1 Coríntios 4
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARA
1 Sàhà ñà‑ndùá sànì cachì jaàn xiñuhu ndanihi nèhivì nsiùhù ñà‑ndùú‑nsí ana xinúcuáchí nùù Cristu; xiñuhu cundaà ini‑nè ñà‑ndáà nduá nì nìhì ndisa‑nsi chuun ñà‑dacuahá‑nsí nèhivì palabra ìì nìsa ìa dèhé sànaha.
1 Assim, pois, importa que os homens nos considerem como ministros de Cristo e despenseiros dos mistérios de Deus.
2 Te nú ducán nduá, dandu ndiá ìcà‑nsí quida viì‑nsí chuun ma, vàchi divi ducán nduá xiñuhu quida nsidaa ana dandacú nùù chuun xi inga nèhivì.
2 Ora, além disso, o que se requer dos despenseiros é que cada um deles seja encontrado fiel.
3 Doco yùhù, có‑ndùlóquîˋ nú cachí‑nsià ñà‑quìdá víií, ò á coó. Ni có‑nàcání stná inì nú cachí dava ga nèhivì ñà‑có‑quìdá víií, te caná‑né yùhù nùù iin juez. Ni yùhù, có‑càchí stnáì sàhà mií, a quidá víií, á coó.
3 Todavia, a mim mui pouco se me dá de ser julgado por vós ou por tribunal humano; nem eu tampouco julgo a mim mesmo.
4 Te mate có‑dàndòhó sàxìnítnùníˋ mií, doco có‑cùní cachàmà ñà‑còò falta xi, vàchi mii Stoho‑ndà Señor icúmí cachi a ní quida viìí, á coó.
4 Porque de nada me argui a consciência; contudo, nem por isso me dou por justificado, pois quem me julga é o Senhor.
5 Ñàyùcàndùá, màsà cuítnùhu‑nda ñanìtnaha‑nda, vàchi tàsáà quìvì cundaà ndisa ini‑ndà. Dècuèndè naxicocuíìn‑yà, dandu natùi claru nansa ndisa iá nsidaa chuun iá dèhé vichi. Dandu mii‑yá datúi‑ya nansa nihnú ini cada iin iin‑nda, te cachi‑yà xì‑ndà ndé tantu sànì quida viì iin iin‑nda.
5 Portanto, nada julgueis antes do tempo, até que venha o Senhor, o qual não somente trará à plena luz as coisas ocultas das trevas, mas também manifestará os desígnios dos corações; e, então, cada um receberá o seu louvor da parte de Deus.
6 Cunaha‑nsiá, sàhà ñà‑vàha xi‑nsia sànì cachì xì‑nsiá nsidaájàn sàhà Apolo xì yùhù, ñánì, áma mánìhì ini‑nsià ñà‑mà váha dayáha‑nda ñà‑ndùá cachí tutu ìì, vàchi mà váha ndenihi cahnu‑nda iin (ana nchícùn‑ndà), mientras inga‑nè cahíchì ini‑ndà; còó.
6 Estas coisas, irmãos, apliquei-as figuradamente a mim mesmo e a Apolo, por vossa causa, para que por nosso exemplo aprendais isto: não ultrapasseis o que está escrito; a fim de que ninguém se ensoberbeça a favor de um em detrimento de outro.
7 Vàchi iin‑ni xínduu‑nsia xì nsidanicuú gá nèhivì. Nsidaa ñà‑ndùá sànì nìhìtáhvì‑nsiá, ñà‑ndùá nì dàcútâhvì Dios mii‑nsiá nduá. Te nú sànì cutahvì uun‑nda iñàha, dandu mà váha cutuxi ini‑ndà chicá ndiaá‑ndà sàhámà, vàchi ñà‑nì cutahvì uun‑nda nduá.
7 Pois quem é que te faz sobressair? E que tens tu que não tenhas recebido? E, se o recebeste, por que te vanglorias, como se o não tiveras recebido?
8 Doco vichi nihnú inì‑nsia na ian sànì nducuica‑nsiá. Sànì ndanchito ducún‑nsià na iin rey cahan‑nsiá, te menos nì ndòo nsiùhù nùù‑nsiá. A sácú vàha nú ni cúndúú ndisa‑nsia ana chicá dandacú, dandu nsiùhù, sàà stná‑nsì cutnahá‑nsí xì‑nsiá dandacu‑nda.
8 Já estais fartos, já estais ricos; chegastes a reinar sem nós; sim, tomara reinásseis para que também nós viéssemos a reinar convosco.
9 Doco nsiùhù nècuàchì apóstol, sànì sàha Dios nsiùhù iin lugar chicá cahà‑xí tuxí inì, na ian ni cúndúú‑nsí nèhivì fuerza icúmí cui sàhà‑ñá cundehè nèhivì (nansa ndohó‑nsí. Doco cunaha‑nsiá,) indéhe stná ángel mozo xi Dios.
9 Porque a mim me parece que Deus nos pôs a nós, os apóstolos, em último lugar, como se fôssemos condenados à morte; porque nos tornamos espetáculo ao mundo, tanto a anjos, como a homens.
10 Vàchi sàhà‑ñá nchícùn‑nsì Cristu, ndeníhí nèhivì nsiùhù nahi nècuàchì loco. Doco mii‑nsiá, (mà loco‑nsià); nchichí gà‑nsià cahan‑nsiá ñà‑ndòó‑nsiá ladu xi‑ya. Nsiùhù, còò ni‑iñàha níhìndèè‑nsí cahan néhivì; doco mii‑nsiá, cuàhà gá poder xi‑nsia iá (cahan‑nsiá). Cahíchì stná ini nèhivì nsiùhù; doco mii‑nsiá, iá tnùñuhu xí‑nsiá nùù‑né.
10 Nós somos loucos por causa de Cristo, e vós, sábios em Cristo; nós, fracos, e vós, fortes; vós, nobres, e nós, desprezíveis.
11 Nsiùhù, dècuèndè vichi xíhì‑nsì doco, xíhì‑nsì tècuìí, còò ñá‑cundixi viì‑nsí. Sahní cuií stná‑nè nsiùhù, te xicánúú stná‑nsì yoho yucán, vàchi còò ni‑iin xaan ndé cundoo saín‑nsí.
11 Até à presente hora, sofremos fome, e sede, e nudez; e somos esbofeteados, e não temos morada certa,
12 Ndee quidáchúûn‑nsí, te nú cánàhá‑nè xì‑nsí, dandu vivìí‑ni naxícóníhî‑nsí nùù‑né. Te nú quidá quíní‑né xì‑nsí, dandu quidándéé ini‑nsì.
12 e nos afadigamos, trabalhando com as nossas próprias mãos. Quando somos injuriados, bendizemos; quando perseguidos, suportamos;
13 Te nú cáhàn quini‑ne xì‑nsí, dandu calma‑ni sáha‑nsinè ichì váha. Doco mii‑né, ndeníhí‑né nsiùhù nahi mihì chicuéhè, te ò ana chicá còò chuun‑xi.
13 quando caluniados, procuramos conciliação; até agora, temos chegado a ser considerados lixo do mundo, escória de todos.
14 Pues, ¿índù chuun cachíˋ xì‑nsiá ducán? ¿A sáhà‑ñá cuníˋ cucahan núù‑nsiá nduá? Còó, cuisì sàhà ñà‑nì sáà‑nsià cundaà vàha ini‑nsià, vàchi nahi dèhi nduú‑nsiá, te mànì‑nsiá nùí.
14 Não vos escrevo estas coisas para vos envergonhar; pelo contrário, para vos admoestar como a filhos meus amados.
15 Pues mate ni cúndóó ùxìn mil ana dacuahá nchichí xì‑nsiá ichì Cristu, doco imindaa ana nduú ndisa nahi yua‑nsiá, divi yùhù. Vàchi yùhù nì cachitnùhi xì‑nsiá razón ndiaha sàhà Jesucristu, ñàyùcàndùá divi nahi dèhi xínduu‑nsia.
15 Porque, ainda que tivésseis milhares de preceptores em Cristo, não teríeis, contudo, muitos pais; pois eu, pelo evangelho, vos gerei em Cristo Jesus.
16 Sàhà ñà‑jaàn sacúndáhvîˋ nùù‑nsiá ñà‑iin‑ni quida‑nsia nacua quidá yùhù.
16 Admoesto-vos, portanto, a que sejais meus imitadores.
17 Ñà‑jaàn nduá dìsáhà‑xí sànì techuín Timoteo sàà‑nè ndé ndoó‑nsiá, vàchi mii‑né, nchícùn viì‑né Stoho‑ndà Señor. Na iin dèhi nduú stná‑nè, te mànì gá‑nè nùí. Pues divi icúmí càhàn xì‑nsiá, te dansínúú ini‑nè mii‑nsiá nansa iá modo‑xi nchícuìn Cristu nacua nduá chináhì nèhivì nsidanicuú lugar ndé natácá‑nè cahvi‑néyà.
17 Por esta causa, vos mandei Timóteo, que é meu filho amado e fiel no Senhor, o qual vos lembrará os meus caminhos em Cristo Jesus, como, por toda parte, ensino em cada igreja.
18 Doco vichi, ináhî, ndee xícahàn dava‑nsia, vàchi tuxí inì‑nsia mà sáì ndé ndoó‑nsiá.
18 Alguns se ensoberbeceram, como se eu não tivesse de ir ter convosco;
19 Doco yàchì icúmî sàì, nú cuní mii‑yá, dandu cundaà inì sàhà nècuàchì cáhàn ndee guá mà, a ndísá icúmí‑nê ndudu ìì, á coó.
19 mas, em breve, irei visitar-vos, se o Senhor quiser, e, então, conhecerei não a palavra, mas o poder dos ensoberbecidos.
20 Vàchi ley xi ñuhìví ìì xí Dios, màdì palabra uun nduá. Còó, poder xi mii‑yá nduá icúmí stná.
20 Porque o reino de Deus consiste não em palavra, mas em poder.
21 Pues vichi cachi‑nsià xìˊ nansa cuní‑nsià quide. ¿A cuní‑nsià sàì, te càhàn ndeí xì‑nsiá, te ò cuní‑nsià sàì càhàn màní xì‑nsiá, te cundoo viì‑ndà?
21 Que preferis? Irei a vós outros com vara ou com amor e espírito de mansidão?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.