2 Coríntios 12

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yùhù ináhî còò ni‑iñàha nìhìndèè‑ndà nú ndeníhí vàha‑nda mii‑nda, doco cuàhìn quide seguir. Vichi cuàhìn càhìn xì‑nsiá sàhà ñà‑ndùá dacuní Dios ndohó, vàchi cuàhà gá ñà‑ndiaha xiní nèhivì dava xichi.
1 É necessário gloriar-me, embora não convenha; mas passarei a visões e revelações do Senhor.
2 Yùhù ináhî iin tiàa xiníndísá‑xí Cristu, te sàcuàhàn‑ndà iin ùxìn cùmì cuìà nì ndiachi‑né dècuèndè ansivi ùnì (chicá dìquì‑xí). Có‑ìnáhî a ní sàhàn‑nè yucán xì na iá iquìcúñú‑nè, te ò cuisì anima‑nè, sólo Dios ináhá.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos {se no corpo não sei, se fora do corpo não sei; Deus o sabe} foi arrebatado até o terceiro céu.
3 — ausente —
3 Sim, conheço o tal homem {se no corpo, se fora do corpo, não sei: Deus o sabe},
4 — ausente —
4 que foi arrebatado ao paraíso, e ouviu palavras inefáveis, as quais não é lícito ao homem referir.
5 — ausente —
5 Desse tal me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 — ausente —
6 Pois, se quiser gloriar-me, não serei insensato, porque direi a verdade;
7 Cunaha‑nsiá, ñà‑ndiaha guá iá ñà‑ndùá nì xinì ansivi daa, ñàyùcàndùá nì sàha Dios yùhù iin (ñà‑dàndòhò‑xí na ian) ihí iin iñù cahnú ìqué. Ducán (sáha‑ya permisu) quida ñà‑malu xìˊ sàhà‑ñá màsà ndéníhí vàha güéˋ mií.
7 E, para que me não exaltasse demais pela excelência das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás para me esbofetear, a fim de que eu não me exalte demais;
8 Mate ùnì xichi nì xìcàn tàhví nùù‑yá áma dácûxíó‑yáñà,
8 acerca do qual três vezes roguei ao Senhor que o afastasse de mim;
9 doco dohó nì cachi‑yà xìˊ: “Cunaha‑ní, vàtùni sàà gracia xi nùù‑ní. Vàchi nú cuítâ‑nî, dandu chicá ndiaha icúmî chindeí mii‑ní”, nì cachi‑yà. Ñàyùcàndùá, vichi cudíì inì nú cuítêˋ, vàchi nú ducán, dandu chicá más icúmî nìhìtáhvìˊ ndudu ìì xí Cristu.
9 e ele me disse: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. Por isso, de boa vontade antes me gloriarei nas minhas fraquezas, a fim de que repouse sobre mim o poder de Cristo.
10 Sàhà ñà‑jaàn, cudíì inì nú còò fuerzíˋ, te ò cánàhá nèhivì xìˊ, te ò yáha ndahvíˋ, te ò taxi néhivì yùhù, te ò yáhi cuàhà vida sàhà mii‑yá, vàchi nú (cuàhà gá ndohí), te còò fuerzíˋ, dandu chicá cuàhà icúmî nìhìtáhvìˊ ndudu ìì xí‑yá.
10 Pelo que sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias por amor de Cristo. Porque quando estou fraco, então é que sou forte.
11 Cunaha‑nsiá, na ní ndenihi vàha güéˋ mií xì palabra jaàn, na iin palabra cachí iin tè‑cùmánì nì sandua. Doco fuerza nì cachì ducán sàhà ñà‑ndùá (cachí) mii‑nsiá sàhí. Vàchi mii‑nsiá nduú ana ndiá ìcà tavà xì tnùñuhu xí nì cùí. Mate ni cachí‑ndà còò ni‑iñàha ndiaíˋ, doco siquiera dava‑ni ndiaíˋ xì nèhivì cachí guâ xì‑nsiá nduú‑né apóstol xi mii‑yá.
11 Tornei-me insensato; vós a isso me obrigastes; porque eu devia ser louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos demais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 Vàchi na ní sa‑ìe xì‑nsiá, cuàhà gá milagru fuerte nìsa quide. Cuàhà gá iñàha ñà‑ndulocó nèhivì nì quide, te cuàhà gá nì quidandee stná inì (na ní xinì cuàhà vida). Ñàyùcàndùá, sàhà nsidaámà vàtùni cundaà inì‑nsia divi ana nì techuún mii‑yá nduí.
12 Os sinais do meu apostolado foram, de fato, operados entre vós com toda a paciência, por sinais, prodígios e milagres.
13 Nacua siempre quidé xì nèhivì xí Dios inga ñuu, divi ducán nìsa quida stnáì xì mii‑nsiá. Cuisì imindaa iñàha cónì ndúdává, divi ñà‑cónì tnìí dìhùn xí‑nsiá. Te nú cuàchi nduájàn, dandu sacúndáhvîˋ nùù‑nsiá ñà‑cuicahnú ini‑nsià sàhí, por favor.
13 Pois, em que fostes feitos inferiores às outras igrejas, a não ser nisto, que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me esta injustiça.
14 Vichi sà‑ìéˋ ñà‑sàì ndé ndoó‑nsiá inga tu, te vichi cundua ùnì xichi. Doco ni‑iñàha mà cáquìn nùù‑nsiá, vàchi màdì ñà‑ìcúmí‑nsiâ nduá cuú inì sàhà‑xí, còó; mii‑nsiá cuú inì sàhà‑xí. Vàchi (nahi dèhi xínduu‑nsia, te) có‑quìdá tocar iin dèhe dacáyà biene ndutahvì yuadíhâ. Còó, yuadíhâ quidá tocar dandútâhvì xì biene xi nùù miá.
14 Eis que pela terceira vez estou pronto a ir ter convosco, e não vos serei pesado, porque não busco o que é vosso, mas sim a vós; pois não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ñàyùcàndùá, dispuestu iéˋ quide ndéni gastu nì cui sàhà ñà‑vàha xi anima‑nsià, dècuèndè vida xi cuàha stnáì nú iá necesidad. Doco ñà‑ndùá xiníˋ, mate ducán chicá más cuú inì sàhà‑nsiá, doco chicá menos cuú ini mii‑nsiá sàhí.
15 Eu de muito boa vontade gastarei, e me deixarei gastar pelas vossas almas. Se mais abundantemente vos amo, serei menos amado?
16 Dava stná nèhivì, cachí‑nè sàhí ñà‑ndáà nduá, cónì tnìí dìhùn xí‑nsiá, doco ñà‑cuàhà guá maña icúmî, ñàyùcàndùá, inga modo nì sahnìndahvíˋ mii‑nsiá, cachí‑nè.
16 Mas seja assim; eu não vos fui pesado; mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 Doco ¿a ní sahnìndahví ndise mii‑nsiá na ní techuín nèhivì nì sàà nùù‑nsiá? (Còó.) Te ¿a ní candiaa‑nè dìhùn xí‑nsiá? (Còó.)
17 Porventura vos explorei por algum daqueles que vos enviei?
18 Nì sacundahvíˋ nùù Tito (ñà‑cùhùn‑nè) ndé ndoó‑nsiá, teayùcàndùá cutnáhâ‑né xì inga ñani‑ndà nì sàà. Doco ¿a ndísá nì sahnìndahví‑nè mii‑nsía? (Còó.) Amádi iin‑ni nì quida stná‑nè nahi yùhù, vàchi iin‑ni nihnú stná ini‑nè nahi yùhù.
18 Exortei a Tito, e enviei com ele o irmão. Porventura Tito vos explorou? Não andamos porventura no mesmo espírito? Não seguimos as mesmas pegadas?
19 Vihini tuxí inì‑nsia cuisì cáhìn ducán sàhà‑ñá ndòo vàha tu‑nsi xì‑nsiá. Doco còó. Indéhe Dios, ináhá‑yâ nansa cachíˋ, te ndácùcahan stnáì Cristu. Cuisì sàhà ñà‑nacuàhandee inì mii‑nsiá, ñàyùcàndùá tiaí nsidaa ñà‑yòhó, ñani màní.
19 Há muito, de certo, pensais que nos estamos desculpando convosco. Perante Deus, falamos em Cristo, e tudo isto, amados, é para vossa edificação.
20 Doco yúhîˋ sàhà‑nsiá còtó sàì yucán, te mà cúdíì gá inì sàhà ñà‑ndùá quidá‑nsiá, te ò mii‑nsiá, mà ndóo stná inì‑nsia sàhí. Ndisa, yúhîˋ sàhà‑nsiá, còtó sàì, te ndoó‑nsiá náâ tnahá‑nsiá, cúmbìdia inì‑nsia, dacuídà stnahá inì‑nsia, te ò ndeníhí ndiaha gá‑nsià mii‑nsiá, te ò dandahví tnahá‑nsiá, te xítnùhu tnahá‑nsiá, te ò cucuádû‑nsià, có‑xìcánúú víi gá‑nsià.
20 Porque temo que, quando chegar, não vos ache quais eu vos quero, e que eu seja achado por vós qual não me quereis; que de algum modo haja contendas, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 Ndisa, yúhîˋ, còtó sàà tui, te ndòo cahin nùù Dios. Nacání gá inì ñà‑vihini cundoo nècuàchì nì quida cuàchi sà‑ìá quìvì, te tàñáha ga naxicocuíìn ini‑nè sàhà‑ñá. Ndisa icúmî coi tnùnsí ini sàhà‑né nú tàñáha ga cuu‑ne arrepentir sàhà cuàchi nì quida‑ne, a sea nì càhàn‑nè xì ana cónì nándàhà xì‑né, te ò iá viciu xi‑ne, te ò ní quida‑ne inga ñà‑sìquini.
21 e que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe perante vós, e chore eu sobre muitos daqueles que dantes pecaram, e ainda não se arrependeram da impureza, prostituição e lascívia que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.