1 Coríntios 4
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVT
1 Sàhà ñà‑ndùá sànì cachì jaàn xiñuhu ndanihi nèhivì nsiùhù ñà‑ndùú‑nsí ana xinúcuáchí nùù Cristu; xiñuhu cundaà ini‑nè ñà‑ndáà nduá nì nìhì ndisa‑nsi chuun ñà‑dacuahá‑nsí nèhivì palabra ìì nìsa ìa dèhé sànaha.
1 Portanto, devemos ser considerados simples servos de Cristo, encarregados de explicar os mistérios de Deus.
2 Te nú ducán nduá, dandu ndiá ìcà‑nsí quida viì‑nsí chuun ma, vàchi divi ducán nduá xiñuhu quida nsidaa ana dandacú nùù chuun xi inga nèhivì.
2 De um encarregado espera-se que seja fiel.
3 Doco yùhù, có‑ndùlóquîˋ nú cachí‑nsià ñà‑quìdá víií, ò á coó. Ni có‑nàcání stná inì nú cachí dava ga nèhivì ñà‑có‑quìdá víií, te caná‑né yùhù nùù iin juez. Ni yùhù, có‑càchí stnáì sàhà mií, a quidá víií, á coó.
3 Quanto a mim, pouco importa como sou avaliado por vocês ou por qualquer autoridade humana. Na verdade, nem minha própria avaliação é importante.
4 Te mate có‑dàndòhó sàxìnítnùníˋ mií, doco có‑cùní cachàmà ñà‑còò falta xi, vàchi mii Stoho‑ndà Señor icúmí cachi a ní quida viìí, á coó.
4 Minha consciência está limpa, mas isso não prova que estou certo. O Senhor é quem me avaliará e decidirá.
5 Ñàyùcàndùá, màsà cuítnùhu‑nda ñanìtnaha‑nda, vàchi tàsáà quìvì cundaà ndisa ini‑ndà. Dècuèndè naxicocuíìn‑yà, dandu natùi claru nansa ndisa iá nsidaa chuun iá dèhé vichi. Dandu mii‑yá datúi‑ya nansa nihnú ini cada iin iin‑nda, te cachi‑yà xì‑ndà ndé tantu sànì quida viì iin iin‑nda.
5 Portanto, não julguem ninguém antes do tempo, antes que o Senhor volte. Pois ele trará à luz nossos segredos mais obscuros e revelará nossas intenções mais íntimas. Então Deus dará a cada um a devida aprovação.
6 Cunaha‑nsiá, sàhà ñà‑vàha xi‑nsia sànì cachì xì‑nsiá nsidaájàn sàhà Apolo xì yùhù, ñánì, áma mánìhì ini‑nsià ñà‑mà váha dayáha‑nda ñà‑ndùá cachí tutu ìì, vàchi mà váha ndenihi cahnu‑nda iin (ana nchícùn‑ndà), mientras inga‑nè cahíchì ini‑ndà; còó.
6 Irmãos, usei a mim mesmo e a Apolo para ilustrar o que lhes tenho dito. Se aprenderem a não ir além daquilo que está escrito, não se orgulharão de um à custa de outro.
7 Vàchi iin‑ni xínduu‑nsia xì nsidanicuú gá nèhivì. Nsidaa ñà‑ndùá sànì nìhìtáhvì‑nsiá, ñà‑ndùá nì dàcútâhvì Dios mii‑nsiá nduá. Te nú sànì cutahvì uun‑nda iñàha, dandu mà váha cutuxi ini‑ndà chicá ndiaá‑ndà sàhámà, vàchi ñà‑nì cutahvì uun‑nda nduá.
7 Pois que direito vocês têm de julgar desse modo? O que vocês têm que Deus não lhes tenha dado? E, se tudo que temos vem de Deus, por que nos orgulharmos como se não fosse uma dádiva?
8 Doco vichi nihnú inì‑nsia na ian sànì nducuica‑nsiá. Sànì ndanchito ducún‑nsià na iin rey cahan‑nsiá, te menos nì ndòo nsiùhù nùù‑nsiá. A sácú vàha nú ni cúndúú ndisa‑nsia ana chicá dandacú, dandu nsiùhù, sàà stná‑nsì cutnahá‑nsí xì‑nsiá dandacu‑nda.
8 Vocês consideram que já têm tudo de que precisam. Pensam que já são ricos e até já começaram a reinar sem nós! Gostaria que, de fato, já estivessem reinando, pois então eu reinaria com vocês.
9 Doco nsiùhù nècuàchì apóstol, sànì sàha Dios nsiùhù iin lugar chicá cahà‑xí tuxí inì, na ian ni cúndúú‑nsí nèhivì fuerza icúmí cui sàhà‑ñá cundehè nèhivì (nansa ndohó‑nsí. Doco cunaha‑nsiá,) indéhe stná ángel mozo xi Dios.
9 Por vezes me parece que Deus colocou a nós, os apóstolos, em último lugar, como condenados à morte, espetáculo para o mundo inteiro, tanto para as pessoas como para os anjos.
10 Vàchi sàhà‑ñá nchícùn‑nsì Cristu, ndeníhí nèhivì nsiùhù nahi nècuàchì loco. Doco mii‑nsiá, (mà loco‑nsià); nchichí gà‑nsià cahan‑nsiá ñà‑ndòó‑nsiá ladu xi‑ya. Nsiùhù, còò ni‑iñàha níhìndèè‑nsí cahan néhivì; doco mii‑nsiá, cuàhà gá poder xi‑nsia iá (cahan‑nsiá). Cahíchì stná ini nèhivì nsiùhù; doco mii‑nsiá, iá tnùñuhu xí‑nsiá nùù‑né.
10 Nossa dedicação a Cristo nos faz parecer loucos, mas vocês afirmam ser sábios em Cristo. Nós somos fracos, mas vocês são fortes. Vocês são respeitados, mas nós somos ridicularizados.
11 Nsiùhù, dècuèndè vichi xíhì‑nsì doco, xíhì‑nsì tècuìí, còò ñá‑cundixi viì‑nsí. Sahní cuií stná‑nè nsiùhù, te xicánúú stná‑nsì yoho yucán, vàchi còò ni‑iin xaan ndé cundoo saín‑nsí.
11 Até agora passamos fome e sede, e não temos roupa necessária para nos manter aquecidos. Somos espancados e não temos casa.
12 Ndee quidáchúûn‑nsí, te nú cánàhá‑nè xì‑nsí, dandu vivìí‑ni naxícóníhî‑nsí nùù‑né. Te nú quidá quíní‑né xì‑nsí, dandu quidándéé ini‑nsì.
12 Trabalhamos arduamente com as próprias mãos para obter sustento. Abençoamos quem nos amaldiçoa. Somos pacientes com quem nos maltrata.
13 Te nú cáhàn quini‑ne xì‑nsí, dandu calma‑ni sáha‑nsinè ichì váha. Doco mii‑né, ndeníhí‑né nsiùhù nahi mihì chicuéhè, te ò ana chicá còò chuun‑xi.
13 Respondemos com bondade quando falam mal de nós. E, no entanto, até o momento, temos sido tratados como a escória do mundo, como o lixo de todos.
14 Pues, ¿índù chuun cachíˋ xì‑nsiá ducán? ¿A sáhà‑ñá cuníˋ cucahan núù‑nsiá nduá? Còó, cuisì sàhà ñà‑nì sáà‑nsià cundaà vàha ini‑nsià, vàchi nahi dèhi nduú‑nsiá, te mànì‑nsiá nùí.
14 Não escrevo estas coisas para envergonhá-los, mas para adverti-los como meus filhos amados.
15 Pues mate ni cúndóó ùxìn mil ana dacuahá nchichí xì‑nsiá ichì Cristu, doco imindaa ana nduú ndisa nahi yua‑nsiá, divi yùhù. Vàchi yùhù nì cachitnùhi xì‑nsiá razón ndiaha sàhà Jesucristu, ñàyùcàndùá divi nahi dèhi xínduu‑nsia.
15 Pois, ainda que tivessem dez mil mestres em Cristo, vocês não têm muitos pais, pois eu me tornei seu pai espiritual em Cristo Jesus por meio das boas-novas que lhes anunciei.
16 Sàhà ñà‑jaàn sacúndáhvîˋ nùù‑nsiá ñà‑iin‑ni quida‑nsia nacua quidá yùhù.
16 Portanto, suplico-lhes que sejam meus imitadores.
17 Ñà‑jaàn nduá dìsáhà‑xí sànì techuín Timoteo sàà‑nè ndé ndoó‑nsiá, vàchi mii‑né, nchícùn viì‑né Stoho‑ndà Señor. Na iin dèhi nduú stná‑nè, te mànì gá‑nè nùí. Pues divi icúmí càhàn xì‑nsiá, te dansínúú ini‑nè mii‑nsiá nansa iá modo‑xi nchícuìn Cristu nacua nduá chináhì nèhivì nsidanicuú lugar ndé natácá‑nè cahvi‑néyà.
17 Por isso enviei Timóteo, meu filho amado e fiel no Senhor. Ele os lembrará de como sigo Cristo Jesus, de acordo com o que ensino em todas as igrejas, em qualquer lugar aonde vou.
18 Doco vichi, ináhî, ndee xícahàn dava‑nsia, vàchi tuxí inì‑nsia mà sáì ndé ndoó‑nsiá.
18 Alguns de vocês se tornaram arrogantes, pensando que não irei mais visitá-los.
19 Doco yàchì icúmî sàì, nú cuní mii‑yá, dandu cundaà inì sàhà nècuàchì cáhàn ndee guá mà, a ndísá icúmí‑nê ndudu ìì, á coó.
19 Mas eu irei, e logo, se o Senhor permitir, e então verei se esses arrogantes apenas fazem discursos pretensiosos ou se têm, de fato, o poder de Deus.
20 Vàchi ley xi ñuhìví ìì xí Dios, màdì palabra uun nduá. Còó, poder xi mii‑yá nduá icúmí stná.
20 Pois o reino de Deus não consiste apenas em palavras, mas em poder.
21 Pues vichi cachi‑nsià xìˊ nansa cuní‑nsià quide. ¿A cuní‑nsià sàì, te càhàn ndeí xì‑nsiá, te ò cuní‑nsià sàì càhàn màní xì‑nsiá, te cundoo viì‑ndà?
21 O que vocês escolhem? Devo ir com vara para castigá-los ou com amor e espírito de mansidão?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.