1 Coríntios 4
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs BKJ
1 Sàhà ñà‑ndùá sànì cachì jaàn xiñuhu ndanihi nèhivì nsiùhù ñà‑ndùú‑nsí ana xinúcuáchí nùù Cristu; xiñuhu cundaà ini‑nè ñà‑ndáà nduá nì nìhì ndisa‑nsi chuun ñà‑dacuahá‑nsí nèhivì palabra ìì nìsa ìa dèhé sànaha.
1 Que os homens nos considerem como ministros de Cristo, e mordomos dos mistérios de Deus.
2 Te nú ducán nduá, dandu ndiá ìcà‑nsí quida viì‑nsí chuun ma, vàchi divi ducán nduá xiñuhu quida nsidaa ana dandacú nùù chuun xi inga nèhivì.
2 Além disso, é requerido dos administradores que cada homem seja achado fiel.
3 Doco yùhù, có‑ndùlóquîˋ nú cachí‑nsià ñà‑quìdá víií, ò á coó. Ni có‑nàcání stná inì nú cachí dava ga nèhivì ñà‑có‑quìdá víií, te caná‑né yùhù nùù iin juez. Ni yùhù, có‑càchí stnáì sàhà mií, a quidá víií, á coó.
3 Mas, para mim é uma coisa muito pequena que eu seja julgado por vós, ou pelo julgamento do homem; nem eu tampouco a mim mesmo me julgo.
4 Te mate có‑dàndòhó sàxìnítnùníˋ mií, doco có‑cùní cachàmà ñà‑còò falta xi, vàchi mii Stoho‑ndà Señor icúmí cachi a ní quida viìí, á coó.
4 Pois eu em nada me sinto culpado; contudo eu não me sinto justificado por isso; porque aquele que me julga é o Senhor.
5 Ñàyùcàndùá, màsà cuítnùhu‑nda ñanìtnaha‑nda, vàchi tàsáà quìvì cundaà ndisa ini‑ndà. Dècuèndè naxicocuíìn‑yà, dandu natùi claru nansa ndisa iá nsidaa chuun iá dèhé vichi. Dandu mii‑yá datúi‑ya nansa nihnú ini cada iin iin‑nda, te cachi‑yà xì‑ndà ndé tantu sànì quida viì iin iin‑nda.
5 Portanto, nada julgueis antes do tempo, até que o Senhor venha, o qual também trará à luz as coisas ocultas das trevas, e manifestará os desígnios dos corações; e então todo homem receberá de Deus o louvor.
6 Cunaha‑nsiá, sàhà ñà‑vàha xi‑nsia sànì cachì xì‑nsiá nsidaájàn sàhà Apolo xì yùhù, ñánì, áma mánìhì ini‑nsià ñà‑mà váha dayáha‑nda ñà‑ndùá cachí tutu ìì, vàchi mà váha ndenihi cahnu‑nda iin (ana nchícùn‑ndà), mientras inga‑nè cahíchì ini‑ndà; còó.
6 E estas coisas, irmãos, apliquei isto figuradamente a mim e a Apolo, por causa de vós, para que possais aprender em nós a não pensar a respeito de homens além do que está escrito, para que nenhum de vós seja arrogante um contra o outro.
7 Vàchi iin‑ni xínduu‑nsia xì nsidanicuú gá nèhivì. Nsidaa ñà‑ndùá sànì nìhìtáhvì‑nsiá, ñà‑ndùá nì dàcútâhvì Dios mii‑nsiá nduá. Te nú sànì cutahvì uun‑nda iñàha, dandu mà váha cutuxi ini‑ndà chicá ndiaá‑ndà sàhámà, vàchi ñà‑nì cutahvì uun‑nda nduá.
7 Porque quem te faz diferente de outro? E o que tens tu que não tenhas recebido? Ora, se tu o recebeste, por que te glorias como se não o tivesses recebido?
8 Doco vichi nihnú inì‑nsia na ian sànì nducuica‑nsiá. Sànì ndanchito ducún‑nsià na iin rey cahan‑nsiá, te menos nì ndòo nsiùhù nùù‑nsiá. A sácú vàha nú ni cúndúú ndisa‑nsia ana chicá dandacú, dandu nsiùhù, sàà stná‑nsì cutnahá‑nsí xì‑nsiá dandacu‑nda.
8 Ora, vós já estais saciados, já estais ricos, vós tendes reinado como reis sem nós! E quisera em Deus que reinásseis, para que também nós pudéssemos reinar convosco.
9 Doco nsiùhù nècuàchì apóstol, sànì sàha Dios nsiùhù iin lugar chicá cahà‑xí tuxí inì, na ian ni cúndúú‑nsí nèhivì fuerza icúmí cui sàhà‑ñá cundehè nèhivì (nansa ndohó‑nsí. Doco cunaha‑nsiá,) indéhe stná ángel mozo xi Dios.
9 Porque eu penso que Deus colocou a nós, os apóstolos, por último, como que nomeados à morte; porque somos feitos espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens.
10 Vàchi sàhà‑ñá nchícùn‑nsì Cristu, ndeníhí nèhivì nsiùhù nahi nècuàchì loco. Doco mii‑nsiá, (mà loco‑nsià); nchichí gà‑nsià cahan‑nsiá ñà‑ndòó‑nsiá ladu xi‑ya. Nsiùhù, còò ni‑iñàha níhìndèè‑nsí cahan néhivì; doco mii‑nsiá, cuàhà gá poder xi‑nsia iá (cahan‑nsiá). Cahíchì stná ini nèhivì nsiùhù; doco mii‑nsiá, iá tnùñuhu xí‑nsiá nùù‑né.
10 Nós somos loucos por causa de Cristo, mas vós sois sábios em Cristo; nós somos fracos, mas vós sois fortes; vós sois honrados, mas nós somos desprezados.
11 Nsiùhù, dècuèndè vichi xíhì‑nsì doco, xíhì‑nsì tècuìí, còò ñá‑cundixi viì‑nsí. Sahní cuií stná‑nè nsiùhù, te xicánúú stná‑nsì yoho yucán, vàchi còò ni‑iin xaan ndé cundoo saín‑nsí.
11 Até esta presente hora temos fome e sede, e estamos nus, e somos esbofeteados, e não temos morada certa,
12 Ndee quidáchúûn‑nsí, te nú cánàhá‑nè xì‑nsí, dandu vivìí‑ni naxícóníhî‑nsí nùù‑né. Te nú quidá quíní‑né xì‑nsí, dandu quidándéé ini‑nsì.
12 e labor, trabalhando com nossas próprias mãos; sendo injuriados, nós abençoamos; sendo perseguidos, nós sofremos;
13 Te nú cáhàn quini‑ne xì‑nsí, dandu calma‑ni sáha‑nsinè ichì váha. Doco mii‑né, ndeníhí‑né nsiùhù nahi mihì chicuéhè, te ò ana chicá còò chuun‑xi.
13 sendo difamados, nós consolamos; nós somos feitos como a imundície do mundo e somos a escória de todas as coisas até este dia.
14 Pues, ¿índù chuun cachíˋ xì‑nsiá ducán? ¿A sáhà‑ñá cuníˋ cucahan núù‑nsiá nduá? Còó, cuisì sàhà ñà‑nì sáà‑nsià cundaà vàha ini‑nsià, vàchi nahi dèhi nduú‑nsiá, te mànì‑nsiá nùí.
14 Eu não escrevo essas coisas para vos envergonhar; mas advirto-vos como a meus filhos amados.
15 Pues mate ni cúndóó ùxìn mil ana dacuahá nchichí xì‑nsiá ichì Cristu, doco imindaa ana nduú ndisa nahi yua‑nsiá, divi yùhù. Vàchi yùhù nì cachitnùhi xì‑nsiá razón ndiaha sàhà Jesucristu, ñàyùcàndùá divi nahi dèhi xínduu‑nsia.
15 Porque, ainda que tenhais dez mil instrutores em Cristo, contudo não tendes muitos pais; pois em Cristo Jesus eu vos gerei pelo evangelho.
16 Sàhà ñà‑jaàn sacúndáhvîˋ nùù‑nsiá ñà‑iin‑ni quida‑nsia nacua quidá yùhù.
16 Por isso, suplico-vos que sejais meus seguidores.
17 Ñà‑jaàn nduá dìsáhà‑xí sànì techuín Timoteo sàà‑nè ndé ndoó‑nsiá, vàchi mii‑né, nchícùn viì‑né Stoho‑ndà Señor. Na iin dèhi nduú stná‑nè, te mànì gá‑nè nùí. Pues divi icúmí càhàn xì‑nsiá, te dansínúú ini‑nè mii‑nsiá nansa iá modo‑xi nchícuìn Cristu nacua nduá chináhì nèhivì nsidanicuú lugar ndé natácá‑nè cahvi‑néyà.
17 Por esta causa vos enviei Timóteo, que é meu filho amado, e fiel no Senhor, o qual vos trará à lembrança os meus caminhos que estão em Cristo, assim como eu ensino por toda a parte, em cada igreja.
18 Doco vichi, ináhî, ndee xícahàn dava‑nsia, vàchi tuxí inì‑nsia mà sáì ndé ndoó‑nsiá.
18 Mas alguns andam envaidecidos, como se eu não houvesse de ir ter convosco.
19 Doco yàchì icúmî sàì, nú cuní mii‑yá, dandu cundaà inì sàhà nècuàchì cáhàn ndee guá mà, a ndísá icúmí‑nê ndudu ìì, á coó.
19 Mas irei em breve até vós, se o Senhor quiser, e conhecerei, não as palavras dos envaidecidos, mas o poder.
20 Vàchi ley xi ñuhìví ìì xí Dios, màdì palabra uun nduá. Còó, poder xi mii‑yá nduá icúmí stná.
20 Porque o reino de Deus não está em palavras, mas em poder.
21 Pues vichi cachi‑nsià xìˊ nansa cuní‑nsià quide. ¿A cuní‑nsià sàì, te càhàn ndeí xì‑nsiá, te ò cuní‑nsià sàì càhàn màní xì‑nsiá, te cundoo viì‑ndà?
21 O que quereis? Que eu vá até vós com vara, ou em amor e em espírito de mansidão?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.