Lucas 22

New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Vicò pascua nìsa nani iin vicò nìsa xixi‑ne pan có‑ndùtáchí. Te sà‑ìtúú vicò mà vàxan, te nì ndatnuhu tnahá dùtù xícusahnú xì nècuàchì ley xi veheñùhu, nandúcú‑nê nansa nìhì‑né cahnì‑né Jesús, vàchi yúhî‑nè (cunitnùhu) nèhivì cuáhà sàhámà.
1 Aproximava-se a festa dos pães ázimos, que se chama a páscoa.
2 — ausente —
2 E os principais sacerdotes e os escribas andavam procurando um modo de o matar; pois temiam o povo.
3 Daaní, nì quìhvi ñà‑malu ini anima iin tiàa dacuahá Jesús nani Judas Iscariote.
3 Entrou então Satanás em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, que era um dos doze;
4 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn‑nè nùù dùtù xícusahnú. Te nì càhàn‑nè xì nècuàchìmà, xì stná tè‑xídandacú nùù policía, nì ndatnuhu‑né xì nècuàchìmà nansa cui quida‑ne, te dayáha‑ne mii‑yá ndahà nècuàchìmà.
4 e foi ele tratar com os principais sacerdotes e com os capitães de como lho entregaria.
5 Te nècuàchìmà, nì cacudiì ini‑nè, te nì ndòo sahnú‑né chiyàhvi‑ne.
5 Eles se alegraram com isso, e convieram em lhe dar dinheiro.
6 Ñàyùcàndùá nì cachi Judas vàtùni iámà, te nì quesaha‑né nì nanducu‑né nansa nìhì‑né dayáha‑neyà ndahà nècuàchìmà, doco ni cúndúá na có‑ndòó cuàhà nèhivì indéhe.
6 E ele concordou, e buscava ocasião para lho entregar sem alvoroço.
7 Daaní, nì sàà vicò xixí‑né pan có‑ndùtáchí, te quìvì yucán xíhì stná iin lelù nduú promesa siempre sáha‑ne vicò pascua mà.
7 Ora, chegou o dia dos pães ázimos, em que se devia imolar a páscoa;
8 Ñàyùcàndùá nì techuún Jesús Pedro xì Juan, cachí‑yà xì‑né: ―Cuahán‑nsià quidayucun‑nsià ndé cuxi‑nda vicò pascua.
8 e Jesus enviou a Pedro e a João, dizendo: Ide, preparai-nos a páscoa, para que a comamos.
9 Te nì cachi‑nè xì‑yá: ―¿Índù divi cuní‑nî cùhùn‑nsì quidayucun‑nsì?
9 Perguntaram-lhe eles: Onde queres que a preparemos?
10 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Na sáà‑nsià ñuu mà, icúmí‑nsiâ ndacùhun tnahá‑nsiá xì iin tiàa idádocó xi iin yoo tècuìí. Divi nècuàchìmà cunchicùn‑nsià cùhùn dècuèndè vehe ndé quìhvi‑ne.
10 Respondeu-lhes: Quando entrardes na cidade, sair-vos-á ao encontro um homem, levando um cântaro de água; segui-o até a casa em que ele entrar.
11 Dandu càhàn‑nsià xì nècuàchì dìvéhé‑xí má cachi‑nsià xì‑né ñà‑dòhó cachí maestru xì‑né: “¿ndévì iá vehe cahnú ndé cuxi‑ya comida pascua xì nècuàchì dacuahá‑yá?”
11 E direis ao dono da casa: O Mestre manda perguntar-te: Onde está o aposento em que hei de comer a páscoa com os meus discípulos?
12 Dandu nècuàchì dìvéhé‑xí má, icúmí‑nê dacuní‑nè mii‑nsiá índù iá iin vehe cahnú pisu dìquì‑xí ndé sà‑ìtá víi yutnù. Yucán nsidayucun‑nsià ñà‑cudiní‑ndà.
12 Então ele vos mostrará um grande cenáculo mobiliado; aí fazei os preparativos.
13 Dandu nì caquihin nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè. Te nacua nì cachi‑yà xì‑né, ducán ndisa nì cuu. Ñàyùcàndùá yucán nì quidayucun‑nè comida pascua.
13 Foram, pois, e acharam tudo como lhes dissera e prepararam a páscoa.
14 Daaní, na ní sàà hora mà, dandu nì sàà‑yà yucán, te nì sàcòo‑ya xì nsì‑úxìn ùì nècuàchì nì nìhì chuun nùù‑yá.
14 E, chegada a hora, pôs-se Jesus à mesa, e com ele os apóstolos.
15 Te nì cachi‑yà xì‑né: ―Yùhù, ñuhú cuísi inì cutnahí xì‑nsiá cuxi‑nda vicò pascua yohó, dandu después icúmî ndohi.
15 E disse-lhes: Tenho desejado ardentemente comer convosco esta páscoa, antes da minha paixão;
16 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cúxí guè comida vicò pascua ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó; vàchi vicò yohó, ejemplu nduá, doco na sáà quìvì cusahnú‑yá, dandu cunduamà ñà‑sànì cuu ndisa ñà‑ndùá cuní cachi vicò yohó ―nì cachi‑yà.
16 pois vos digo que não a comerei mais até que ela se cumpra no reino de Deus.
17 Dandu nì tnii‑ya pocillu, te nì naquimanì‑yá Dios (sàhà ndutè sì‑úvà ñuhu‑ma), te nì cachi‑yà: ―Tnii‑nsia pocillu yohó, te coho nsidaa‑nsiá chichíí‑tê.
17 Então havendo recebido um cálice, e tendo dado graças, disse: Tomai-o, e reparti-o entre vós;
18 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cóhó guè ndutè sì‑úvà ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó.
18 porque vos digo que desde agora não mais beberei do fruto da videira, até que venha o reino de Deus.
19 Dandu nì tnii stná‑yà iin pan, nì naquimanì‑yá Dios sàhá, te nì dàcuàchí‑yáñà; dandu nì dasàn‑yáñà nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Pan yohó, nahi iquìcúñúì nduá, vàchi cuàhìn cuàhatahvì vida xi (cuì) sàhà nsidaa‑nsiá. (Cuxi‑nsia vichi, dandu después), nacua nì quida‑nda vichi, ducán quida stná‑nsià (quìvì nùù‑xí) sàhà‑ñá nsinuu inì‑nsia yùhù ―nì cachi‑yà.
19 E tomando pão, e havendo dado graças, partiu-o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que é dado por vós; fazei isto em memória de mim.
20 Daaní, divini ducán nì quida stná‑yà xì pocillu mà: na ní nsihi nì xixi‑ne, dandu (nì tnii‑yañà), te nì cachi‑yà: ―Ñà‑ñùhú pocillu yohó nduú seña xi ichì saa nacóí cunchicùn nèhivì, vàchi nahi nìí nduá, te icúmí nìí cuìtià sàhà‑ñá nìhìtáhvì ndiaha‑nsiá.
20 Semelhantemente, depois da ceia, tomou o cálice, dizendo: Este cálice é o novo pacto em meu sangue, que é derramado por vós.
21 ’Doco cunaha‑nsiá, tiàa cuàhàn cahin xì yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, iá‑nè yohó xixí tàcá‑ndà xì‑né nùù mesa yohó. Te mate ñà‑ndáà nduá, icúmí cuì, vàchi ducán nì chitnùní ini Dios, doco tiàa cuàhàn cahin xìˊ, ¡ndahví‑nè! ―nì cachi Jesús.
21 Mas eis que a mão do que me trai está comigo à mesa.
22 — ausente —
22 Porque, na verdade, o Filho do homem vai segundo o que está determinado; mas ai daquele homem por quem é traído!
23 Ñàyùcàndùá, nì quesaha nèhivì ndoó yucán nì xìcàn tnùhù stnahá‑né nùù‑né ana nduú tiàa cuàhàn quida ducán cahan‑né.
23 Então eles começaram a perguntar entre si qual deles o que ia fazer isso.
24 Nì cuàà stná‑nè sàhà‑ñá ana cunduu nècuàchì chicá ndiaá.
24 Levantou-se também entre eles contenda, sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né: ―Tè‑cùsàhnú inga ñuu, fuerte cusáhnû‑te nùù nèhivì ñuù‑te. Yua ñuu dandacú víi cachí tè‑xícusahnuma sàhà mii‑té.
25 Ao que Jesus lhes disse: Os reis dos gentios dominam sobre eles, e os que sobre eles exercem autoridade são chamados benfeitores.
26 Doco mii‑nsiá, màsà quídá‑nsiá na quidá tè‑yùcán. Vàchi nsidaa ana nìhì chuun dandacú nùù‑nsiá, icúmí‑né cunihnu (ndahvi ini‑nè) na iin nèhivì chicá chii; vàchi iin nècuàchì chicá idónuu, xiñuhu cunduu‑ne nahi ana xinúcuáchí.
26 Mas vós não sereis assim; antes o maior entre vós seja como o mais novo; e quem governa como quem serve.
27 Vàchi ni cachí‑ndà iá iin lamú iá xixí, te iá stná iin nècuàchì xinúcuáchí (nùù chuun yuhùnùhú), pues ¿ana chicá idónuu cahan‑nsiá? ¿Amádi lamú mà nduú ana chicá idónuu? Doco cundehè‑nsiá yùhù, nansa quidé xì mii‑nsiá: na ian quidá iin peón xinúcuáchí, ducán nduú modo xi quidé xì‑nsiá.
27 Pois qual é maior, quem está à mesa, ou quem serve? porventura não é quem está à mesa? Eu, porém, estou entre vós como quem serve.
28 ’Mii‑nsiá nduú nècuàchì iin‑ni sànì tenchicùn xìˊ, te nì yàha stná‑nsià nsidaa tnùndoho nì yàhi.
28 Mas vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas provações;
29 Ñàyùcàndùá, nacua nì sàha Yué yùhù chuun cusahnúí, ducán nìhìtáhvì stná mii‑nsiá quide, nìhì stná‑nsià chuun dandacú‑nsiá.
29 e assim como meu Pai me conferiu domínio, eu vo-lo confiro a vós;
30 Vàchi na sáà quìvì cusahnúí, dandu icúmí stná mii‑nsiá cutnahá‑nsiá xìˊ cundoo‑nda cuxi‑nda nùù mesa xi, te nìhìtáhvì stná‑nsià cundoo iin iin‑nsia silla ndiaha, dandacú‑nsiá nùù ùxìn ùì ñuu‑ndà ndé cundoo nèhivì raza‑ndà Israel.
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu reino, e vos senteis sobre tronos, julgando as doze tribos de Israel.
31 Dandu nì cachi Stoho‑ndà Señor xì Simón (Pedro): ―¡Ay, Simón! Nì xìcàn ñà‑malu permisu quida ndevàha‑sì xì anima‑ní na ian quìdà‑ndà na dandiáchí‑ndá nùnì.
31 Simão, Simão, eis que Satanás vos pediu para vos cirandar como trigo;
32 Doco yùhù, nì xìcàn tàhví sàhà‑ní ñà‑màsà nándòdó‑nî yùhù, Simón. Dandu mii‑ní, quìvì sànì sàà‑ní naxicocuíìn inì‑ní, dandu nacuàhandee inì‑ní ñanìtnaha‑ní.
32 mas eu roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; e tu, quando te converteres, fortalece teus irmãos.
33 Dandu nì cachi Simón xì‑yá: ―Señor mío, iin‑ni iéˋ dispuestu cunchicuìn mii‑ní mate ni chícádí‑nèndó, te ò ni cahní‑nèndó.
33 Respondeu-lhe Pedro: Senhor, estou pronto a ir contigo tanto para a prisão como para a morte.
34 Doco nì cachi‑yà xì‑né: ―Cachíˋ xì‑ní, Pedro: ñuú vichi na táñâha ga coto lehe sìndùhá, te sànì nacuaà‑ní yùhù ùnì xichi.
34 Tornou-lhe Jesus: Digo-te, Pedro, que não cantará hoje o galo antes que três vezes tenhas negado que me conheces.
35 Dandu nì cachi stná‑yà xì nsidaa‑né: ―Na ní techuín mii‑nsiá nì xìcanuu‑nsia daa, nì dàndàcuí nùù‑nsiá ñà‑nì ndóo cartera xi‑nsia, xì stná morral xi‑nsia, te ni màsà cúníhí stná‑nsià inga ndìsàn‑nsiá cùhùn. Pues, (vichi cachi‑nsià xìˊ), ¿a ní quidamanì iñàha nùù‑nsiá quìvì yucán? Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Còó.
35 E perguntou-lhes: Quando vos mandei sem bolsa, alforje, ou alparcas, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Pues, tucu iá vichi, vàchi xiñuhu‑ñá cunihi‑nsia cartera xi‑nsia na cùhùn‑nsià, te cunihi stná‑nsià morral xi‑nsia cùhùn. Te nècuàchì có‑ìcúmí espada, chicá vàha ni dicó‑né dùhnù‑né, te cuiin‑ne ian.
36 Disse-lhes pois: Mas agora, quem tiver bolsa, tome-a, como também o alforje; e quem não tiver espada, venda o seu manto e compre-a.
37 Vàchi dohó cacháˋ sàhí nùù tutu ìì: “Nì quida nèhivì cuenta na ian nduú‑yá iin tiàa malu”. Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ (xì‑nsiá), fuerza icúmí cuu ducán xí, vàchi nsidaa ñà‑ndùá cacháˋ sàhí, icúmíâ cuu ndisa.
37 Porquanto vos digo que importa que se cumpra em mim isto que está escrito: E com os malfeitores foi contado. Pois o que me diz respeito tem seu cumprimento.
38 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Stoho‑nsì Señor, cundehè‑ní yohó: Ùì espada nihí‑nsí. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―¡Daaní xì palabra jaàn!
38 Disseram eles: Senhor, eis aqui duas espadas. Respondeu-lhes: Basta.
39 Daaní, nì quee‑ya vehe, te nacua nduú estilu xi‑ya cuàhàn‑yà Yucù Olivo, te nchícùn stná nècuàchì dacuahá‑yá.
39 Então saiu e, segundo o seu costume, foi para o Monte das Oliveiras; e os discípulos o seguiam.
40 Te na ní sàà‑yà lugar cuní‑yà, dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Càcàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhà‑ñá màsà dándáhvî ñà‑malu mii‑nsiá.
40 Quando chegou àquele lugar, disse-lhes: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Dandu nì cuxica tii‑yá chicá nùù‑xí, nacua sáà dacana‑nda iin yùù. Te yucán nì sàcuììn sìsì‑yá nì xìcàn tàhvì‑yá nùù Dios,
41 E apartou-se deles cerca de um tiro de pedra; e pondo-se de joelhos, orava,
42 cachí‑yà: ―Yuamánìˊ, xícàn tàhví nùù‑ní. Nú cuní‑nî, dandu dacúxíó‑nî tnùndoho icúmî yàhi, vàchi nahi (ñà‑úà ñuhú iin) taza, ducán nduá nùí. Doco màdì ñá‑nduá cuní yùhù ni cúndúá; còó, ñà‑ndùá cuní mii‑ní ―nì cachi‑yà.
42 dizendo: Pai, se queres afasta de mim este cálice; todavia não se faça a minha vontade, mas a tua.
43 Dandu nì ndecunu iin ángel nì quixi ansivi, te nì chindee‑né mii‑yá ñà‑nìhì gá‑yà valor xi‑ya.
43 Então lhe apareceu um anjo do céu, que o confortava.
44 Vàchi yáha ga nacání ini‑yà. Ñàyùcàndùá chicá fuerte nì càhàn‑yà xì Dios. Te nì cana cuàhà tètnìì‑yá, doco tètnìì mà, na ian cóyo gota nahnú nìì, ducán nì còyo‑tè ñuhù.
44 E, posto em agonia, orava mais intensamente; e o seu suor tornou-se como grandes gotas de sangue, que caíam sobre o chão.
45 Daaní, nì ndacuiin‑yà vàxi‑ya ndé itánduhù nècuàchì dacuahá‑yá, te nì xini‑yà xíquidì‑nè ñà‑cuàhà guá ndoó‑né tnùnsí ini.
45 Depois, levantando-se da oração, veio para os seus discípulos, e achou-os dormindo de tristeza;
46 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né: ―¿A ñá‑sànì quìdì‑nsia nduá? Chicá vàha ndacuìta‑nsia, te càcàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhá màsà dándáhvî ñà‑malu mii‑nsiá.
46 e disse-lhes: Por que estais dormindo? Lenvantai-vos, e orai, para que não entreis em tentação.
47 Na cáhàn ìì‑yá xì nècuàchìmà, dandu nì quesaa cuàhà nèhivì. Te iin tiàa nì sanchicùn xì‑yá nduú ana ndàcà‑xì‑né vàxi, divi Judas, vàchi iin ana nìsa cutnahá xi nsì‑úxìn iin ga nècuàchì dacuahá‑yá nduú‑né. Te divi‑ne nì tnàtuu‑ne nùù‑yá, nì chìtú‑nè nùù‑yá.
47 E estando ele ainda a falar, eis que surgiu uma multidão; e aquele que se chamava Judas, um dos doze, ia adiante dela, e chegou-se a Jesus para o beijar.
48 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Judas, ñà‑nì chìtú‑nî nùí, ¿a ducán nduú modo cahín‑nî yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví?
48 Jesus, porém, lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do homem?
49 Dandu compañeru‑yà, nì cundaà ini‑nè nansa cuàhàn cuu, ñàyùcàndùá nì cachi‑nè xì‑yá: ―Stoho‑nsì Señor, ¿a cání‑nsí mii‑né xì espada vichi?
49 Quando os que estavam com ele viram o que ia suceder, disseram: Senhor, feri-los-emos a espada?
50 Dandu iin compañeru‑yà, nì cani‑ne espada xi‑ne iin tiàa quidáchúûn nùù dùtù cusáhnû, te nì tàhndè tùtnù‑té ladu cuahá‑te.
50 Então um deles feriu o servo do sumo sacerdote, e cortou-lhe a orelha direita.
51 Doco nì cachi‑yà: ―¡Daaní xì ñà‑jaàn! Te nì chituu‑ya dìnìndàhá‑yà tùtnù témà, te nì nduvàha dahuan.
51 Mas Jesus disse: Deixei-os; basta. E tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Dandu nì càhàn‑yà xì nsidaa nèhivì nì caquesaa tnii xi‑yá, divi dùtù xícusahnú, xì tè‑dàndàcú xíndiaa veheñùhu, xì dava ga stná nècuàchì nihí chuun, te nì cachi‑yà xì nsidaa‑né: ―A ducán nduú modo (tnií‑nsiá yùhù), vàxi‑nsia nihí‑nsiá espada xì garroti na ian tècuìhnà nduí,
52 Então disse Jesus aos principais sacerdotes, oficiais do templo e anciãos, que tinham ido contra ele: Saístes, como a um salteador, com espadas e varapaus?
53 mate nsìquívì nìsa ìe xì‑nsiá veheñùhu cahnú, te cónì tnìí‑nsiá yùhù. Doco vichi, meru tiempu xi mii‑nsiá nduá, divi tiempu quida quini guá mii‑sí dandacú nùù ichì ñáa.
53 Todos os dias estava eu convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim; mas esta é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Dandu nì tnii‑tèyá nì saca‑tèyá cuàhàn‑te ndè ini vehe dùtù cusáhnû. Te Pedro, nchícùn xica ní‑né mii‑yá cuàhàn‑nè, (te nì yàha stná‑nè) ini patiu vehe ma.
54 Então, prendendo-o, o levaram e o introduziram na casa do sumo sacerdote; e Pedro seguia-o de longe.
55 Dandu nèhivì ndoó yucán, nì xicùn‑né iin ñuhu mahì patiu mà, te nì sàcùndoo‑ne; te nì sàcòo stná Pedro mahì nsidaa‑né.
55 E tendo eles acendido fogo no meio do pátio e havendo-se sentado à roda, sentou-se Pedro entre eles.
56 Doco iin ñahà chìì quidáchúûn yucán, nì xinì‑ña Pedro na iá stná‑nè ndé tnúù ñuhu mà, te nì indehè váha‑ñàné, cachí‑ña: ―Nècuàchì yohó, compañeru Jesús nduú stná‑nè.
56 — ausente —
57 Doco Pedro, nì nacuaà‑néyà, cachí‑nè: ―Yùhù, có‑ìnáhî Jesús, señorita.
57 Mas Pedro o negou, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Daaní, después, indéhe stná inga nèhivì‑né, te nì cachi‑nè: ―¿Amádi iin nèhivì xí Jesús nduú stná mii‑ní? Doco nì cachi Pedro: ―Còó, mà ndìsá, señor.
58 Daí a pouco, outro o viu, e disse: Tu também és um deles. Mas Pedro disse: Homem, não sou.
59 Daaní, nì yàha inga hora, te fuerte nì cachi inga nèhivì (xì compañeru‑nè): ―Ñà‑ndáà nduá, nècuàchì yohó nduú iin nèhivì nì cutnahá stná xì Jesús, vàchi nècuàchì ladu Galilea nduú stná‑nè.
59 E, tendo passado quase uma hora, outro afirmava, dizendo: Certamente este também estava com ele, pois é galileu.
60 Doco Pedro, nì cachi‑nè: ―Señor, ni có‑cùndáà inì ñà‑ndùá cáhàn‑ní sàhà‑xí. Te cáhàn ìì Pedro palabra mà, te momentu mà nì xito lehe.
60 Mas Pedro respondeu: Homem, não sei o que dizes. E imediatamente estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Dandu Stoho‑ndà Señor, nì nacuico‑yá yàtà‑yá, nì ndacoto‑yanè. Te sàhà ñà‑yùcán nduá nì nsinuu ini‑nè nansa nì cachi‑yà xì‑né daa ñà‑tàñáha ga coto lehe, te ùnì xichi sànì nacuaà‑néyà.
61 Virando-se o Senhor, olhou para Pedro; e Pedro lembrou-se da palavra do Senhor, como lhe havia dito: Hoje, antes que o galo cante, três vezes me negarás.
62 Ñàyùcàndùá, nì quee‑ya iladu patiu mà nì sacu cuahà‑né.
62 E, havendo saído, chorou amargamente.
63 Daaní, tiàa xíndaca xi‑yá, nì sàcùndiaà‑teyá, te nì cani‑tèyá.
63 Os homens que detinham Jesus zombavam dele, e feriam-no;
64 Nì chidàhvi‑tè nùù‑yá, te nì cani‑tèyá, cachí‑te xi‑yá: ―¡Cachi cuàá‑nî ana nì cani xi‑ní!
64 e, vendando-lhe os olhos, perguntavam, dizendo: Profetiza, quem foi que te bateu?
65 Te cuàhà gá stná iñàha nì cacachì‑te nì cahíchì uun inì‑teyá.
65 E, blasfemando, diziam muitas outras coisas contra ele.
66 Daaní, na ní tùinuù, nì nataca nsidaa nècuàchì nduú Junta Cahnú; nì cànà nècuàchì sahnú dandacú nùù ñuu yucán, xì stná dùtù xícusahnú, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu. Dandu nì dàtnátuu‑ne Jesús nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑nè xì‑yá:
66 Logo que amanheceu reuniu-se a assembléia dos anciãos do povo, tanto os principais sacerdotes como os escribas, e o conduziam ao sinédrio deles, onde lhe disseram:
67 ―Nú divi Cristu ndiaha nduu‑ní, dandu cachi ndàà‑ní xì‑nsí. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Nú ni cachíˋ xì‑nsiá, mà nunca cunindisá‑nsiá.
67 Se tu és o Cristo, dize-no-lo. Replicou-lhes ele: Se eu vo-lo disser, não o crereis;
68 Te ò nú ni ndácàtnùhí nùù mii‑nsiá iñàha, ni mà náxícóníhî stná‑nsiá nùí, te ni mà dáñá‑nsiâ yùhù.
68 e se eu vos interrogar, de modo algum me respondereis.
69 Doco yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, dècuèndè vichi cuàhàn duha icúmî coi ndahà cuahá mii‑yá ana chicá cusáhnû, divi Dios.
69 Mas desde agora estará assentado o Filho do homem à mão direita do poder de Deus.
70 Ñàyùcàndùá, nsidaa nècuàchì Junta mà, nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―¿A ndísá Dèhemanì Dios nduu‑ní cahan‑ní? ―Jaan ―cachí‑yà― nacua nì cachi‑nsià, divi ducán nduá.
70 Ao que perguntaram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? Respondeu-lhes: Vós dizeis que eu sou.
71 Ñàyùcàndùá, nì cachi nèhivì Junta mà: ―Có‑xìñùhù gá‑ndà ni‑iin testigu quixi, vàchi divi mii‑né sànì cachi‑nèà, te nì inini‑nda ―nì cachi‑nè.
71 Então disseram: Por que ainda temos necessidade de testemunho? pois nós mesmos o ouvimos da sua própria boca.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.