Lucas 22
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs NAA
1 Vicò pascua nìsa nani iin vicò nìsa xixi‑ne pan có‑ndùtáchí. Te sà‑ìtúú vicò mà vàxan, te nì ndatnuhu tnahá dùtù xícusahnú xì nècuàchì ley xi veheñùhu, nandúcú‑nê nansa nìhì‑né cahnì‑né Jesús, vàchi yúhî‑nè (cunitnùhu) nèhivì cuáhà sàhámà.
1 Estava próxima a Festa dos Pães sem Fermento, chamada Páscoa.
2 — ausente —
2 Os principais sacerdotes e os escribas procuravam uma forma de matar Jesus; porque temiam o povo.
3 Daaní, nì quìhvi ñà‑malu ini anima iin tiàa dacuahá Jesús nani Judas Iscariote.
3 Ora, Satanás entrou em Judas, chamado Iscariotes, que era um dos doze.
4 Ñàyùcàndùá, nì sàhàn‑nè nùù dùtù xícusahnú. Te nì càhàn‑nè xì nècuàchìmà, xì stná tè‑xídandacú nùù policía, nì ndatnuhu‑né xì nècuàchìmà nansa cui quida‑ne, te dayáha‑ne mii‑yá ndahà nècuàchìmà.
4 Judas foi entender-se com os principais sacerdotes e os capitães sobre como lhes entregaria Jesus.
5 Te nècuàchìmà, nì cacudiì ini‑nè, te nì ndòo sahnú‑né chiyàhvi‑ne.
5 Eles se alegraram e combinaram em lhe dar dinheiro.
6 Ñàyùcàndùá nì cachi Judas vàtùni iámà, te nì quesaha‑né nì nanducu‑né nansa nìhì‑né dayáha‑neyà ndahà nècuàchìmà, doco ni cúndúá na có‑ndòó cuàhà nèhivì indéhe.
6 Judas concordou e buscava uma boa ocasião para lhes entregar Jesus, longe da multidão.
7 Daaní, nì sàà vicò xixí‑né pan có‑ndùtáchí, te quìvì yucán xíhì stná iin lelù nduú promesa siempre sáha‑ne vicò pascua mà.
7 Chegou o dia da Festa dos Pães sem Fermento, em que era necessário fazer o sacrifício do cordeiro pascal.
8 Ñàyùcàndùá nì techuún Jesús Pedro xì Juan, cachí‑yà xì‑né: ―Cuahán‑nsià quidayucun‑nsià ndé cuxi‑nda vicò pascua.
8 Então Jesus enviou Pedro e João, dizendo:
9 Te nì cachi‑nè xì‑yá: ―¿Índù divi cuní‑nî cùhùn‑nsì quidayucun‑nsì?
9 Eles lhe perguntaram: — Onde o senhor quer que a preparemos?
10 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Na sáà‑nsià ñuu mà, icúmí‑nsiâ ndacùhun tnahá‑nsiá xì iin tiàa idádocó xi iin yoo tècuìí. Divi nècuàchìmà cunchicùn‑nsià cùhùn dècuèndè vehe ndé quìhvi‑ne.
10 Jesus lhes explicou:
11 Dandu càhàn‑nsià xì nècuàchì dìvéhé‑xí má cachi‑nsià xì‑né ñà‑dòhó cachí maestru xì‑né: “¿ndévì iá vehe cahnú ndé cuxi‑ya comida pascua xì nècuàchì dacuahá‑yá?”
11 e digam ao dono da casa: “O Mestre pergunta: ‘Onde fica o aposento no qual comerei a Páscoa com os meus discípulos?’”
12 Dandu nècuàchì dìvéhé‑xí má, icúmí‑nê dacuní‑nè mii‑nsiá índù iá iin vehe cahnú pisu dìquì‑xí ndé sà‑ìtá víi yutnù. Yucán nsidayucun‑nsià ñà‑cudiní‑ndà.
12 Ele lhes mostrará um espaçoso cenáculo mobiliado; ali façam os preparativos.
13 Dandu nì caquihin nècuàchìmà ichì cuàhàn‑nè. Te nacua nì cachi‑yà xì‑né, ducán ndisa nì cuu. Ñàyùcàndùá yucán nì quidayucun‑nè comida pascua.
13 E, indo, acharam tudo como Jesus lhes tinha dito e prepararam a Páscoa.
14 Daaní, na ní sàà hora mà, dandu nì sàà‑yà yucán, te nì sàcòo‑ya xì nsì‑úxìn ùì nècuàchì nì nìhì chuun nùù‑yá.
14 Chegada a hora, Jesus se pôs à mesa, e os apóstolos estavam com ele.
15 Te nì cachi‑yà xì‑né: ―Yùhù, ñuhú cuísi inì cutnahí xì‑nsiá cuxi‑nda vicò pascua yohó, dandu después icúmî ndohi.
15 Então Jesus lhes disse:
16 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cúxí guè comida vicò pascua ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó; vàchi vicò yohó, ejemplu nduá, doco na sáà quìvì cusahnú‑yá, dandu cunduamà ñà‑sànì cuu ndisa ñà‑ndùá cuní cachi vicò yohó ―nì cachi‑yà.
16 Pois eu lhes digo que nunca mais a comerei, até que ela se cumpra no Reino de Deus.
17 Dandu nì tnii‑ya pocillu, te nì naquimanì‑yá Dios (sàhà ndutè sì‑úvà ñuhu‑ma), te nì cachi‑yà: ―Tnii‑nsia pocillu yohó, te coho nsidaa‑nsiá chichíí‑tê.
17 E, pegando um cálice, depois de ter dado graças, disse:
18 Vàchi cachíˋ xì‑nsiá, mà cóhó guè ndutè sì‑úvà ndè cachi sàà tiempu cusahnú Dios ñuhìví yohó.
18 Pois eu digo a vocês que, de agora em diante, não mais beberei do fruto da videira, até que venha o Reino de Deus.
19 Dandu nì tnii stná‑yà iin pan, nì naquimanì‑yá Dios sàhá, te nì dàcuàchí‑yáñà; dandu nì dasàn‑yáñà nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Pan yohó, nahi iquìcúñúì nduá, vàchi cuàhìn cuàhatahvì vida xi (cuì) sàhà nsidaa‑nsiá. (Cuxi‑nsia vichi, dandu después), nacua nì quida‑nda vichi, ducán quida stná‑nsià (quìvì nùù‑xí) sàhà‑ñá nsinuu inì‑nsia yùhù ―nì cachi‑yà.
19 E, pegando um pão, tendo dado graças, o partiu e lhes deu, dizendo:
20 Daaní, divini ducán nì quida stná‑yà xì pocillu mà: na ní nsihi nì xixi‑ne, dandu (nì tnii‑yañà), te nì cachi‑yà: ―Ñà‑ñùhú pocillu yohó nduú seña xi ichì saa nacóí cunchicùn nèhivì, vàchi nahi nìí nduá, te icúmí nìí cuìtià sàhà‑ñá nìhìtáhvì ndiaha‑nsiá.
20 Do mesmo modo, depois da ceia, pegou o cálice, dizendo:
21 ’Doco cunaha‑nsiá, tiàa cuàhàn cahin xì yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, iá‑nè yohó xixí tàcá‑ndà xì‑né nùù mesa yohó. Te mate ñà‑ndáà nduá, icúmí cuì, vàchi ducán nì chitnùní ini Dios, doco tiàa cuàhàn cahin xìˊ, ¡ndahví‑nè! ―nì cachi Jesús.
21 — Mas eis que a mão do traidor está comigo à mesa.
22 — ausente —
22 Pois o Filho do Homem vai segundo o que está determinado, mas ai daquele por quem ele está sendo traído!
23 Ñàyùcàndùá, nì quesaha nèhivì ndoó yucán nì xìcàn tnùhù stnahá‑né nùù‑né ana nduú tiàa cuàhàn quida ducán cahan‑né.
23 Então começaram a perguntar entre si qual deles seria o que estava para fazer isso.
24 Nì cuàà stná‑nè sàhà‑ñá ana cunduu nècuàchì chicá ndiaá.
24 Houve também entre eles uma discussão sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né: ―Tè‑cùsàhnú inga ñuu, fuerte cusáhnû‑te nùù nèhivì ñuù‑te. Yua ñuu dandacú víi cachí tè‑xícusahnuma sàhà mii‑té.
25 Mas Jesus lhes disse:
26 Doco mii‑nsiá, màsà quídá‑nsiá na quidá tè‑yùcán. Vàchi nsidaa ana nìhì chuun dandacú nùù‑nsiá, icúmí‑né cunihnu (ndahvi ini‑nè) na iin nèhivì chicá chii; vàchi iin nècuàchì chicá idónuu, xiñuhu cunduu‑ne nahi ana xinúcuáchí.
26 Mas vocês não são assim; pelo contrário, o maior entre vocês seja como o menor; e aquele que dirige seja como o que serve.
27 Vàchi ni cachí‑ndà iá iin lamú iá xixí, te iá stná iin nècuàchì xinúcuáchí (nùù chuun yuhùnùhú), pues ¿ana chicá idónuu cahan‑nsiá? ¿Amádi lamú mà nduú ana chicá idónuu? Doco cundehè‑nsiá yùhù, nansa quidé xì mii‑nsiá: na ian quidá iin peón xinúcuáchí, ducán nduú modo xi quidé xì‑nsiá.
27 Pois qual é maior: aquele que está à mesa ou aquele que serve? Não é verdade que é aquele que está à mesa? Pois, no meio de vocês, eu sou como quem serve.
28 ’Mii‑nsiá nduú nècuàchì iin‑ni sànì tenchicùn xìˊ, te nì yàha stná‑nsià nsidaa tnùndoho nì yàhi.
28 Vocês são os que têm permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Ñàyùcàndùá, nacua nì sàha Yué yùhù chuun cusahnúí, ducán nìhìtáhvì stná mii‑nsiá quide, nìhì stná‑nsià chuun dandacú‑nsiá.
29 E eu confio a vocês um reino, assim como o meu Pai confiou a mim,
30 Vàchi na sáà quìvì cusahnúí, dandu icúmí stná mii‑nsiá cutnahá‑nsiá xìˊ cundoo‑nda cuxi‑nda nùù mesa xi, te nìhìtáhvì stná‑nsià cundoo iin iin‑nsia silla ndiaha, dandacú‑nsiá nùù ùxìn ùì ñuu‑ndà ndé cundoo nèhivì raza‑ndà Israel.
30 para que comam e bebam à minha mesa no meu Reino; e vocês se assentarão em tronos para julgar as doze tribos de Israel.
31 Dandu nì cachi Stoho‑ndà Señor xì Simón (Pedro): ―¡Ay, Simón! Nì xìcàn ñà‑malu permisu quida ndevàha‑sì xì anima‑ní na ian quìdà‑ndà na dandiáchí‑ndá nùnì.
31 — Simão, Simão, eis que Satanás pediu para peneirar vocês como trigo!
32 Doco yùhù, nì xìcàn tàhví sàhà‑ní ñà‑màsà nándòdó‑nî yùhù, Simón. Dandu mii‑ní, quìvì sànì sàà‑ní naxicocuíìn inì‑ní, dandu nacuàhandee inì‑ní ñanìtnaha‑ní.
32 Eu, porém, orei por você, para que a sua fé não desfaleça. E você, quando voltar para mim, fortaleça os seus irmãos.
33 Dandu nì cachi Simón xì‑yá: ―Señor mío, iin‑ni iéˋ dispuestu cunchicuìn mii‑ní mate ni chícádí‑nèndó, te ò ni cahní‑nèndó.
33 Porém Pedro respondeu: — Estou pronto para ir com o Senhor, tanto para a prisão como para a morte.
34 Doco nì cachi‑yà xì‑né: ―Cachíˋ xì‑ní, Pedro: ñuú vichi na táñâha ga coto lehe sìndùhá, te sànì nacuaà‑ní yùhù ùnì xichi.
34 Mas Jesus lhe disse:
35 Dandu nì cachi stná‑yà xì nsidaa‑né: ―Na ní techuín mii‑nsiá nì xìcanuu‑nsia daa, nì dàndàcuí nùù‑nsiá ñà‑nì ndóo cartera xi‑nsia, xì stná morral xi‑nsia, te ni màsà cúníhí stná‑nsià inga ndìsàn‑nsiá cùhùn. Pues, (vichi cachi‑nsià xìˊ), ¿a ní quidamanì iñàha nùù‑nsiá quìvì yucán? Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Còó.
35 A seguir, Jesus perguntou aos discípulos: Eles responderam: — Não faltou nada!
36 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Pues, tucu iá vichi, vàchi xiñuhu‑ñá cunihi‑nsia cartera xi‑nsia na cùhùn‑nsià, te cunihi stná‑nsià morral xi‑nsia cùhùn. Te nècuàchì có‑ìcúmí espada, chicá vàha ni dicó‑né dùhnù‑né, te cuiin‑ne ian.
36 Então Jesus lhes disse:
37 Vàchi dohó cacháˋ sàhí nùù tutu ìì: “Nì quida nèhivì cuenta na ian nduú‑yá iin tiàa malu”. Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ (xì‑nsiá), fuerza icúmí cuu ducán xí, vàchi nsidaa ñà‑ndùá cacháˋ sàhí, icúmíâ cuu ndisa.
37 Pois eu lhes digo que é preciso que se cumpra em mim o que está escrito: “Ele foi contado com os malfeitores.” Pois o que a mim se refere está sendo cumprido.
38 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Stoho‑nsì Señor, cundehè‑ní yohó: Ùì espada nihí‑nsí. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―¡Daaní xì palabra jaàn!
38 Então lhe disseram: — Senhor, aqui estão duas espadas! Jesus lhes respondeu:
39 Daaní, nì quee‑ya vehe, te nacua nduú estilu xi‑ya cuàhàn‑yà Yucù Olivo, te nchícùn stná nècuàchì dacuahá‑yá.
39 E, saindo, Jesus foi, como de costume, para o monte das Oliveiras; e os discípulos o acompanharam.
40 Te na ní sàà‑yà lugar cuní‑yà, dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Càcàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhà‑ñá màsà dándáhvî ñà‑malu mii‑nsiá.
40 Chegando ao lugar escolhido, Jesus lhes disse:
41 Dandu nì cuxica tii‑yá chicá nùù‑xí, nacua sáà dacana‑nda iin yùù. Te yucán nì sàcuììn sìsì‑yá nì xìcàn tàhvì‑yá nùù Dios,
41 Ele, por sua vez, se afastou um pouco, e, de joelhos, orava,
42 cachí‑yà: ―Yuamánìˊ, xícàn tàhví nùù‑ní. Nú cuní‑nî, dandu dacúxíó‑nî tnùndoho icúmî yàhi, vàchi nahi (ñà‑úà ñuhú iin) taza, ducán nduá nùí. Doco màdì ñá‑nduá cuní yùhù ni cúndúá; còó, ñà‑ndùá cuní mii‑ní ―nì cachi‑yà.
42 dizendo:
43 Dandu nì ndecunu iin ángel nì quixi ansivi, te nì chindee‑né mii‑yá ñà‑nìhì gá‑yà valor xi‑ya.
43 Então lhe apareceu um anjo do céu que o confortava.
44 Vàchi yáha ga nacání ini‑yà. Ñàyùcàndùá chicá fuerte nì càhàn‑yà xì Dios. Te nì cana cuàhà tètnìì‑yá, doco tètnìì mà, na ian cóyo gota nahnú nìì, ducán nì còyo‑tè ñuhù.
44 E, estando em agonia, orava mais intensamente. E aconteceu que o suor dele se tornou como gotas de sangue caindo sobre a terra.
45 Daaní, nì ndacuiin‑yà vàxi‑ya ndé itánduhù nècuàchì dacuahá‑yá, te nì xini‑yà xíquidì‑nè ñà‑cuàhà guá ndoó‑né tnùnsí ini.
45 Levantando-se da oração, Jesus foi até onde os discípulos estavam, e os encontrou dormindo de tristeza.
46 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né: ―¿A ñá‑sànì quìdì‑nsia nduá? Chicá vàha ndacuìta‑nsia, te càcàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhá màsà dándáhvî ñà‑malu mii‑nsiá.
46 E disse:
47 Na cáhàn ìì‑yá xì nècuàchìmà, dandu nì quesaa cuàhà nèhivì. Te iin tiàa nì sanchicùn xì‑yá nduú ana ndàcà‑xì‑né vàxi, divi Judas, vàchi iin ana nìsa cutnahá xi nsì‑úxìn iin ga nècuàchì dacuahá‑yá nduú‑né. Te divi‑ne nì tnàtuu‑ne nùù‑yá, nì chìtú‑nè nùù‑yá.
47 Enquanto Jesus ainda falava, eis que chegou uma multidão. E um dos doze, que se chamava Judas, vinha à frente deles e se aproximou de Jesus para o beijar.
48 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Judas, ñà‑nì chìtú‑nî nùí, ¿a ducán nduú modo cahín‑nî yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví?
48 Jesus, porém, lhe disse:
49 Dandu compañeru‑yà, nì cundaà ini‑nè nansa cuàhàn cuu, ñàyùcàndùá nì cachi‑nè xì‑yá: ―Stoho‑nsì Señor, ¿a cání‑nsí mii‑né xì espada vichi?
49 Os que estavam ao redor de Jesus, vendo o que estava por acontecer, perguntaram: — Senhor, devemos atacar com as espadas?
50 Dandu iin compañeru‑yà, nì cani‑ne espada xi‑ne iin tiàa quidáchúûn nùù dùtù cusáhnû, te nì tàhndè tùtnù‑té ladu cuahá‑te.
50 Um deles golpeou o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha direita.
51 Doco nì cachi‑yà: ―¡Daaní xì ñà‑jaàn! Te nì chituu‑ya dìnìndàhá‑yà tùtnù témà, te nì nduvàha dahuan.
51 Mas Jesus interveio, dizendo: E, tocando na orelha do homem, o curou.
52 Dandu nì càhàn‑yà xì nsidaa nèhivì nì caquesaa tnii xi‑yá, divi dùtù xícusahnú, xì tè‑dàndàcú xíndiaa veheñùhu, xì dava ga stná nècuàchì nihí chuun, te nì cachi‑yà xì nsidaa‑né: ―A ducán nduú modo (tnií‑nsiá yùhù), vàxi‑nsia nihí‑nsiá espada xì garroti na ian tècuìhnà nduí,
52 Então Jesus disse aos principais sacerdotes, capitães do templo e anciãos que vieram prendê-lo:
53 mate nsìquívì nìsa ìe xì‑nsiá veheñùhu cahnú, te cónì tnìí‑nsiá yùhù. Doco vichi, meru tiempu xi mii‑nsiá nduá, divi tiempu quida quini guá mii‑sí dandacú nùù ichì ñáa.
53 Todos os dias, estando eu com vocês no templo, vocês não tentaram me prender. Esta, porém, é a hora de vocês e a hora do poder das trevas.
54 Dandu nì tnii‑tèyá nì saca‑tèyá cuàhàn‑te ndè ini vehe dùtù cusáhnû. Te Pedro, nchícùn xica ní‑né mii‑yá cuàhàn‑nè, (te nì yàha stná‑nè) ini patiu vehe ma.
54 Então, prendendo Jesus, levaram-no e o introduziram na casa do sumo sacerdote. Pedro seguia de longe.
55 Dandu nèhivì ndoó yucán, nì xicùn‑né iin ñuhu mahì patiu mà, te nì sàcùndoo‑ne; te nì sàcòo stná Pedro mahì nsidaa‑né.
55 Quando acenderam um fogo no meio do pátio e se assentaram juntos, Pedro tomou lugar entre eles.
56 Doco iin ñahà chìì quidáchúûn yucán, nì xinì‑ña Pedro na iá stná‑nè ndé tnúù ñuhu mà, te nì indehè váha‑ñàné, cachí‑ña: ―Nècuàchì yohó, compañeru Jesús nduú stná‑nè.
56 Uma empregada, vendo-o sentado perto do fogo, fixou os olhos nele e disse: — Este também estava com ele.
57 Doco Pedro, nì nacuaà‑néyà, cachí‑nè: ―Yùhù, có‑ìnáhî Jesús, señorita.
57 Mas Pedro negou, dizendo: — Mulher, não o conheço.
58 Daaní, después, indéhe stná inga nèhivì‑né, te nì cachi‑nè: ―¿Amádi iin nèhivì xí Jesús nduú stná mii‑ní? Doco nì cachi Pedro: ―Còó, mà ndìsá, señor.
58 Pouco depois, outro homem, ao ver Pedro, disse: — Você também é um deles. Mas Pedro disse: — Homem, eu não sou um deles.
59 Daaní, nì yàha inga hora, te fuerte nì cachi inga nèhivì (xì compañeru‑nè): ―Ñà‑ndáà nduá, nècuàchì yohó nduú iin nèhivì nì cutnahá stná xì Jesús, vàchi nècuàchì ladu Galilea nduú stná‑nè.
59 E, tendo passado cerca de uma hora, outro afirmou, dizendo: — Com certeza este também estava com ele, porque também é galileu.
60 Doco Pedro, nì cachi‑nè: ―Señor, ni có‑cùndáà inì ñà‑ndùá cáhàn‑ní sàhà‑xí. Te cáhàn ìì Pedro palabra mà, te momentu mà nì xito lehe.
60 Mas Pedro insistiu: — Homem, não sei do que você está falando. E logo, enquanto Pedro ainda falava, o galo cantou.
61 Dandu Stoho‑ndà Señor, nì nacuico‑yá yàtà‑yá, nì ndacoto‑yanè. Te sàhà ñà‑yùcán nduá nì nsinuu ini‑nè nansa nì cachi‑yà xì‑né daa ñà‑tàñáha ga coto lehe, te ùnì xichi sànì nacuaà‑néyà.
61 Então, o Senhor voltou-se e fixou os olhos em Pedro. E Pedro se lembrou da palavra do Senhor, como lhe tinha dito: “Hoje, antes que o galo cante, você me negará três vezes.”
62 Ñàyùcàndùá, nì quee‑ya iladu patiu mà nì sacu cuahà‑né.
62 E Pedro, saindo dali, chorou amargamente.
63 Daaní, tiàa xíndaca xi‑yá, nì sàcùndiaà‑teyá, te nì cani‑tèyá.
63 Os homens que detinham Jesus zombavam dele, davam-lhe pancadas e,
64 Nì chidàhvi‑tè nùù‑yá, te nì cani‑tèyá, cachí‑te xi‑yá: ―¡Cachi cuàá‑nî ana nì cani xi‑ní!
64 colocando uma venda sobre os olhos dele, diziam: — Profetize! Quem foi que bateu em você?
65 Te cuàhà gá stná iñàha nì cacachì‑te nì cahíchì uun inì‑teyá.
65 E muitas outras coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Daaní, na ní tùinuù, nì nataca nsidaa nècuàchì nduú Junta Cahnú; nì cànà nècuàchì sahnú dandacú nùù ñuu yucán, xì stná dùtù xícusahnú, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu. Dandu nì dàtnátuu‑ne Jesús nùù nsidaa‑né, te nì cachi‑nè xì‑yá:
66 Logo que amanheceu, reuniu-se a assembleia dos anciãos do povo, tanto os principais sacerdotes como os escribas, e o conduziram ao Sinédrio, onde lhe disseram:
67 ―Nú divi Cristu ndiaha nduu‑ní, dandu cachi ndàà‑ní xì‑nsí. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Nú ni cachíˋ xì‑nsiá, mà nunca cunindisá‑nsiá.
67 — Se você é o Cristo, diga-nos. Então Jesus lhes respondeu:
68 Te ò nú ni ndácàtnùhí nùù mii‑nsiá iñàha, ni mà náxícóníhî stná‑nsiá nùí, te ni mà dáñá‑nsiâ yùhù.
68 E, se eu perguntar, vocês não me darão resposta.
69 Doco yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, dècuèndè vichi cuàhàn duha icúmî coi ndahà cuahá mii‑yá ana chicá cusáhnû, divi Dios.
69 Desde agora, o Filho do Homem estará sentado à direita do Deus Todo-Poderoso.
70 Ñàyùcàndùá, nsidaa nècuàchì Junta mà, nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―¿A ndísá Dèhemanì Dios nduu‑ní cahan‑ní? ―Jaan ―cachí‑yà― nacua nì cachi‑nsià, divi ducán nduá.
70 Todos perguntaram: — Então você é o Filho de Deus? Jesus respondeu:
71 Ñàyùcàndùá, nì cachi nèhivì Junta mà: ―Có‑xìñùhù gá‑ndà ni‑iin testigu quixi, vàchi divi mii‑né sànì cachi‑nèà, te nì inini‑nda ―nì cachi‑nè.
71 Eles disseram: — Que necessidade ainda temos de testemunho? Porque nós mesmos ouvimos o que ele falou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.