1 Coríntios 11
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 Ñàyùcàndùá, nacua quidá yùhù, ducání quida stná mii‑nsiá, vàchi divi Cristu nduú ana nchícuìn.
1 Tornai-vos os meus imitadores, como eu o sou de Cristo.
2 Cuaha‑ni quidá‑nsiá, ñánì, vàchi iin‑ni nsinúú inì‑nsia yùhù, te nsinúú stná inì‑nsia palabra nì cachì xì‑nsiá ñà‑chivàha‑nsia.
2 Eu vos felicito, porque em tudo vos lembrais de mim, e guardais as minhas instruções, tais como eu vo-las transmiti.
3 Te vichi cuníˋ cundaà inì‑nsia ñà‑divi Cristu nduú ana dandacú nùù nsidaa nècuàchì tiàa, te nècuàchì tiàa nduú ana dandacú nùù nècuàchì ñahà, ducání nacua dandacú stná Yua‑nda Dios nùù Cristu.
3 Mas quero que saibais que senhor de todo homem é Cristo, senhor da mulher é o homem, senhor de Cristo é Deus.
4 Cunaha‑nsiá, có‑ndùá ducán càcàn tàhvì iin tiàa nùù Dios nú ñuhú‑né mbelu, ni mà váha cachitnùhu stná‑nè razón xi‑ya nú ñuhú‑néàmà, vàchi có‑ndùámà tnùñuhu xí dìnì‑né.
4 Todo homem que ora ou profetiza com a cabeça coberta falta ao respeito ao seu senhor.
5 Doco nècuàchì ñahà, nú xícàn tàhvì‑né, ò cachítnùhu‑ne razón xi‑ya, te có‑îdàhvi dìnì‑né ni‑iñàha, dandu xiñuhu cucahan núù‑né sàhà dìnì‑né, vàchi davani queámà na ian sànì dàté tehe‑né.
5 E toda mulher que ora ou profetiza, não tendo coberta a cabeça, falta ao respeito ao seu senhor, porque é como se estivesse rapada.
6 Vàchi nú có‑îdàhvi dìnì‑né ni‑iñàha, dandu chicá vàha ni dátê cuati dìnì‑né. Te nú ni cúcáhán nûù‑né dàté cuati‑né, ò dàté tehe‑né, dandu xiñuhu ni cúdàhvi dìnì‑né.
6 Se uma mulher não se cobre com um véu, então corte o cabelo. Ora, se é vergonhoso para a mulher ter os cabelos cortados ou a cabeça rapada, então que se cubra com um véu.
7 Iin nècuàchì tiàa, có‑xìñùhù cudàhvi dìnì‑né, (na xícàn tàhvì‑né), vàchi nacua iá mii‑yá ducán nì quidayucun‑yànè, ñàyùcàndùá, xiñuhu tavà‑né tnùñuhu xí‑yá; doco nècuàchì ñahà, tnùñuhu xí nècuàchì tiàa tavá‑né, ñàyùcàndùá (xiñuhu ni cúdàhvi dìnì‑né).
7 Quanto ao homem, não deve cobrir sua cabeça, porque é imagem e esplendor de Deus; a mulher é o reflexo do homem.
8 Vàchi màdì (iin iquì) nècuàchì ñahà nì cúyúcún nècuàchì tiàa. Còó. Iquì tiàa nì cuyucun nècuàchì ñahà.
8 Com efeito, o homem não foi tirado da mulher, mas a mulher do homem;
9 Te divi sàhà‑ñá chindee‑né iì‑né, ñàyùcàndùá nì sàcòo‑ne, màdìá nì sàcòo tiàa ñà‑chindee‑né nècuàchì ñahà.
9 nem foi o homem criado para a mulher, mas sim a mulher para o homem.
10 Ñàyùcàndùá, xiñuhu cudàhvi dìnì nècuàchì ñahà, te cunduamà seña ñà‑ìá ana dàndàcù‑xì núù‑né. Te sàhà stná (indéhe) ángel xi Dios, ñàyùcàndùá xiñuhu quida stná‑nè ducán.
10 Por isso a mulher deve trazer o sinal da submissão sobre sua cabeça, por causa dos anjos.
11 Doco có‑càchíˋ ñà‑cuisì nècuàchì tiàa nduú ana ndiàá, ni có‑càchí stnáì ñà‑cuisì nècuàchì ñahà ndiaá stná; còó, vàchi nú ndoo‑nda nùù Stoho‑ndà Señor, dandu iin‑ni xiñuhu stnahá nsidaa‑nda.
11 Com tudo isso, aos olhos do Senhor, nem o homem existe sem a mulher, nem a mulher sem o homem.
12 Ñàyùcàndùá, mate iin (iquì) nècuàchì tiàa nì sàcòo nècuàchì ñahà, doco vichi nècuàchì ñahà nduú ana datúinuù xì nècuàchì tiàa. Doco cunaha‑nsiá, mii Dios nduú ana chítnùní inì‑xi sàhà nsidanicuú iñàha.
12 Pois a mulher foi tirada do homem, porém o homem nasce da mulher, e ambos vêm de Deus.
13 Mii‑nsiá cachi‑nsià xìˊ nansa tuxí inì‑nsia: ¿a vátùni iá cahan‑nsiá nú ni cácàn tàhvì iin nècuàchì ñahà nú uun‑ni iá dìnì‑né?
13 Julgai vós mesmos: é decente que uma mulher reze a Deus sem estar coberta com véu?
14 Pues, nsidaa‑nda, ducání ináhá‑ndá cucáhán nûù iin nècuàchì tiàa nú nì ndunaní idìdínì‑né.
14 A própria natureza não vos ensina que é uma desonra para o homem usar cabelo comprido?
15 Doco nècuàchì ñahà, còó, cuàhà gá cudíì ini‑nè nú naní idìdínì‑né, vàchi na iñàha ídàhvi dìnì‑né nduá, te ducán nì nìhìtáhvì‑né coo‑ne.
15 Ao passo que é glória para a mulher uma longa cabeleira, porque lhe foi dada como um véu.
16 (Pues ñà‑jaàn nduá cachíˋ xì‑nsiá), doco nú có‑ndôo ini iin nèhivì xì palabra yohó, dandu ni cúnáhá‑nê cuisì ñà‑jaàn nduú estilu xi‑nda, te divi ñà‑jaàn nduú stná estilu xi nsidaa gá nèhivì cahvi xi Dios.
16 Se, no entanto, alguém quiser contestar, nós não temos tal costume e nem as igrejas de Deus.
17 Vichi cuàhìn cachì xì‑nsiá iñàha, doco màdìá ndeníhí vàhi mii‑nsià nduá; còó, vàchi cunaha‑nsiá, có‑quèé víi na natácá‑nsià; mal queá.
17 Fazendo-vos essas advertências, não vos posso louvar a respeito de vossas assembléias que causam mais prejuízo que proveito.
18 Primeru cuàhìn càhìn xì‑nsiá sàhà‑ñá tucu tucu nihnú ini iin iin grupu‑nsià, vàchi ducán cachí nèhivì xìˊ, te tuxí inì vihini ñà‑ndáà ndua.
18 Em primeiro lugar, ouço dizer que, quando se reúne a vossa assembléia, há desarmonias entre vós. {E em parte eu acredito.
19 Vàchi vihini cachi stná‑ndà ñà‑ìcúmí coo itnii grupu nùù‑nsiá sàhà‑ñá cundaà vàha ini‑ndà ana xínduu nècuàchì chicá ndiaá, (doco màdì ñà‑cáhàn sàhnù‑ndà cunduajàn).
19 É necessário que entre vós haja partidos para que possam manifestar-se os que são realmente virtuosos.}
20 Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ, màdìá nacuítáhvì ndisa‑nsia Cena ìì xí Stoho‑ndà Señor nduá na natácá‑nsià jaàn.
20 Desse modo, quando vos reunis, já não é para comer a ceia do Senhor,
21 Vàchi cada iin iin‑nsia, yàchì quesáhá‑nsiâ xixí‑nsiá ñà‑ndùá nihí iin iin‑nsia, te dava ga nèhivì, ni có‑sâà comida xi‑ne, te dava ga‑nè, dècuèndè xihí‑né.
21 porquanto, mal vos pondes à mesa, cada um se apressa a tomar sua própria refeição; e enquanto uns têm fome, outros se fartam.
22 Cunaha‑nsiá, vehe‑nda nduú lugar ndé ndiá ìcà‑ndà cuxi‑nda ducán. Màsà quídá‑ndá relaju na natácá‑ndà, vàchi nèhivì xí Dios xínduu‑nda. Ni màsà dándûcáhán‑ndá ñanìtnaha‑nda nduú nècuàchì ndahví. Pues, ¿nansa tuxí inì‑nsia? ¿A cuáhìn ndenihi vàhi‑nsià sàhà ñà‑ndùá quidá‑nsiá? Còó, mà quídéà.
22 Porventura não tendes casa onde comer e beber? Ou menosprezais a Igreja de Deus, e quereis envergonhar aqueles que nada têm? Que vos direi? Devo louvar-vos? Não! Nisto não vos louvo...
23 Nùù meru mii Stoho‑ndà Jesús nì nìhí palabra nacání nansa nì quida‑ya na ní sanduu ñuú quìvì nì cahìn‑teyá. Te divi palabra yucán nduá sànì nacani xì‑nsiá, nansa nì tnii‑ya pan,
23 Eu recebi do Senhor o que vos transmiti: que o Senhor Jesus, na noite em que foi traído, tomou o pão
24 te nì naquimanì‑yá (Yua‑yá) sàhà‑ñá, dandu nì dàcuàchí‑yáñà, te nì cachi‑yà: “Nahi iquìcúñú mií nduá yohó, te divi iquìcúñúì nduá sáhatahvìˊ sàhà mii‑nsiá. Te nacua quidé vichi, divi ducán icúmí‑nsiâ quida stná‑nsià sàhà‑ñá nsinuu inì‑nsia yùhù”, nì cachi‑yà.
24 e, depois de ter dado graças, partiu-o e disse: Isto é o meu corpo, que é entregue por vós; fazei isto em memória de mim.
25 Daaní, na ní nsihi nì xixi nsidaa‑né, dandu nì tnii‑ya pocillu, te nì cachi‑yà: “Ñà‑ñùhú pocillu yohó nduú seña xi ichì saa nacóí cunchicùn nèhivì, vàchi nahi nìí nduá. Te cada coho‑nsia ndutè yohó, dandu nsinuu inì‑nsia yùhù”, (nì cachi Stoho‑ndà Señor).
25 Do mesmo modo, depois de haver ceado, tomou também o cálice, dizendo: Este cálice é a Nova Aliança no meu sangue; todas as vezes que o beberdes, fazei-o em memória de mim.
26 Te ndisa, cada xixi‑nda pan mà, te xihi‑nda ndutè ìì mà, ñà‑jaàn nsinúú ini‑ndà ñà‑nì xìhì‑yà (sàhà‑ndà), te iin‑ni icúmí‑ndá quida‑nda ducán dècuèndè cachi sàà quìvì naxicocuíìn‑yà.
26 Assim, todas as vezes que comeis desse pão e bebeis desse cálice lembrais a morte do Senhor, até que venha.
27 Ñàyùcàndùá, nú cuní‑ndà nacuitahvì‑ndà cuxi‑nda pan xi Stoho‑ndà Señor, ò coho‑nda yà‑ìì xí‑yá, dandu màdìá nansa ni nì cui ni quida‑ndañá, vàchi nú ducán, dandu cuàchi cundua, vàchi ñà‑cónì chívàha‑nda tnùñuhu xí iquìcúñú‑yà xì nìì‑yá nduá.
27 Portanto, todo aquele que comer o pão ou beber o cálice do Senhor indignamente será culpável do corpo e do sangue do Senhor.
28 Ñàyùcàndùá, xiñuhu nacani vàha ini‑ndà, te ndundoo anima‑ndà, dandu vàtùni nacuitahvì víi‑nda pan mà, te coho‑nda yà‑ìì mà.
28 Que cada um se examine a si mesmo, e assim coma desse pão e beba desse cálice.
29 Vàchi nú có‑nìhnú ini‑ndà pan mà nduú nahi cuerpu xi‑ya xìxì‑ndà, te xihí stná‑ndà yà‑ìì mà, dandu dacuidá cuàchi‑nda mii‑nda na quida‑nda ducán.
29 Aquele que o come e o bebe sem distinguir o corpo do Senhor, come e bebe a sua própria condenação.
30 Pues, divi ñà‑jaàn nduú meru ñà‑dìsáhà‑xí cuhí cuàhà‑nsiá, te ndohó‑nsiá quidá cuèhè; dècuèndè sànì xìhì stná dava‑nsia.
30 Esta é a razão por que entre vós há muitos adoentados e fracos, e muitos mortos.
31 Chicá vàha nacani vàha ini‑ndà, te ndundoo viì anima‑ndà antes, dandu mà níhì‑ndà castigu.
31 Se nos examinássemos a nós mesmos, não seríamos julgados.
32 Doco te nú níhì‑ndà iin castigu nùù‑yá, divi ñà‑sáha‑yàndó conseju nduájàn sàhà‑ñá màsà ndáñúhú dahuun‑nda nahi dava ga nèhivì ñuhìví.
32 Mas, sendo julgados pelo Senhor, ele nos castiga para não sermos condenados com o mundo.
33 Ñàyùcàndùá, na natácá‑nsià, cundiatu‑nsia cundoo nsihi‑nsia, ñánì, dandu vàtùni cuxi‑nsia.
33 Portanto, irmãos meus, quando vos reunis para a ceia, esperai uns pelos outros.
34 Doco nú xîhì ndisa iin nèhivì doco, dandu chicá vàha ndè vehe‑ne ni cuxí‑né, te màdìá nìhì‑nsiá castigu na natácá‑nsià cundua. (Ñà‑jaàn nduá cachíˋ xì‑nsiá vichi) ndè cachi nasaì yucán, dandu ndatnuhu guéˋ xì‑nsiá sàhà chuun iá gà.
34 Se alguém tem fome, coma em casa. Assim vossas reuniões não vos atrairão a condenação. As demais coisas eu determinarei quando for ter convosco.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.