Lucas 22
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs VC
1 Vicò pascua nìsa nani iin vicò nìsa xixi‑ne pan có‑ndùtáchí. Te sà‑ìtúú vicò mà vàxan, te nì ndatnuhu tnahá dùtù xícusahnú xì nècuàchì ley xi veheñùhu, nandúcú‑nê nansa nìhì‑né cahnì‑né Jesús, vàchi yúhî‑nè (cunitnùhu) nèhivì cuáhà sàhámà.
1 Aproximava-se a festa dos pães sem fermento, chamada Páscoa.
2 — ausente —
2 Os príncipes dos sacerdotes e os escribas buscavam um meio de matar Jesus, mas temiam o povo.
3 Daaní, nì quìhvi ñà‑malu ini anima iin tiàa dacuahá Jesús nani Judas Iscariote.
3 Entretanto, Satanás entrou em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, um dos Doze.
4 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn‑nè nùù dùtù xícusahnú. Te nì càhàn‑nè xì nècuàchìmà, xì stná tè‑xídandacú nùù policía, nì ndatnuhu‑né xì nècuàchìmà nansa cui quida‑ne, te dayáha‑ne mii‑yá ndahà nècuàchìmà.
4 Judas foi procurar os príncipes dos sacerdotes e os oficiais para se entender com eles sobre o modo de lho entregar.
5 Te nècuàchìmà, nì cacudiì ini‑nè, te nì ndòo sahnú‑né chiyàhvi‑ne.
5 Eles se alegraram com isso, e concordaram em lhe dar dinheiro.
6 Ñàyùcàndùá nì cachi Judas vàtùni iámà, te nì quesaha‑né nì nanducu‑né nansa nìhì‑né dayáha‑neyà ndahà nècuàchìmà, doco ni cúndúá na có‑ndòó cuàhà nèhivì indéhe.
6 Também ele se obrigou. E buscava ocasião oportuna para o trair, sem que a multidão o soubesse.
7 Daaní, nì sàà vicò xixí‑né pan có‑ndùtáchí, te quìvì yucán xíhì stná iin lelù nduú promesa siempre sáha‑ne vicò pascua mà.
7 Raiou o dia dos pães sem fermento, em que se devia imolar a Páscoa.
8 Ñàyùcàndùá nì techuún Jesús Pedro xì Juan, cachí‑yà xì‑né: ―Cuahán‑nsià quidayucun‑nsià ndé cuxi‑nda vicò pascua.
8 Jesus enviou Pedro e João, dizendo: Ide e preparai-nos a ceia da Páscoa.
9 Te nì cachi‑nè xì‑yá: ―¿Índù divi cuní‑nî cùhùn‑nsì quidayucun‑nsì?
9 Perguntaram-lhe eles: Onde queres que a preparemos?
10 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Na sáà‑nsià ñuu mà, icúmí‑nsiâ ndacùhun tnahá‑nsiá xì iin tiàa idádocó xi iin yoo tècuìí. Divi nècuàchìmà cunchicùn‑nsià cùhùn dècuèndè vehe ndé quìhvi‑ne.
10 Ele respondeu: Ao entrardes na cidade, encontrareis um homem carregando uma bilha de água; segui-o até a casa em que ele entrar,
11 Dandu càhàn‑nsià xì nècuàchì dìvéhé‑xí má cachi‑nsià xì‑né ñà‑dòhó cachí maestru xì‑né: “¿ndévì iá vehe cahnú ndé cuxi‑ya comida pascua xì nècuàchì dacuahá‑yá?”
11 e direis ao dono da casa: O Mestre pergunta-te: Onde está a sala em que comerei a Páscoa com os meus discípulos?
12 Dandu nècuàchì dìvéhé‑xí má, icúmí‑nê dacuní‑nè mii‑nsiá índù iá iin vehe cahnú pisu dìquì‑xí ndé sà‑ìtá víi yutnù. Yucán nsidayucun‑nsià ñà‑cudiní‑ndà.
12 Ele vos mostrará no andar superior uma grande sala mobiliada, e ali fazei os preparativos.
13 Dandu nì caquihin nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè. Te nacua nì cachi‑yà xì‑né, ducán ndisa nì cuu. Ñàyùcàndùá yucán nì quidayucun‑nè comida pascua.
13 Foram, pois, e acharam tudo como Jesus lhes dissera; e prepararam a Páscoa.
14 Daaní, na ní sàà hora mà, dandu nì sàà‑yà yucán, te nì sàcòo‑ya xì nsì‑úxìn ùì nècuàchì nì nìhì chuun nùù‑yá.
14 Chegada que foi a hora, Jesus pôs-se à mesa, e com ele os apóstolos.
15 Te nì cachi‑yà xì‑né: ―Yùhù, ñuhú cuísi inì cutnahí xì‑nsiá cuxi‑nda vicò pascua yohó, dandu después icúmî ndohi.
15 Disse-lhes: Tenho desejado ardentemente comer convosco esta Páscoa, antes de sofrer.
16 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cúxí guè comida vicò pascua ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó; vàchi vicò yohó, ejemplu nduá, doco na sáà quìvì cusahnú‑yá, dandu cunduamà ñà‑sànì cuu ndisa ñà‑ndùá cuní cachi vicò yohó ―nì cachi‑yà.
16 Pois vos digo: não tornarei a comê-la, até que ela se cumpra no Reino de Deus.
17 Dandu nì tnii‑ya pocillu, te nì naquimanì‑yá Dios (sàhà ndutè sì‑úvà ñuhu‑ma), te nì cachi‑yà: ―Tnii‑nsia pocillu yohó, te coho nsidaa‑nsiá chichíí‑tê.
17 Pegando o cálice, deu graças e disse: Tomai este cálice e distribuí-o entre vós.
18 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cóhó guè ndutè sì‑úvà ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó.
18 Pois vos digo: já não tornarei a beber do fruto da videira, até que venha o Reino de Deus.
19 Dandu nì tnii stná‑yà iin pan, nì naquimanì‑yá Dios sàhá, te nì dàcuàchí‑yáñà; dandu nì dasàn‑yáñà nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Pan yohó, nahi iquìcúñúì nduá, vàchi cuàhìn cuàhatahvì vida xi (cuì) sàhà nsidaa‑nsiá. (Cuxi‑nsia vichi, dandu después), nacua nì quida‑nda vichi, ducán quida stná‑nsià (quìvì nùù‑xí) sàhà‑ñá nsinuu inì‑nsia yùhù ―nì cachi‑yà.
19 Tomou em seguida o pão e depois de ter dado graças, partiu-o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que é dado por vós; fazei isto em memória de mim.
20 Daaní, divini ducán nì quida stná‑yà xì pocillu mà: na ní nsihi nì xixi‑ne, dandu (nì tnii‑yañà), te nì cachi‑yà: ―Ñà‑ñùhú pocillu yohó nduú seña xi ichì saa nacóí cunchicùn nèhivì, vàchi nahi nìí nduá, te icúmí nìí cuìtià sàhà‑ñá nìhìtáhvì ndiaha‑nsiá.
20 Do mesmo modo tomou também o cálice, depois de cear, dizendo: Este cálice é a Nova Aliança em meu sangue, que é derramado por vós...
21 ’Doco cunaha‑nsiá, tiàa cuàhàn cahin xì yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, iá‑nè yohó xixí tàcá‑ndà xì‑né nùù mesa yohó. Te mate ñà‑ndáà nduá, icúmí cuì, vàchi ducán nì chitnùní ini Dios, doco tiàa cuàhàn cahin xìˊ, ¡ndahví‑nè! ―nì cachi Jesús.
21 Entretanto, eis que a mão de quem me trai está à mesa comigo.
22 — ausente —
22 O Filho do Homem vai, segundo o que está determinado, mas ai daquele homem por quem ele é traído!
23 Ñàyùcàndùá, nì quesaha nèhivì ndoó yucán nì xìcàn tnùhù stnahá‑né nùù‑né ana nduú tiàa cuàhàn quida ducán cahan‑né.
23 Perguntavam então os discípulos entre si quem deles seria o que tal haveria de fazer.
24 Nì cuàà stná‑nè sàhà‑ñá ana cunduu nècuàchì chicá ndiaá.
24 Surgiu também entre eles uma discussão: qual deles seria o maior.
25 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né: ―Tè‑cùsàhnú inga ñuu, fuerte cusáhnû‑te nùù nèhivì ñuù‑te. Yua ñuu dandacú víi cachí tè‑xícusahnuma sàhà mii‑té.
25 E Jesus disse-lhes: Os reis dos pagãos dominam como senhores, e os que exercem sobre eles autoridade chamam-se benfeitores.
26 Doco mii‑nsiá, màsà quídá‑nsiá na quidá tè‑yùcán. Vàchi nsidaa ana nìhì chuun dandacú nùù‑nsiá, icúmí‑né cunihnu (ndahvi ini‑nè) na iin nèhivì chicá chii; vàchi iin nècuàchì chicá idónuu, xiñuhu cunduu‑ne nahi ana xinúcuáchí.
26 Que não seja assim entre vós; mas o que entre vós é o maior, torne-se como o último; e o que governa seja como o servo.
27 Vàchi ni cachí‑ndà iá iin lamú iá xixí, te iá stná iin nècuàchì xinúcuáchí (nùù chuun yuhùnùhú), pues ¿ana chicá idónuu cahan‑nsiá? ¿Amádi lamú mà nduú ana chicá idónuu? Doco cundehè‑nsiá yùhù, nansa quidé xì mii‑nsiá: na ian quidá iin peón xinúcuáchí, ducán nduú modo xi quidé xì‑nsiá.
27 Pois qual é o maior: o que está sentado à mesa ou o que serve? Não é aquele que está sentado à mesa? Todavia, eu estou no meio de vós, como aquele que serve.
28 ’Mii‑nsiá nduú nècuàchì iin‑ni sànì tenchicùn xìˊ, te nì yàha stná‑nsià nsidaa tnùndoho nì yàhi.
28 E vós tendes permanecido comigo nas minhas provações;
29 Ñàyùcàndùá, nacua nì sàha Yué yùhù chuun cusahnúí, ducán nìhìtáhvì stná mii‑nsiá quide, nìhì stná‑nsià chuun dandacú‑nsiá.
29 eu, pois, disponho do Reino a vosso favor, assim como meu Pai o dispôs a meu favor,
30 Vàchi na sáà quìvì cusahnúí, dandu icúmí stná mii‑nsiá cutnahá‑nsiá xìˊ cundoo‑nda cuxi‑nda nùù mesa xi, te nìhìtáhvì stná‑nsià cundoo iin iin‑nsia silla ndiaha, dandacú‑nsiá nùù ùxìn ùì ñuu‑ndà ndé cundoo nèhivì raza‑ndà Israel.
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos senteis em tronos, para julgar as doze tribos de Israel.
31 Dandu nì cachi Stoho‑ndà Señor xì Simón (Pedro): ―¡Ay, Simón! Nì xìcàn ñà‑malu permisu quida ndevàha‑sì xì anima‑ní na ian quìdà‑ndà na dandiáchí‑ndá nùnì.
31 Simão, Simão, eis que Satanás vos reclamou para vos peneirar como o trigo;
32 Doco yùhù, nì xìcàn tàhví sàhà‑ní ñà‑màsà nándòdó‑nî yùhù, Simón. Dandu mii‑ní, quìvì sànì sàà‑ní naxicocuíìn inì‑ní, dandu nacuàhandee inì‑ní ñanìtnaha‑ní.
32 mas eu roguei por ti, para que a tua confiança não desfaleça; e tu, por tua vez, confirma os teus irmãos.
33 Dandu nì cachi Simón xì‑yá: ―Señor mío, iin‑ni iéˋ dispuestu cunchicuìn mii‑ní mate ni chícádí‑nèndó, te ò ni cahní‑nèndó.
33 Pedro disse-lhe: Senhor, estou pronto a ir contigo tanto para a prisão como para a morte.
34 Doco nì cachi‑yà xì‑né: ―Cachíˋ xì‑ní, Pedro: ñuú vichi na táñâha ga coto lehe sìndùhá, te sànì nacuaà‑ní yùhù ùnì xichi.
34 Jesus respondeu-lhe: Digo-te, Pedro, não cantará hoje o galo, até que três vezes hajas negado que me conheces.
35 Dandu nì cachi stná‑yà xì nsidaa‑né: ―Na ní techuín mii‑nsiá nì xìcanuu‑nsia daa, nì dàndàcuí nùù‑nsiá ñà‑nì ndóo cartera xi‑nsia, xì stná morral xi‑nsia, te ni màsà cúníhí stná‑nsià inga ndìsàn‑nsiá cùhùn. Pues, (vichi cachi‑nsià xìˊ), ¿a ní quidamanì iñàha nùù‑nsiá quìvì yucán? Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Còó.
35 Depois ajuntou: Quando vos mandei sem bolsa, sem mochila e sem calçado, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Pues, tucu iá vichi, vàchi xiñuhu‑ñá cunihi‑nsia cartera xi‑nsia na cùhùn‑nsià, te cunihi stná‑nsià morral xi‑nsia cùhùn. Te nècuàchì có‑ìcúmí espada, chicá vàha ni dicó‑né dùhnù‑né, te cuiin‑ne ian.
36 Mas agora, disse-lhes ele, aquele que tem uma bolsa, tome-a; aquele que tem uma mochila, tome-a igualmente; e aquele que não tiver uma espada, venda sua capa para comprar uma.
37 Vàchi dohó cacháˋ sàhí nùù tutu ìì: “Nì quida nèhivì cuenta na ian nduú‑yá iin tiàa malu”. Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ (xì‑nsiá), fuerza icúmí cuu ducán xí, vàchi nsidaa ñà‑ndùá cacháˋ sàhí, icúmíâ cuu ndisa.
37 Pois vos digo: é necessário que se cumpra em mim ainda este oráculo: E foi contado entre os malfeitores {Is 53,12}. Com efeito, aquilo que me diz respeito está próximo de se cumprir.
38 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Stoho‑nsì Señor, cundehè‑ní yohó: Ùì espada nihí‑nsí. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―¡Daaní xì palabra jaàn!
38 Eles replicaram: Senhor, eis aqui duas espadas. Basta, respondeu ele.
39 Daaní, nì quee‑ya vehe, te nacua nduú estilu xi‑ya cuàhàn‑yà Yucù Olivo, te nchícùn stná nècuàchì dacuahá‑yá.
39 Conforme o seu costume, Jesus saiu dali e dirigiu-se para o monte das Oliveiras, seguido dos seus discípulos.
40 Te na ní sàà‑yà lugar cuní‑yà, dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Càcàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhà‑ñá màsà dándáhvî ñà‑malu mii‑nsiá.
40 Ao chegar àquele lugar, disse-lhes: Orai para que não caiais em tentação.
41 Dandu nì cuxica tii‑yá chicá nùù‑xí, nacua sáà dacana‑nda iin yùù. Te yucán nì sàcuììn sìsì‑yá nì xìcàn tàhvì‑yá nùù Dios,
41 Depois se afastou deles à distância de um tiro de pedra e, ajoelhando-se, orava:
42 cachí‑yà: ―Yuamánìˊ, xícàn tàhví nùù‑ní. Nú cuní‑nî, dandu dacúxíó‑nî tnùndoho icúmî yàhi, vàchi nahi (ñà‑úà ñuhú iin) taza, ducán nduá nùí. Doco màdì ñá‑nduá cuní yùhù ni cúndúá; còó, ñà‑ndùá cuní mii‑ní ―nì cachi‑yà.
42 Pai, se é de teu agrado, afasta de mim este cálice! Não se faça, todavia, a minha vontade, mas sim a tua.
43 Dandu nì ndecunu iin ángel nì quixi ansivi, te nì chindee‑né mii‑yá ñà‑nìhì gá‑yà valor xi‑ya.
43 Apareceu-lhe então um anjo do céu para confortá-lo.
44 Vàchi yáha ga nacání ini‑yà. Ñàyùcàndùá chicá fuerte nì càhàn‑yà xì Dios. Te nì cana cuàhà tètnìì‑yá, doco tètnìì mà, na ian cóyo gota nahnú nìì, ducán nì còyo‑tè ñuhù.
44 Ele entrou em agonia e orava ainda com mais instância, e seu suor tornou-se como gotas de sangue a escorrer pela terra.
45 Daaní, nì ndacuiin‑yà vàxi‑ya ndé itánduhù nècuàchì dacuahá‑yá, te nì xini‑yà xíquidì‑nè ñà‑cuàhà guá ndoó‑né tnùnsí ini.
45 Depois de ter rezado, levantou-se, foi ter com os discípulos e achou-os adormecidos de tristeza.
46 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né: ―¿A ñá‑sànì quìdì‑nsia nduá? Chicá vàha ndacuìta‑nsia, te càcàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhá màsà dándáhvî ñà‑malu mii‑nsiá.
46 Disse-lhes: Por que dormis? Levantai-vos, orai, para não cairdes em tentação.
47 Na cáhàn ìì‑yá xì nècuàchìmà, dandu nì quesaa cuàhà nèhivì. Te iin tiàa nì sanchicùn xì‑yá nduú ana ndàcà‑xì‑né vàxi, divi Judas, vàchi iin ana nìsa cutnahá xi nsì‑úxìn iin ga nècuàchì dacuahá‑yá nduú‑né. Te divi‑ne nì tnàtuu‑ne nùù‑yá, nì chìtú‑nè nùù‑yá.
47 Ele ainda falava, quando apareceu uma multidão de gente; e à testa deles vinha um dos Doze, que se chamava Judas. Achegou-se de Jesus para o beijar.
48 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Judas, ñà‑nì chìtú‑nî nùí, ¿a ducán nduú modo cahín‑nî yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví?
48 Jesus perguntou-lhe: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem!
49 Dandu compañeru‑yà, nì cundaà ini‑nè nansa cuàhàn cuu, ñàyùcàndùá nì cachi‑nè xì‑yá: ―Stoho‑nsì Señor, ¿a cání‑nsí mii‑né xì espada vichi?
49 Os que estavam ao redor dele, vendo o que ia acontecer, perguntaram: Senhor, devemos atacá-los à espada?
50 Dandu iin compañeru‑yà, nì cani‑ne espada xi‑ne iin tiàa quidáchúûn nùù dùtù cusáhnû, te nì tàhndè tùtnù‑té ladu cuahá‑te.
50 E um deles feriu o servo do príncipe dos sacerdotes, decepando-lhe a orelha direita.
51 Doco nì cachi‑yà: ―¡Daaní xì ñà‑jaàn! Te nì chituu‑ya dìnìndàhá‑yà tùtnù témà, te nì nduvàha dahuan.
51 Mas Jesus interveio: Deixai, basta. E, tocando na orelha daquele homem, curou-o.
52 Dandu nì càhàn‑yà xì nsidaa nèhivì nì caquesaa tnii xi‑yá, divi dùtù xícusahnú, xì tè‑dàndàcú xíndiaa veheñùhu, xì dava ga stná nècuàchì nihí chuun, te nì cachi‑yà xì nsidaa‑né: ―A ducán nduú modo (tnií‑nsiá yùhù), vàxi‑nsia nihí‑nsiá espada xì garroti na ian tècuìhnà nduí,
52 Voltando-se para os príncipes dos sacerdotes, para os oficiais do templo e para os anciãos que tinham vindo contra ele, disse-lhes: Saístes armados de espadas e cacetes, como se viésseis contra um ladrão.
53 mate nsìquívì nìsa ìe xì‑nsiá veheñùhu cahnú, te cónì tnìí‑nsiá yùhù. Doco vichi, meru tiempu xi mii‑nsiá nduá, divi tiempu quida quini guá mii‑sí dandacú nùù ichì ñáa.
53 Entretanto, eu estava todos os dias convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim; mas esta é a vossa hora e do poder das trevas.
54 Dandu nì tnii‑tèyá nì saca‑tèyá cuàhàn‑te ndè ini vehe dùtù cusáhnû. Te Pedro, nchícùn xica ní‑né mii‑yá cuàhàn‑nè, (te nì yàha stná‑nè) ini patiu vehe ma.
54 Prenderam-no então e conduziram-no à casa do príncipe dos sacerdotes. Pedro seguia-o de longe.
55 Dandu nèhivì ndoó yucán, nì xicùn‑né iin ñuhu mahì patiu mà, te nì sàcùndoo‑ne; te nì sàcòo stná Pedro mahì nsidaa‑né.
55 Acenderam um fogo no meio do pátio, e sentaram-se em redor. Pedro veio sentar-se com eles.
56 Doco iin ñahà chìì quidáchúûn yucán, nì xinì‑ña Pedro na iá stná‑nè ndé tnúù ñuhu mà, te nì indehè váha‑ñàné, cachí‑ña: ―Nècuàchì yohó, compañeru Jesús nduú stná‑nè.
56 Uma criada percebeu-o sentado junto ao fogo, encarou-o de perto e disse: Também este homem estava com ele.
57 Doco Pedro, nì nacuaà‑néyà, cachí‑nè: ―Yùhù, có‑ìnáhî Jesús, señorita.
57 Mas ele negou-o: Mulher, não o conheço.
58 Daaní, después, indéhe stná inga nèhivì‑né, te nì cachi‑nè: ―¿Amádi iin nèhivì xí Jesús nduú stná mii‑ní? Doco nì cachi Pedro: ―Còó, mà ndìsá, señor.
58 Pouco depois, viu-o outro e disse-lhe: Também tu és um deles. Pedro respondeu: Não, eu não o sou.
59 Daaní, nì yàha inga hora, te fuerte nì cachi inga nèhivì (xì compañeru‑nè): ―Ñà‑ndáà nduá, nècuàchì yohó nduú iin nèhivì nì cutnahá stná xì Jesús, vàchi nècuàchì ladu Galilea nduú stná‑nè.
59 Passada quase uma hora, afirmava um outro: Certamente também este homem estava com ele, pois também é galileu.
60 Doco Pedro, nì cachi‑nè: ―Señor, ni có‑cùndáà inì ñà‑ndùá cáhàn‑ní sàhà‑xí. Te cáhàn ìì Pedro palabra mà, te momentu mà nì xito lehe.
60 Mas Pedro disse: Meu amigo, não sei o que queres dizer. E no mesmo instante, quando ainda falava, cantou o galo.
61 Dandu Stoho‑ndà Señor, nì nacuico‑yá yàtà‑yá, nì ndacoto‑yanè. Te sàhà ñà‑yùcán nduá nì nsinuu ini‑nè nansa nì cachi‑yà xì‑né daa ñà‑tàñáha ga coto lehe, te ùnì xichi sànì nacuaà‑néyà.
61 Voltando-se o Senhor, olhou para Pedro. Então Pedro se lembrou da palavra do Senhor: Hoje, antes que o galo cante, negar-me-ás três vezes.
62 Ñàyùcàndùá, nì quee‑ya iladu patiu mà nì sacu cuahà‑né.
62 Saiu dali e chorou amargamente.
63 Daaní, tiàa xíndaca xi‑yá, nì sàcùndiaà‑teyá, te nì cani‑tèyá.
63 Entretanto, os homens que guardavam Jesus escarneciam dele e davam-lhe bofetadas.
64 Nì chidàhvi‑tè nùù‑yá, te nì cani‑tèyá, cachí‑te xi‑yá: ―¡Cachi cuàá‑nî ana nì cani xi‑ní!
64 Cobriam-lhe o rosto e diziam: Adivinha quem te bateu!
65 Te cuàhà gá stná iñàha nì cacachì‑te nì cahíchì uun inì‑teyá.
65 E injuriavam-no ainda de outros modos.
66 Daaní, na ní tùinuù, nì nataca nsidaa nècuàchì nduú Junta Cahnú; nì cànà nècuàchì sahnú dandacú nùù ñuu yucán, xì stná dùtù xícusahnú, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu. Dandu nì dàtnátuu‑ne Jesús nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑nè xì‑yá:
66 Ao amanhecer, reuniram-se os anciãos do povo, os príncipes dos sacerdotes e os escribas, e mandaram trazer Jesus ao seu conselho.
67 ―Nú divi Cristu ndiaha nduu‑ní, dandu cachi ndàà‑ní xì‑nsí. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Nú ni cachíˋ xì‑nsiá, mà nunca cunindisá‑nsiá.
67 Perguntaram-lhe: Dize-nos se és o Cristo! Respondeu-lhes ele: Se eu vo-lo disser, não me acreditareis;
68 Te ò nú ni ndácàtnùhí nùù mii‑nsiá iñàha, ni mà náxícóníhî stná‑nsiá nùí, te ni mà dáñá‑nsiâ yùhù.
68 e se vos fizer qualquer pergunta, não me respondereis.
69 Doco yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, dècuèndè vichi cuàhàn duha icúmî coi ndahà cuahá mii‑yá ana chicá cusáhnû, divi Dios.
69 Mas, doravante, o Filho do Homem estará sentado à direita do poder de Deus.
70 Ñàyùcàndùá, nsidaa nècuàchì Junta mà, nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―¿A ndísá Dèhemanì Dios nduu‑ní cahan‑ní? ―Jaan ―cachí‑yà― nacua nì cachi‑nsià, divi ducán nduá.
70 Então perguntaram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? Respondeu: Sim, eu sou.
71 Ñàyùcàndùá, nì cachi nèhivì Junta mà: ―Có‑xìñùhù gá‑ndà ni‑iin testigu quixi, vàchi divi mii‑né sànì cachi‑nèà, te nì inini‑nda ―nì cachi‑nè.
71 Eles então exclamaram: Temos nós ainda necessidade de testemunho? Nós mesmos o ouvimos da sua boca.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.