuàchìmà nì cudiì ini‑nsì; còó, vàchi sàhà stná ñà‑nì cudiì guá ini mii‑né sàhà‑nsiá, ñàyùcàndùá ndiaha gá nì ndòo ini‑nsì. Vàchi nì nacani‑ne xì‑nsí ñà‑cùdíì ini‑nsià cuni‑nsià nsiùhù inga tu, te cuú cuáhà stná‑nsià sentir (sàhà ñá‑ndùá nì quida‑nsia). Sànìhnú vàha inì‑nsia nsiùhù, cachí‑nè. Pues sàhà nsidaájàn chicá nì nìhì yùhù nì ndudiì inì.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Cunaha‑nsiá, mate ní sandoo‑nsia tnùnsí ini nì quida tutu nì tiai daa, doco có‑ìéˋ arrepentidu sàhámà vichi, mate antes ndisa, nì nacani inì nanduu guéˋ nì tiaiàmà cahín, vàchi (nì xinì) nì sàcùndoo‑nsia tnùnsí ini, mate iyuhu‑ní quìvì.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Doco vichi sànì ndudiì tú inì. Doco màdì sàhà‑ñá nì cuhuun inì‑nsia nduájàn. Còó, divi sàhà‑ñá nì nìhì‑nsiá nì cuu‑nsia arrepentir na ní nsihi nì cuhuun guá inì‑nsia mà. Vàchi ñà‑nì sàcùndoo‑nsia tnùnsí ini mà, iin obra ndiaha xí Dios nì sandua, màdìá iin dañu nì quìdá‑nsí xì‑nsiá.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Vàchi nú Dios nduú ana quìdà‑xì tnùnsí ini xi‑nda, dandu vàtùni sàà‑ndà naxicocuíìn ini‑ndà, te nìhì‑ndà càcu‑nda. Te nú sànì càcu‑nda, dandu mà nunca naxicocuíìn gà ini‑ndà sàhájàn. Doco nú ndoo‑nda tnùnsí ini nahi dava ga nèhivì ñuhìví, mà úhì cahnìámàndó.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Doco mii‑nsiá, sàhà‑ñá Dios nì sàha xi‑nsiá tnùnsí ini mà, (cuàhà gá ñà‑vàha sànì quea nùù‑nsiá). Vàchi nì quesaha‑nsiá nacání sahnú inì‑nsia sàhà ñà‑ndùá nì cuu, te nì cunsìhi ini‑nsià cuxio dahuun falta mà nùù‑nsiá. Cónì ndóo ga inì‑nsia sàhà chuun quini ma, dècuèndè nì yùhí stná‑nsià. Dispuestu nì ndòo‑nsia naquida viì tú‑nsiá, te ndundaà vàha sàhà chuun ma. Dandu nì nsinuu stná inì‑nsia yùhù. Pues vichi sànì cundaà inì nì quida‑nsia, sà‑ìá viì anima‑nsià.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Na ní tiai carta mà, màdì cuisì sàhà nèhivì nì quida xi falta mà nì tiaià. Ni màdì cuisì sàhà stná nèhivì nì ndoho sàhà falta mà; còó. Nì tiai sàhà ñà‑nì sáà‑nsià mànìhì váha inì‑nsia ñà‑cùú ndisa ini‑nsì sàhà‑nsiá, nacua ináhá mii‑yá.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Te vichi sàhà‑ñá sànì cundaà vàha inì‑nsia ñà‑dùcán nduá, ñàyùcàndùá sànì ndòo vàha inì. Te chicá más nì cudiì stná inì na ní xinì ñà‑contentu guá nì ndòo stná Tito sàhà‑nsiá, vàchi yáha ga nì cudiì ini‑nè nì quida‑nsia.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Te divi nacua nì cachì xì‑né antes ñà‑ìnáhî, icúmí‑nsiâ quida viì‑nsiá, (pues ducán nì cuu ndisa). Ñàyùcàndùá, có‑cùcáhán núí nì cachì ducán. Vàchi nacua nì cachì xì‑né, ducán nì xini‑nè ñà‑ndáà nduá nacua iá ndàà nsidaa palabra (ìì) nì cachì xì‑nsiá antes.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Te mii‑nsiá, chicá mànì stná‑nsià nùù‑né vichi, vàchi cudíì ini‑nè na nsinúú ini‑nè nansa nì quida‑nsia, vàchi nì quidañuhu‑nsiánè na ní sàà‑nè yucán, te nì inini viì‑nsiánè dècuèndè nì quidi stná‑nsià nì yùhí guâ‑nsià.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ñàyùcàndùá, yùhù cudíì inì vichi, vàchi ináhá vâhi vàtùni cahvi xì‑nsiá (ñà‑quida viì‑nsiá).
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.