2 Coríntios 7
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT
1 Pues ducán sànì cachi‑yà quida‑ya xì‑ndà, ñani màní. Ñàyùcàndùá, xiñuhu‑ñá nacoo dahuun‑nda nsidanicuú ñà‑ìá quini, a ducán nduá cuàchi quida‑nda xi ndahàsáhà‑ndà, te ò ñà‑ndùá quida‑nda cuisì ini anima‑ndà. Nsìquívì chicá más xiñuhu cunihnu ìì ndisa ini‑ndà, te yùhí stná‑ndà (còtó mà cúdíì) ini‑yà sàhà‑ndà.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Sacúndáhvî‑nsì nùù‑nsiá ñà‑nì nácúníhnú vàha ndisa ini‑nsià nsiùhù, vàchi cónì quìdá quíní‑nsí xì ni‑iin‑nsia; ni cónì dàtúcù‑nsì ni‑iin‑nsia; ni cónì dàndàhví stná‑nsì ni‑iin‑nsia.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Doco màdìá daquée cuàchi dìquì‑nsiá nduá cachíˋ xì‑nsiá ducán. Còó, vàchi sànì cachì xì‑nsiá ñà‑mànì cuáhà‑nsiá nùí, te nicanicuahàn nihnú inì mii‑nsiá ini anímè, a ducán itiácú‑ndà ñuhìví, te ò ni sáà‑ndà cui‑ndà.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Cuàhà gá confianza sà‑ìcúmî xì‑nsiá vichi, te cudíì gá inì sàhà modo nihnú inì‑nsia, ñàyùcàndùá, mate ni sáì yàhi cuàhà tnùndoho, doco cudíì inì, vàchi sànì ndòo vàha inì sàhà‑nsiá, te contentu iéˋ vichi.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 Doco cunaha‑nsiá, na ní quesaa‑nsì ladu Macedonia yohó, mànìcùí cundoo dadí‑nsí. Cuàhà iñàha sadí xì nùù‑nsí, te cuàhà nèhivì xiní ùhì xì‑nsí, dècuèndè ini stná anima‑nsì nì nacani cuahà ini‑nsì.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Doco iá ana chindéé xí nècuàchì cuhúún inì‑xi, divi mii‑yá; ñàyùcàndùá na ní ndacùhun tnahá‑nsí xì Tito, cuàhà gá nì nacuàhandee ini‑nsì na ní xini‑nsìnè.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Te màdì cuisì sàhà‑ñá nì quesaa nècuàchìmà nì cudiì ini‑nsì; còó, vàchi sàhà stná ñà‑nì cudiì guá ini mii‑né sàhà‑nsiá, ñàyùcàndùá ndiaha gá nì ndòo ini‑nsì. Vàchi nì nacani‑ne xì‑nsí ñà‑cùdíì ini‑nsià cuni‑nsià nsiùhù inga tu, te cuú cuáhà stná‑nsià sentir (sàhà ñá‑ndùá nì quida‑nsia). Sànìhnú vàha inì‑nsia nsiùhù, cachí‑nè. Pues sàhà nsidaájàn chicá nì nìhì yùhù nì ndudiì inì.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Cunaha‑nsiá, mate ní sandoo‑nsia tnùnsí ini nì quida tutu nì tiai daa, doco có‑ìéˋ arrepentidu sàhámà vichi, mate antes ndisa, nì nacani inì nanduu guéˋ nì tiaiàmà cahín, vàchi (nì xinì) nì sàcùndoo‑nsia tnùnsí ini, mate iyuhu‑ní quìvì.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Doco vichi sànì ndudiì tú inì. Doco màdì sàhà‑ñá nì cuhuun inì‑nsia nduájàn. Còó, divi sàhà‑ñá nì nìhì‑nsiá nì cuu‑nsia arrepentir na ní nsihi nì cuhuun guá inì‑nsia mà. Vàchi ñà‑nì sàcùndoo‑nsia tnùnsí ini mà, iin obra ndiaha xí Dios nì sandua, màdìá iin dañu nì quìdá‑nsí xì‑nsiá.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Vàchi nú Dios nduú ana quìdà‑xì tnùnsí ini xi‑nda, dandu vàtùni sàà‑ndà naxicocuíìn ini‑ndà, te nìhì‑ndà càcu‑nda. Te nú sànì càcu‑nda, dandu mà nunca naxicocuíìn gà ini‑ndà sàhájàn. Doco nú ndoo‑nda tnùnsí ini nahi dava ga nèhivì ñuhìví, mà úhì cahnìámàndó.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Doco mii‑nsiá, sàhà‑ñá Dios nì sàha xi‑nsiá tnùnsí ini mà, (cuàhà gá ñà‑vàha sànì quea nùù‑nsiá). Vàchi nì quesaha‑nsiá nacání sahnú inì‑nsia sàhà ñà‑ndùá nì cuu, te nì cunsìhi ini‑nsià cuxio dahuun falta mà nùù‑nsiá. Cónì ndóo ga inì‑nsia sàhà chuun quini ma, dècuèndè nì yùhí stná‑nsià. Dispuestu nì ndòo‑nsia naquida viì tú‑nsiá, te ndundaà vàha sàhà chuun ma. Dandu nì nsinuu stná inì‑nsia yùhù. Pues vichi sànì cundaà inì nì quida‑nsia, sà‑ìá viì anima‑nsià.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Na ní tiai carta mà, màdì cuisì sàhà nèhivì nì quida xi falta mà nì tiaià. Ni màdì cuisì sàhà stná nèhivì nì ndoho sàhà falta mà; còó. Nì tiai sàhà ñà‑nì sáà‑nsià mànìhì váha inì‑nsia ñà‑cùú ndisa ini‑nsì sàhà‑nsiá, nacua ináhá mii‑yá.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Te vichi sàhà‑ñá sànì cundaà vàha inì‑nsia ñà‑dùcán nduá, ñàyùcàndùá sànì ndòo vàha inì. Te chicá más nì cudiì stná inì na ní xinì ñà‑contentu guá nì ndòo stná Tito sàhà‑nsiá, vàchi yáha ga nì cudiì ini‑nè nì quida‑nsia.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Te divi nacua nì cachì xì‑né antes ñà‑ìnáhî, icúmí‑nsiâ quida viì‑nsiá, (pues ducán nì cuu ndisa). Ñàyùcàndùá, có‑cùcáhán núí nì cachì ducán. Vàchi nacua nì cachì xì‑né, ducán nì xini‑nè ñà‑ndáà nduá nacua iá ndàà nsidaa palabra (ìì) nì cachì xì‑nsiá antes.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Te mii‑nsiá, chicá mànì stná‑nsià nùù‑né vichi, vàchi cudíì ini‑nè na nsinúú ini‑nè nansa nì quida‑nsia, vàchi nì quidañuhu‑nsiánè na ní sàà‑nè yucán, te nì inini viì‑nsiánè dècuèndè nì quidi stná‑nsià nì yùhí guâ‑nsià.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Ñàyùcàndùá, yùhù cudíì inì vichi, vàchi ináhá vâhi vàtùni cahvi xì‑nsiá (ñà‑quida viì‑nsiá).
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.