Marcos 14
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARC
1 Daaní, cumánì gá ùì quìvì cunduu vicò pascua xì stná vicò xixí‑né pan có‑ndùtáchí. Te dùtù xícusahnú, xì nècuàchì ley xi veheñùhu, nì nanducu‑né nansa tnii dèhé‑nè Jesús ñà‑cui‑yà.
1 E, dali a dois dias, era a Páscoa e a Festa dos Pães Asmos; e os principais dos sacerdotes e os escribas buscavam como o prenderiam com dolo e o matariam.
2 Doco nì cachi‑nè: ―Còó, màdì mahì vicò (quida‑nda ducán), vàchi te nú còó, vihini nacuidà nèhivì.
2 Mas eles diziam: Não na festa, para que, porventura, se não faça alvoroço entre o povo.
3 Iá‑yà vehe iin nècuàchì ñuu Betania nani Simón, iin nèhivì nì sandoho cuèhè lepra antes. Te iá‑yà xixí‑yá, te yucán nì sàà stná iin nècuàchì ñahà, nihí‑né iin quìdi iá dùcùn‑xí. Yùù nì cuyucàn mà, te ñuhá ndutè tnàmì finu nani nardo; te ndiaá sàstnùhù‑té. Dandu nì sàhnù nècuàchìmà dùcùn quìdi ma nì sòdò‑nète itnu dìnì‑yá.
3 E, estando ele em Betânia assentado à mesa, em casa de Simão, o leproso, veio uma mulher que trazia um vaso de alabastro, com unguento de nardo puro, de muito preço, e, quebrando o vaso, lho derramou sobre a cabeça.
4 Doco dava nècuàchì xixí yucán, nì cuduchi gá ini‑nè, cachí‑nè iin‑ne xì inga‑nè: ―¿Índù chuun nì sate uun‑ne ndutè jaàn, te ndiaá guâ‑te?
4 E alguns houve que em si mesmos se indignaram e disseram: Para que se fez este desperdício de unguento?
5 Chicá vàha dicò‑néte ni cuí, te mà úhì quee iin ùnì cientu dìhùn plata dasàn‑ndà nùù nècuàchì ndahví. Ducán cachí‑nè, cánàhá‑nè xì nècuàchìmà.
5 Porque podia vender-se por mais de trezentos dinheiros e dá-lo aos pobres. E bramavam contra ela.
6 Doco nì cachi Jesús xì nèhivì mà: ―Nacoo‑nsia nècuàchì jaàn. ¿Índù chuun cánàhá‑nsià xì‑né? Vàchi iin ñà‑vàha nduá sànì quida‑ne xìˊ.
6 Jesus, porém, disse: Deixai-a, para que a molestais? Ela fez-me boa obra.
7 Vàchi nècuàchì ndahví, nicanicuahàn ndoó‑né xì‑nsiá, te mà úhì chindee‑nsiánè nú cahan‑nsiá. Doco yùhù, còó, sacù‑ni quìvì iéˋ xì‑nsiá.
7 Porque sempre tendes os pobres convosco e podeis fazer-lhes bem, quando quiserdes; mas a mim nem sempre me tendes.
8 Ñàyùcàndùá, nècuàchì ñahà yohó, ñà‑ndùá sáà‑nè quida‑ne, divi nduá sànì quida‑ne sàhí, na ian sànì quidatatna‑né cuerpu xi sàhà‑ñá cundùxan, ducán nduá.
8 Esta fez o que podia; antecipou-se a ungir o meu corpo para a sepultura.
9 Te yùhù cachítnùhi xì‑nsiá, nsidanicuú ñuu ndé sàà razón ndiaha xí Dios inicutu ñuhìví, yucán icúmí sàà stná palabra sàhà ñà‑vàha nì quida nècuàchì ñahà yohó, te ducán mà nunca sàà nèhivì nandòdó‑né nècuàchìmà.
9 Em verdade vos digo que, em todas as partes do mundo onde este evangelho for pregado, também o que ela fez será contado para sua memória.
10 Nùù ùxìn ùì compañeru Jesús, iin‑ne nani Judas Iscariote. Nècuàchì yohó, nì sàhàn‑nè nùù dùtù xícusahnú, nì ndatnuhu‑né xì nècuàchìmà ñà‑cahin‑nèyà.
10 E Judas Iscariotes, um dos doze, foi ter com os principais dos sacerdotes para lho entregar.
11 Te nì cacudiì ini nècuàchìmà na ní cundaà ini‑nè. Te nì saquin‑nè compromisu chiyàhvi‑ne. Ñàyùcàndùá, nì quesaha Judas mà nandúcú‑nê índù modo dayáha‑neyà ndahà nècuàchì yucán.
11 E eles, ouvindo- o, alegraram-se e prometeram dar-lhe dinheiro; e buscava como o entregaria em ocasião oportuna.
12 Daaní, nì sàà tu quìvì primeru xi vicò xixí‑né pan có‑ndùtáchí. Te quìvì yucán xíhì stná lelù nduú promesa siempre sáha‑ne vicò pascua mà. Ñàyùcàndùá, nì cachi nècuàchì dacuahá‑yá xì‑yá: ―¿Índù divi cuní‑nî cùhùn‑nsì quidayucun‑nsì ñà‑cuxi‑ní comida vicò pascua?
12 E, no primeiro dia da Festa dos Pães Asmos, quando sacrificavam a Páscoa, disseram-lhe os discípulos: Aonde queres que vamos fazer os preparativos para comer a Páscoa?
13 Dandu nì dàndàcú‑yá nùù ùì compañeru‑yà, cachí‑yà: ―Cuahán‑nsià ini ñuu. Te yucán icúmí‑nsiâ ndacùhun tnahá‑nsiá xì iin tiàa idádocó xì iin yoo tècuìí. Nècuàchì yucán cunchicùn‑nsià cùhùn.
13 E enviou dois dos seus discípulos e disse-lhes: Ide à cidade, e um homem que leva um cântaro de água vos encontrará; segui-o.
14 Te divi vehe ndé quìhvi‑ne, yucán càhàn‑nsià xì nècuàchì dìvéhé‑xímá, cachi‑nsià xì‑né ñà‑dòhó cachí maestru: ¿Índù iá cuartu cahnú ndé cuxi‑ya comida pascua xì nècuàchì dacuahá‑yá?
14 E, onde quer que entrar, dizei ao senhor da casa: O Mestre diz: Onde está o aposento em que hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
15 Dandu icúmí nècuàchìmà dacuní‑nè mii‑nsiá índù iá iin vehe cahnú pisu dìquì‑xí ndé sà‑ìá nsidaa ñà‑ndùá xiñuhu. Yucán quidayucun‑nsià ñà‑cudiní‑nda.
15 E ele vos mostrará um grande cenáculo mobilado
16 Dandu nì quihin ùì nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè. Te nì sàà‑nè ini ñuu mà, te nacua nì cachi‑yà, ducán ndisa nì cuu. Ñàyùcàndùá divi yucán nì quidayucun‑nè comida pascua.
16 E, saindo os seus discípulos, foram à cidade, e acharam como lhes tinha dito, e prepararam a Páscoa.
17 Daaní, na ní cuñaà, dandu nì sàà stná‑yà xì nsì‑úxìn ùì nècuàchì dacuahá‑yá.
17 E, chegada a tarde, foi com os doze.
18 Te na ndoó‑né xixí‑né, dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Cunaha‑nsiá, iá iin‑nsia cuàhàn cahin xìˊ. Te yohó iá‑nè xixí‑né xì‑ndà.
18 E, quando estavam assentados a comer, disse Jesus: Em verdade vos digo que um de vós, que comigo come, há de trair-me.
19 Dandu nì nàcùndoo nsidaa nècuàchìmà tnùnsí ini, te nì cachi iin iin‑ne xì‑yá: ―¿A víhíní yùhù? ―¿Te ò yùhù? ―cachí inga‑nè.
19 E eles começaram a entristecer-se e a dizer-lhe um após outro: Porventura, sou eu, Senhor? E outro: Porventura, sou eu, Senhor?
20 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Nùù nsì‑úxìn ùì‑nsià, iin‑nsia cuàhàn cahin xìˊ, mate iin‑ni xixí‑né xì‑ndà, te tavá stná‑nè pan nùù cazuela yohó.
20 Mas ele, respondendo, disse-lhes: É um dos doze, que mete comigo a mão no prato.
21 Ñà‑ndáà nduá, icúmí cuu ndisa ñà‑nduàˊ nì cachitnùhu nùù tutu ìì ñà‑ìcúmí cui yùhù ana nduu Tnaha Nèhivì Ñuhìví. Doco tiàa cuàhàn cahin xìˊ, ¡ndahví‑nè! Chicá vàha màsà túinuù‑né ñuhìví nì cùí ―nì cachi‑yà.
21 Na verdade o Filho do Homem vai, como dele está escrito, mas ai daquele homem por quem o Filho do Homem é traído! Bom seria para o tal homem não haver nascido.
22 Na meru xixí nsidaa‑né, nì tnii‑ya iin pan, te nì naquimanì‑yá Dios sàhà‑ñá, te nì dàcuàchí‑yáñà, nì dasàn‑yá nùù nècuàchì dacuahá‑yá mà, cachí‑yà: ―Tnii iin iin‑nsia pan yohó, vàchi nahi iquìcúñú yùhù nduá.
22 E, comendo eles, tomou Jesus pão, e, abençoando-o, o partiu, e deu-lh o, e disse: Tomai, comei, isto é o meu corpo.
23 Dandu nì tnii stná‑yà pocillu, nì naquimanì stná‑yà Dios sàhà ñà‑ñùhú, te nì sàha‑ya nì caxihi nsidaa‑né.
23 E, tomando o cálice e dando graças, deu-lh o; e todos beberam dele.
24 Dandu nì cachi‑yà: ―Ndutè sì‑uva yohó, nahi nìí nduú‑te, vàchi divi sàhà nìí icúmî nacoi iin ichì sàà cunchicùn nèhivì nú sànì xìtià‑ñà sàhà cuàhà‑né.
24 E disse-lhes: Isto é o meu sangue, o
25 Doco cunaha‑nsiá, mà cóhó guéˋ ndutè sì‑uva yohó dècuèndè cachi sàà nacoho saa túì‑te quìvì sáà cusahnú Dios inicutu ñuhìví yohó.
25 Em verdade vos digo que não beberei mais do fruto da vide, até àquele Dia em que o beber novo, no Reino de Deus.
26 Daaní, nì xito nsidaa‑né alabanza, te nì quee‑ne cuàhàn‑nè xì‑yá ndè yucù Olivo.
26 E, tendo cantado o hino, saíram para o monte das Oliveiras.
27 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Ñuú vichi icúmí nsidaa‑nsiá nacoo nihni‑nsia yùhù, vàchi ducán cachí tutu ìì: “Cuàhìn dacúxíóé pastor, dandu icúmí riì cuìtià nihni‑sì”, cacháˋ.
27 E disse-lhes Jesus: Todos vós esta noite vos escandalizareis em mim, porque escrito está: Ferirei o pastor, e as ovelhas se dispersarão.
28 Doco nú sànì natiacuì, dandu icúmî codònùí nùù‑nsiá cùhùn ndè ladu Galilea.
28 Mas, depois que eu houver ressuscitado, irei adiante de vós para a Galileia.
29 Dandu nì cachi Pedro xì‑yá: ―Mate ni sáà nsidaa nèhivì nacoo nihni‑ne mii‑ní, doco yùhù, còó, mà nunca.
29 E disse-lhe Pedro: Ainda que todos se escandalizem, nunca, porém, eu.
30 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Cunaha‑ní, divi ñuú vichi icúmí‑nî nacuaà‑ní yùhù. Tàñáha ga coto lehe ùì xichi sinduhá, te sànì nacuaà‑ní yùhù ùnì xichi.
30 E disse-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje, nesta noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás.
31 Doco Pedro, yáha ga ndee ní càhàn‑nè, cachí‑nè: ―Còó. Mate ni cahní‑nèndó, doco mà nunca sàì nacuaìˊ mii‑ní ―nì cachi‑nè. Te divi ducání nì cachi gà stná nsidaa nècuàchì dacuahá‑yá mà.
31 Mas ele disse com mais veemência: Ainda que me seja necessário morrer contigo, de modo nenhum te negarei. E da mesma maneira diziam todos também.
32 Dandu nì sàà‑yà xì‑né iin xaan nani Getsemaní. Te nì cachi‑yà xì‑né: ―Mii‑nsiá, yohó ndòo‑nsia. Te yùhù, cùhìn chicá nùù‑xí càcàn tàhví nùù Dios.
32 E foram a um lugar chamado Getsêmani, e disse aos seus discípulos: Assentai-vos aqui, enquanto eu oro.
33 Dandu nì saca‑ya Pedro xì Jacobo xì Juan, cuàhàn‑yà xì‑né. Te nì sàcòo‑ya na ian yúhî‑yà, te nì quesaha‑yá yáha ga nacání cuáhà ini‑yà.
33 E tomou consigo a Pedro, e a Tiago, e a João e começou a ter pavor e a angustiar-se.
34 Te nì cachi‑yà xì‑né: ―Yáha ga iéˋ tnùnsí ini, na ian cuníà cahnì dahuan yùhù. Ñàyùcàndùá, yohó ni ndóo‑nsia, te cunchito tùha‑nsia.
34 E disse-lhes: A minha alma está profundamente triste até a morte; ficai aqui e vigiai.
35 Dandu cuàhàn‑yà chicá nùù‑xí, te nì sàcùnduhù ndèé‑yá nì xìcàn tàhvì‑yá nùù Dios, áma cui cuxio tnùndoho icúmí‑yâ yàha‑ya.
35 E, tendo ido um pouco mais adiante, prostrou-se em terra; e orou para que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.
36 Te dohó nì cachi‑yà: ―Yuamánìˊ, nsidaa iñàha vàtùni quida‑ní. Ñàyùcàndùá, xícàn tàhví nùù‑ní áma cúxíó tnùndoho icúmî yàhi, vàchi na iin (ñà‑úà ñuhú iin) taza nduá nùí, te ùhì cohià. Doco màdì ñà‑ndùá cuní yùhù ni cúndúá, cuisì ñà‑ndùá cuní mii‑ní.
36 E disse: Aba, Pai, todas
37 Dandu vàxi tu‑ya ndé nì ndòo nècuàchì dacuahá‑yá, te nì xini‑yà xíquidì‑nè. Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì Pedro: ―Simón, ¿índù chuun quídì‑ní? ¿Áma cui cunchito‑ní ducán iin hora ni?
37 E, chegando, achou-os dormindo e disse a Pedro: Simão, dormes? Não podes vigiar uma hora?
38 Cundoo tùha‑nsia, te càcàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhá màsà dándáhvî ñà‑malu mii‑nsiá, vàchi mate iá voluntad xi‑nsia, doco iyuhu gá valor icúmí cuerpu‑nsià ñà‑quidandee ínì‑nsia.
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; o espírito, na verdade,
39 Dandu nì sàhàn‑yà inga xichi, te divi ducán‑ní nì cachi tu‑ya xì Yua‑yá Dios.
39 E foi outra vez e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Dandu vàxi tu‑ya, te nì xini‑yà tucutu quídì‑nè, vàchi sádì vàhná‑nè. Ni có‑nàníhì tnùní ini‑nè nansa naxiconihí‑né nùù‑yá.
40 E, voltando, achou-os outra vez dormindo, porque os seus olhos estavam carregados, e não sabiam o que responder-lhe.
41 Dandu tucu tu nì sàhàn‑yà ñà‑únì, te nì nsiaa tu‑ya nùù‑né, cachí‑yà: ―Cùdù cuéyàà‑nsià, te quetatu‑nsià vichi, vàchi sà‑ìá, sànì sàà hora xi yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, divi hora icúmî yàhi ndahà nèhivì cuáchi.
41 E voltou terceira vez e disse-lhes: Dormi agora e descansai. Basta; é chegada a hora. Eis que o Filho do Homem vai ser entregue nas mãos dos pecadores.
42 Ndacuìta‑nsia, cúhùn‑ndà, vàchi sà‑ìtúú quesaa ana nì cahin xìˊ.
42 Levantai-vos, vamos; eis que está perto o que me trai.
43 Daaní, na cáhàn ìì‑yá xì nècuàchìmà, dandu nì quesaa Judas, divi iin nècuàchì nùù ùxìn ùì nècuàchì dacuahá‑yá. Te ndacá stná‑nè cuàhà gá tiàa xínihi xi espada xì garroti. Cuenta xi dùtù xícusahnú vàxi‑tè, xì cuenta xi stná nècuàchì ley xi veheñùhu, xì stná nècuàchì xídandacú nùù ñuu mà.
43 E logo, falando ele ainda, veio Judas, que era um dos doze, da parte dos principais dos sacerdotes, e dos escribas, e dos anciãos, e, com ele, uma grande multidão com espadas e porretes.
44 Te sànì ndatnuhu Judas xì nsidaa tiàa xícutnahá xi‑né ñà‑coo iin seña ana tnii‑tè. Divi ana chìtú‑nè cunduu meru ana tnìì cúhùn presu.
44 Ora, o que o traía tinha-lhes dado um sinal, dizendo: Aquele que eu beijar, esse é; prendei-o e levai- o com segurança.
45 Dandu na sánì quesaa‑nè, dandu vichi vichi nì tnàtuu‑ne nùù Jesús, cachí‑nè: ―¡Maestro, maestro! Dandu nì chìtú‑nè nùù‑yá.
45 E, logo que chegou, aproximou-se dele e disse-lhe: Rabi, Rabi. E beijou-o.
46 Dandu compañeru‑nèmà, nì tnii‑tè Jesús, nì ndòo‑ya ndahà‑té.
46 E lançaram-lhe as mãos e o prenderam.
47 Doco iin nèhivì xí‑yá, nì tavà‑né espada xi‑ne, nì cani‑ne iin tiàa quidáchúûn nùù dùtù cusáhnû, nì sahnde‑nè iin tùtnù‑té.
47 E um dos que ali estavam presentes, puxando da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe uma orelha.
48 Dandu nì cachi‑yà xì nsidaa nèhivì cuáhà mà: ―A ducán nduú modo tnií‑nsiá yùhù, vàxi‑nsia nihí‑nsiá espada xì garroti ñà‑tnii‑nsia yùhù, na ian tècuìhnà nduí,
48 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Saístes com espadas e porretes a prender-me, como a um salteador?
49 mate nsìquívì nìsa ìe xì‑nsiá veheñùhu cahnú dacuahí nèhivì, doco cónì tnìí‑nsiá yùhù. Doco cunaha‑nsiá, dohó quidá‑nsiá xìˊ vichi sàhà‑ñá cuu ndisa ñà‑ndùá cachí nùù tutu ìì ―nì cachi Jesús.
49 Todos os dias estava convosco ensinando no templo, e não me prendestes; mas isto é para que as Escrituras se cumpram.
50 Dandu nì nacoo nihni nsidaa nècuàchì dacuahá‑yá mii‑yá, nì xinudèhé‑nè.
50 Então, deixando-o, todos fugiram.
51 Daaní, nchícùn stná iin tèchii ndixi‑xi iin dahmà. Te nì tnìì stná‑te.
51 E um jovem o seguia, envolto em um lençol sobre o corpo nu. E lançaram-lhe as mãos,
52 Doco nì ndòo sìcoto xi‑tè, te nì xinu‑tè cuáhàn‑te iá chaa‑té.
52 mas ele, largando o lençol, fugiu nu.
53 Daaní, ndacá tiàa ma‑yá nì sàà dècuèndè ndé iá dùtù chicá cusáhnû. Te yucán sànì nataca nsidaa gá dùtù xícusahnú, xì stná nècuàchì sahnú xídandacú nùù ñuu mà, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu.
53 E levaram Jesus ao sumo sacerdote, e ajuntaram-se todos os principais dos sacerdotes, e os anciãos, e os escribas.
54 Te Pedro, nchícùn xìcà ní‑né mii‑yá cuàhàn‑nè. Te nì yàha stná‑nè patiu xi vehe dùtù cusáhnúmá, te nì sàcòo stná‑nè xì policía ndoó nadáà nùù ñuhu.
54 E Pedro o seguiu de longe até dentro do pátio do sumo sacerdote e estava assentado com os servidores, aquentando-se ao lume.
55 Daaní, dùtù xícusahnú, xì nsidaa Junta Càhnùmà, nì nducu‑né ana daquée cuàchi dìquì Jesús, (te cundua iin cuàchi pesadu) sàhà‑ñá cui‑yà. Doco còò iin ni túi càhàn ducán.
55 E os principais dos sacerdotes e todo o concílio buscavam algum testemunho contra Jesus, para o matar, e não o achavam.
56 Vàchi cuàhà tètnùhù nì càhàn tnùhù dìquì‑yá, doco cónì ndúdává ñà‑ndùá nì cachi iin iin‑tè.
56 Porque muitos testificavam falsamente contra ele, mas os testemunhos não eram coerentes.
57 Vàchi dava‑tè, nì ndacuìta‑tè nì càhàn tnùhù‑té dìquì‑yá, cachí‑te:
57 E, levantando-se alguns, testificavam falsamente contra ele, dizendo:
58 ―Nècuàchì yohó, nì inini‑nsi nì cachi‑nè cuàhàn‑nè dacaá‑né veheñùhu nì quidavàha nèhivì (ñuu‑ndà). Dandu tìxi ùnì quìvì cuàhàn‑nè quidavàha saa‑né inga‑ñà, doco màdì xì ndahà nèhivì cuyucàn, cachí‑nè ―nì cachi tètnùhù mà.
58 Nós ouvimos-lhe dizer: Eu derribarei este templo, construído por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, não feito por mãos de homens.
59 Doco ni ñà‑jaàn, cónì ndúdává xí ñà‑ndùá nì cachi ingà‑te.
59 E nem assim o testemunho deles era coerente.
60 Dandu nì ndacuiin dùtù cusáhnû, cachí‑nè xì‑yá: ―¿Áma náxícóníhí‑nî ni‑iñàha? ¿Nansa iá ñà‑càchí guâ nècuàchì yohó sàhà‑ní?
60 E, levantando-se o sumo sacerdote no Sinédrio, perguntou a Jesus, dizendo: Nada respondes? Que testificam estes contra ti?
61 Doco mii‑yá, dadí uun iín‑yá; còò ni‑iñàha ni cachí‑yà. Dandu tucutu nì càhàn dùtù mà, cachí‑nè: ―¿A divi Cristu Dèhemanì Yua‑nda Dios ndùù‑ní càhàn‑ní?
61 Mas ele calou-se e nada respondeu. O sumo sacerdote lhe tornou a perguntar e disse-lhe: És tu o Cristo, Filho do Deus Bendito?
62 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchìmà: ―Jaan, divi nduí. Te icúmí‑nsiâ cuni‑nsià yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví na naxicocuíìn, iéˋ ladu cuahá mii‑yá cahnú poder‑xi mànui mahì vìcò cahnú ansivi.
62 E Jesus disse-lhe: Eu o sou, e vereis o Filho do Homem assentado à direita do Todo-Poderoso e vindo sobre as nuvens do céu.
63 Dandu dùtù cusáhnú má, (nì xìdà ini‑nè, ñàyucàndùá) nì ndata canúú‑nê iyuhu sìcoto ndixí‑né, te nì cachi‑nè xì nèhivì cuáhà mà: ―¡Có‑xìñùhù gá‑ndà ni‑iin ana quixi cunduu testigu!
63 E o sumo sacerdote, rasgando as suas vestes, disse: Para que necessitamos de mais testemunhas?
64 Vàchi vichi sànì inini‑nsia ñà‑quini guá nì càhàn nècuàchì yohó. ¿Nansa quida‑nda xi‑né, cachí mii‑nsiá? Dandu nsidaa‑né, nì cachi‑nè ñà‑ìcúmí‑yâ cui‑yà.
64 Vós ouvistes a blasfêmia; que vos parece? E todos o consideraram culpado de morte.
65 Dandu nì caquesaha dava tiàa ma nì sivi dìí‑teyá, te nì chidàhvi stná‑te nùù‑yá, sahní cuìí‑teyá xì sìcàtú, cachí‑te: ―¡Cachi cuàá‑nî ana nì cani xi‑ní! Daaní, stná policía yucán, ndee ní cani‑ne nùù‑yá.
65 E alguns começaram a cuspir nele, e a cobrir-lhe o rosto, e a dar-lhe punhadas, e a dizer-lhe: Profetiza. E os servidores davam-lhe bofetadas.
66 Doco Pedro, tìxi‑xi iá‑nè patiu. Dandu nì quixi iin ñahà chìì quidáchúûn vehe dùtù mà.
66 E, estando Pedro embaixo, no átrio, chegou uma das criadas do sumo sacerdote;
67 Te na ní xinìa Pedro iín‑né nadáà stná‑nè nùù ñuhu, dandu nì indehè váha‑ñà nùù‑né, te nì cacha xi‑né: ―¿Amádi mii‑ní nìsa cutnahá stná‑ní xì Jesús de Nazaret?
67 e, vendo a Pedro, que estava se aquentando, olhou para ele e disse: Tu também estavas com Jesus, o Nazareno.
68 Doco nì nacuaà‑né mii‑yá, cachí‑nè: ―Còó, tàcùníˋ nècuàchìmà, ni có‑cùndáà inì ñà‑ndùá cachú. Dandu nì quee‑ne cuàhàn‑nè corredor yucán. Te daa ní xito iin lehe.
68 Mas ele negou-o, dizendo: Não o conheço, nem sei o que dizes. E saiu fora ao alpendre, e o galo cantou.
69 Te ñahà chìì mà, nì indehè tú‑ñané, te nì cachì‑ña xi nècuàchì itá yucán: ―Compañeru Jesús nduú stná nècuàchì jaàn.
69 E a criada, vendo-o outra vez, começou a dizer aos que ali estavam: Este é um dos tais.
70 Doco divi‑ni nì nacuaà tú Pedro‑yà. Daaní, tìxi inga ratu gà, tucutu nì càhàn nècuàchì itá yucán xì‑né, cachí‑nè: ―Ndisa, iin compañeru nècuàchìmà nduu‑ní, vàchi nècuàchì ladu Galilea nduu‑ní, te nacua cáhàn nèhivì ladu yucán, ducán cáhàn stná‑ní.
70 Mas ele o negou outra vez. E, pouco depois, os que ali estavam disseram outra vez a Pedro: Verdadeiramente, tu és um deles, porque és também galileu.
71 Dandu nì cachi‑nè: ―Nú tètnùhù nduí, ni quixí castigu xi nùù Dios. Yùhù, chináhî Dios, tàcùníˋ nècuàchì cachí‑nsiàmà.
71 E ele começou a imprecar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais.
72 Dandu momentu yucán nì xito lehe ñà‑úì; te nì nsinuu ini Pedro nansa nì cachi Jesús xì‑né daa, ñà‑tàñáha ga coto lehe ùì xichi, te ùnì xichi sànì nacuaà‑né mii‑yá. Pues divi palabra mà (ní nsinuu ini‑nè), te na ní nacani ini‑nè sàhámà, nì quesaha‑né nì sacu‑ne.
72 E o galo cantou segunda vez. E Pedro lembrou-se da palavra que Jesus lhe tinha dito: Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás tu. E, retirando-se dali, chorou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.