2 Coríntios 12
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC
1 Yùhù ináhî còò ni‑iñàha nìhìndèè‑ndà nú ndeníhí vàha‑nda mii‑nda, doco cuàhìn quide seguir. Vichi cuàhìn càhìn xì‑nsiá sàhà ñà‑ndùá dacuní Dios ndohó, vàchi cuàhà gá ñà‑ndiaha xiní nèhivì dava xichi.
1 Em verdade que não convém gloriar-me; mas passarei às visões e revelações do Senhor.
2 Yùhù ináhî iin tiàa xiníndísá‑xí Cristu, te sàcuàhàn‑ndà iin ùxìn cùmì cuìà nì ndiachi‑né dècuèndè ansivi ùnì (chicá dìquì‑xí). Có‑ìnáhî a ní sàhàn‑nè yucán xì na iá iquìcúñú‑nè, te ò cuisì anima‑nè, sólo Dios ináhá.
2 Conheço um homem em Cristo que, há catorze anos (se no corpo, não sei; se fora do corpo, não sei; Deus o sabe), foi arrebatado até ao terceiro céu.
3 — ausente —
3 E sei que o tal homem (se no corpo, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe)
4 — ausente —
4 foi arrebatado ao paraíso e ouviu palavras inefáveis, de que ao homem não é lícito falar.
5 — ausente —
5 De um assim me gloriarei eu, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 — ausente —
6 Porque, se quiser gloriar-me, não serei néscio, porque direi a verdade; mas deixo isso, para que ninguém cuide de mim mais do que em mim vê ou de mim ouve.
7 Cunaha‑nsiá, ñà‑ndiaha guá iá ñà‑ndùá nì xinì ansivi daa, ñàyùcàndùá nì sàha Dios yùhù iin (ñà‑dàndòhò‑xí na ian) ihí iin iñù cahnú ìqué. Ducán (sáha‑ya permisu) quida ñà‑malu xìˊ sàhà‑ñá màsà ndéníhí vàha güéˋ mií.
7 E, para que me não exaltasse pelas excelências das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás, para me esbofetear, a fim de não me exaltar.
8 Mate ùnì xichi nì xìcàn tàhví nùù‑yá áma dácûxíó‑yáñà,
8 Acerca do qual três vezes orei ao Senhor, para que se desviasse de mim.
9 doco dohó nì cachi‑yà xìˊ: “Cunaha‑ní, vàtùni sàà gracia xi nùù‑ní. Vàchi nú cuítâ‑nî, dandu chicá ndiaha icúmî chindeí mii‑ní”, nì cachi‑yà. Ñàyùcàndùá, vichi cudíì inì nú cuítêˋ, vàchi nú ducán, dandu chicá más icúmî nìhìtáhvìˊ ndudu ìì xí Cristu.
9 E disse-me: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, me gloriarei nas minhas fraquezas, para que em mim habite o poder de Cristo.
10 Sàhà ñà‑jaàn, cudíì inì nú còò fuerzíˋ, te ò cánàhá nèhivì xìˊ, te ò yáha ndahvíˋ, te ò taxi néhivì yùhù, te ò yáhi cuàhà vida sàhà mii‑yá, vàchi nú (cuàhà gá ndohí), te còò fuerzíˋ, dandu chicá cuàhà icúmî nìhìtáhvìˊ ndudu ìì xí‑yá.
10 Pelo que sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias, por amor de Cristo. Porque, quando estou fraco, então, sou forte.
11 Cunaha‑nsiá, na ní ndenihi vàha güéˋ mií xì palabra jaàn, na iin palabra cachí iin tè‑cùmánì nì sandua. Doco fuerza nì cachì ducán sàhà ñà‑ndùá (cachí) mii‑nsiá sàhí. Vàchi mii‑nsiá nduú ana ndiá ìcà tavà xì tnùñuhu xí nì cùí. Mate ni cachí‑ndà còò ni‑iñàha ndiaíˋ, doco siquiera dava‑ni ndiaíˋ xì nèhivì cachí guâ xì‑nsiá nduú‑né apóstol xi mii‑yá.
11 Fui néscio em gloriar-me; vós me constrangestes; porque eu devia ser louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos mais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 Vàchi na ní sa‑ìe xì‑nsiá, cuàhà gá milagru fuerte nìsa quide. Cuàhà gá iñàha ñà‑ndulocó nèhivì nì quide, te cuàhà gá nì quidandee stná inì (na ní xinì cuàhà vida). Ñàyùcàndùá, sàhà nsidaámà vàtùni cundaà inì‑nsia divi ana nì techuún mii‑yá nduí.
12 Os sinais do meu apostolado foram manifestados entre vós, com toda a paciência, por sinais, prodígios e maravilhas.
13 Nacua siempre quidé xì nèhivì xí Dios inga ñuu, divi ducán nìsa quida stnáì xì mii‑nsiá. Cuisì imindaa iñàha cónì ndúdává, divi ñà‑cónì tnìí dìhùn xí‑nsiá. Te nú cuàchi nduájàn, dandu sacúndáhvîˋ nùù‑nsiá ñà‑cuicahnú ini‑nsià sàhí, por favor.
13 Porque, em que tendes vós sido inferiores às outras igrejas, a não ser que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me este agravo.
14 Vichi sà‑ìéˋ ñà‑sàì ndé ndoó‑nsiá inga tu, te vichi cundua ùnì xichi. Doco ni‑iñàha mà cáquìn nùù‑nsiá, vàchi màdì ñà‑ìcúmí‑nsiâ nduá cuú inì sàhà‑xí, còó; mii‑nsiá cuú inì sàhà‑xí. Vàchi (nahi dèhi xínduu‑nsia, te) có‑quìdá tocar iin dèhe dacáyà biene ndutahvì yuadíhâ. Còó, yuadíhâ quidá tocar dandútâhvì xì biene xi nùù miá.
14 Eis aqui estou pronto para, pela terceira vez, ir ter convosco e não vos serei pesado; pois que não busco o que é vosso, mas, sim, a vós; porque não devem os filhos entesourar para os pais, mas os pais, para os filhos.
15 Ñàyùcàndùá, dispuestu iéˋ quide ndéni gastu nì cui sàhà ñà‑vàha xi anima‑nsià, dècuèndè vida xi cuàha stnáì nú iá necesidad. Doco ñà‑ndùá xiníˋ, mate ducán chicá más cuú inì sàhà‑nsiá, doco chicá menos cuú ini mii‑nsiá sàhí.
15 Eu, de muito boa vontade, gastarei e me deixarei gastar pelas vossas almas, ainda que, amando-vos cada vez mais, seja menos amado.
16 Dava stná nèhivì, cachí‑nè sàhí ñà‑ndáà nduá, cónì tnìí dìhùn xí‑nsiá, doco ñà‑cuàhà guá maña icúmî, ñàyùcàndùá, inga modo nì sahnìndahvíˋ mii‑nsiá, cachí‑nè.
16 Mas seja assim, eu não vos fui pesado; mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 Doco ¿a ní sahnìndahví ndise mii‑nsiá na ní techuín nèhivì nì sàà nùù‑nsiá? (Còó.) Te ¿a ní candiaa‑nè dìhùn xí‑nsiá? (Còó.)
17 Porventura, aproveitei-me de vós por algum daqueles que vos enviei?
18 Nì sacundahvíˋ nùù Tito (ñà‑cùhùn‑nè) ndé ndoó‑nsiá, teayùcàndùá cutnáhâ‑né xì inga ñani‑ndà nì sàà. Doco ¿a ndísá nì sahnìndahví‑nè mii‑nsía? (Còó.) Amádi iin‑ni nì quida stná‑nè nahi yùhù, vàchi iin‑ni nihnú stná ini‑nè nahi yùhù.
18 Roguei a Tito e enviei com ele um irmão. Porventura, Tito se aproveitou de vós? Não andamos, porventura, no mesmo espírito, sobre as mesmas pisadas?
19 Vihini tuxí inì‑nsia cuisì cáhìn ducán sàhà‑ñá ndòo vàha tu‑nsi xì‑nsiá. Doco còó. Indéhe Dios, ináhá‑yâ nansa cachíˋ, te ndácùcahan stnáì Cristu. Cuisì sàhà ñà‑nacuàhandee inì mii‑nsiá, ñàyùcàndùá tiaí nsidaa ñà‑yòhó, ñani màní.
19 Cuidais que ainda nos desculpamos convosco? Falamos em Cristo perante Deus, e tudo isto, ó amados, para vossa edificação.
20 Doco yúhîˋ sàhà‑nsiá còtó sàì yucán, te mà cúdíì gá inì sàhà ñà‑ndùá quidá‑nsiá, te ò mii‑nsiá, mà ndóo stná inì‑nsia sàhí. Ndisa, yúhîˋ sàhà‑nsiá, còtó sàì, te ndoó‑nsiá náâ tnahá‑nsiá, cúmbìdia inì‑nsia, dacuídà stnahá inì‑nsia, te ò ndeníhí ndiaha gá‑nsià mii‑nsiá, te ò dandahví tnahá‑nsiá, te xítnùhu tnahá‑nsiá, te ò cucuádû‑nsià, có‑xìcánúú víi gá‑nsià.
20 Porque receio que, quando chegar, vos não ache como eu quereria, e eu seja achado de vós como não quereríeis, e que de alguma maneira haja pendências, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 Ndisa, yúhîˋ, còtó sàà tui, te ndòo cahin nùù Dios. Nacání gá inì ñà‑vihini cundoo nècuàchì nì quida cuàchi sà‑ìá quìvì, te tàñáha ga naxicocuíìn ini‑nè sàhà‑ñá. Ndisa icúmî coi tnùnsí ini sàhà‑né nú tàñáha ga cuu‑ne arrepentir sàhà cuàchi nì quida‑ne, a sea nì càhàn‑nè xì ana cónì nándàhà xì‑né, te ò iá viciu xi‑ne, te ò ní quida‑ne inga ñà‑sìquini.
21 que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe para convosco, e eu chore por muitos daqueles que dantes pecaram e não se arrependeram da imundícia, e prostituição, e desonestidade que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.