Lucas 10
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARIB
1 Daaní, na ní nsihi nì cuu ducán, dandu nì nacàxin Stoho‑ndà Señor ùnì dico ùxìn (70) tiàa, te nì techuún‑yánè cùhùn‑nè ùì ùì‑nè codònùù‑né nùù‑yá nacàhin‑ne nsidaa ñuu xì nsidaa xaan ndé icúmí‑yâ yàha stná‑yà.
1 Depois disso designou o Senhor outros setenta, e os enviou adiante de si, de dois em dois, a todas as cidades e lugares aonde ele havia de ir.
2 Ñàyùcàndùá, nì cachi‑yà xì‑né: ―Ñà‑ndáà nduá, cuàhà nèhivì (tàñáha ga cunindisá). Te na iin cosecha cahnú ndanihi‑nda nduú‑né, doco sacu nèhivì nduú ana (chindéé xí‑ndá) ndanchitoa. Ñàyùcàndùá, càcàn tàhvì‑nsiá nùù Lamú dandacú sàhà chuun yohó ñà‑nì téchúûn gá‑yà nèhivì cùhùn quida xi chuun (ìì xí‑yá), vàchi na ian ndanchító iin cosecha ndiaha nduá.
2 E dizia-lhes: Na verdade, a seara é grande, mas os trabalhadores são poucos; rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
3 ’Vàtùni cùhùn‑nsià vichi. Yùhù techuín mii‑nsiá cùhùn‑nsià cacanuu‑nsia mahì nèhivì dàná, cunduu‑nsia nahi lelù xicánúú mahì lobu.
3 Ide; eis que vos envio como cordeiros ao meio de lobos.
4 Doco màsà cúníhí‑nsiá ni‑iin itni cuñuhu dìhùn, ni stná morral xi‑nsia, ni inga ndìsàn‑nsiá. Te ni‑iin nèhivì màsà cásàhú xì‑nsiá ichì.
4 Não leveis bolsa, nem alforge, nem alparcas; e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 Te nú sànì sàà‑nsià iin vehe ndé cundoo‑nsia, dandu cachi‑nsià xì stoho vehe ma: “Ni cúndóó mánì mii‑nsiá nèhivì vehe yohó”.
5 Em qualquer casa em que entrardes, dizei primeiro: Paz seja com esta casa.
6 Dandu nú ndisa ndoó nèhivì tùha cundoo ndiaha vehe ma, dandu vàtùni. Doco nú coó, ni cúnàhá ñà‑ndùá nì cachi‑nsià.
6 E se ali houver um filho da paz, repousará sobre ele a vossa paz; e se não, voltará para vós.
7 ’Cuisì iin‑ni vehe cundoo‑nsia, te cuxi‑nsia te coho‑nsia ñà‑ndùá sáha nècuàchì dìvéhé‑xímá mii‑nsiá. Vàchi nsidaa ana quidáchúûn, xiñuhu cuàha xi‑né iin algu. Màdì vehe yohó vehe yucán cundoo‑nsia, còó; iin‑ni ni cúndóó‑nsiá cuisì iin‑ni vehe.
7 Ficai nessa casa, comendo e bebendo do que eles tiverem; pois digno é o trabalhador do seu salário. Não andeis de casa em casa.
8 Te nú ni sáà‑nsià iin ñuu, te candísâ nèhivì cundoo‑nsia yucán, dandu ñà‑ndùá sáha‑nensià, divi ñà‑jaàn nduá cuxi‑nsia.
8 Também, em qualquer cidade em que entrardes, e vos receberem, comei do que puserem diante de vós.
9 Te dandúvàha stná‑nsià nècuàchì cuhí ndoó yucán, te dohó cachi‑nsià xì nèhivì yucán: “Vichi sànì quesaa razón sàhà ñuhìví ìì xí Dios ndé ndoó‑nsiá”, cachi‑nsià.
9 Curai os enfermos que nela houver, e dizer-lhes: É chegado a vós o reino de Deus.
10 Doco nú nì sàà‑nsia iin ñuu, te có‑xìníndísâ nèhivì yucán mii‑nsiá, dandu màcuìta‑nsia mahì ichì cahnú ñuu mà, te cachì‑nsia xì‑né:
10 Mas em qualquer cidade em que entrardes, e vos não receberem, saindo pelas ruas, dizei:
11 “Dècuèndè yàcá ñuu‑nsià nì tnìi sàhà‑nsí, icúmí‑nsî catù váha‑nsiñà còya, (vàchi ndahví gà modo xi‑nsia). Doco cunaha váha‑nsia, yohó ndé ndoó‑nsiá sànì quesaa stná razón sàhà ñuhìví ìì xí Dios (mate cónì ndúlócô‑nsià)”. Ducán cachi‑nsià (xì nèhivì ñuu mà).
11 Até o pó da vossa cidade, que se nos pegou aos pés, sacudimos contra vós. Contudo, sabei isto: que o reino de Deus é chegado.
12 Te yùhù cachíˋ xì‑nsiá na sáà quìvì juiciu, dandu chicá cuàhà castigu icúmí nèhivì ñuu mà nìhì‑né nùù nèhivì (malu) ñuu Sodoma.
12 Digo-vos que naquele dia haverá menos rigor para Sodoma, do que para aquela cidade.
13 ’¡Ndahví nèhivì ñuu Corazín! ¡Ndahví stná nècuàchì ñuu Betsaida! Vàchi cuàhà milagru fuerte nì xini‑nè, (te cónì ndúlócô‑nè). Doco cunaha‑nsiá, nú ducani ni coó stná milagru mà ñuu Tiro, ò ñuu Sidón nì cùí, dandísá, yàchì naxicocuíìn ini nècuàchì ñuu mà sàhà cuàchi‑ne, te nàcùndixi ndahví‑nè nàcùndoo‑ne mahì yàà tutnù, (te cunduamà seña ñà‑ndisa cuhí ini‑nè mii‑né sàhà cuàchi‑ne).
13 Ai de ti, Corazim! ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e em Sidom se tivessem operado os milagres que em vós se operaram, há muito, sentadas em cilício e cinza, elas se teriam arrependido.
14 Te quìvì cuu juiciu, chicá iyuhu castigu icúmí nìhì nèhivì ñuu Tiro mà, xì nèhivì ñuu Sidón mà, te chicá fuerte coo castigu xi ñuu Corazín xì ñuu Betsaida mà.
14 Contudo, para Tiro e Sidom haverá menos rigor no juízo do que para vós.
15 Stná nècuàchì ñuu Capernaum, mate tuxí ini‑nè nana ducún‑nè ndè gloria, doco còó, ndè andea icúmí‑nê nuu‑ne.
15 E tu, Cafarnaum, porventura serás elevada até o céu? até o inferno descerás.
16 ’Cunaha‑nsiá, nú ni quihín casu nèhivì sàhà ñà‑ndùá cachí mii‑nsiá, dandu iin‑ni queámà na ian quihín casu stná‑nè yùhù. Te nú ni cáhîchì ini‑nè mii‑nsiá, icúmí quee stná mà na ian cahíchì stná ini‑nè yùhù. Te nú yùhù ni cáhîchì ini‑nè, dandu iin‑ni queé stná mà na ian sànì cahíchì stná ini‑nè mii‑yá ana dìchúún‑xí vàxi.
16 Quem vos ouve, a mim me ouve; e quem vos rejeita, a mim me rejeita; e quem a mim me rejeita, rejeita aquele que me enviou.
17 Daaní, nì naxicocuíìn ùnì dico ùxìn (70) nècuàchì dacuahá‑yá, te cudíì ini‑nè, cachí‑nè xì‑yá: ―Cunaha‑ní, Stoho‑nsì Señor, dècuèndè stná ñà‑malu nì cundee‑nsí nùù‑xí ñà‑nì ndacùcahan‑nsí quìvì‑ní.
17 Voltaram depois os setenta com alegria, dizendo: Senhor, em teu nome, até os demônios se nos submetem.
18 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Nì xini stnáì ñà‑malu cusáhnû, nì quea ndè gloria vàxan, nì nacava na ian nì tàsa.
18 Respondeu-lhes ele: Eu via Satanás, como raio, cair do céu.
19 Cunaha‑nsiá, vichi sànì dàníhìtáhvì stnáì mii‑nsiá ñà‑nú ni cuánihni‑nsia còò ò sìduhma, dandu (còò ni‑iñàha cuu xi‑nsiá); te vàtùni cundee stná‑nsià nùù nsidaa ñà‑malu, mate yáha ga xiní ùhìàndó, te yáha ga nacúndéâ, doco còò ni‑iñàha cuu xi‑nsiá.
19 Eis que vos dei autoridade para pisar serpentes e escorpiões, e sobre todo o poder do inimigo; e nada vos fará dano algum.
20 Xiñuhu cudiì ini‑nsià vichi, doco màdì sáhà‑ñá vàtùni nì cundee‑nsiá nùù ñà‑malu. Còó, cuisì xiñuhu cudiì inì‑nsia sàhà ñà‑sànì sàcuìtandiaa quìvì‑nsiá nùù (tutu iá) ansivi.
20 Contudo, não vos alegreis porque se vos submetem os espíritos; alegrai-vos antes por estarem os vossos nomes escritos nos céus.
21 Divi hora yucán nì cudiì ini Jesús nì quida Espíritu Ìì xí Dios, te nì cachi‑yà (xì Yuamánì‑yá): ―Ndeníhí vàhi mii‑ní, Yuamánìˊ Dios; vàchi mii‑ní nduu‑ní Stoho ansivi xì ñuhìví. (Te palabra ìì xí‑nî), sànì chitnùní inì‑ní ndòo dèháˋ nùù nècuàchì nchichí; doco nùù nècuàchì nihnú ndahvi inì‑xi nahi ñà‑cuati, sànì dàtnúù‑ní sàxìnítnùní‑nè. Ducán iá, vàchi ñà‑jaàn nduá nì chitnùní inì‑ní quida‑ní, te nì cudiì inì‑ní coo ducán ―nì cachi‑yà xì Yuamánì‑yá.
21 Naquela mesma hora exultou Jesus no Espírito Santo, e disse: Graças te dou, ó Pai, Senhor do céu e da terra, porque ocultaste estas coisas aos sábios e entendidos, e as revelaste aos pequeninos; sim, ó Pai, porque assim foi do teu agrado.
22 Dandu nì cachi stná‑yà: ―Nùù Yuamánìˊ sànì nìhìtáhvìˊ dandacuí nùù nsidanicuú iñàha; te còò ni‑iin nèhivì ináhá ana nduú yùhù, cuisì mii‑yá; te cuisì yùhù ináhá stnáì mii‑yá, cuisì yùhù xì stná nèhivì cuníˋ cundaà inì‑xi sàhà‑yá ―nì cachi‑yà.
22 Todas as coisas me foram entregues por meu Pai; e ninguém conhece quem é o Filho senão o Pai, nem quem é o Pai senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Dandu nì nacuico‑yá nùù nècuàchì dacuahá‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Nansicáhán mii‑nsiá, vàchi ndiaha gá iá ñà‑ndùá sànì xininùù‑nsiá.
23 E voltando-se para os discípulos, disse-lhes em particular: Bem-aventurados os olhos que vêem o que vós vedes.
24 Cunaha‑nsiá, cuàhà profeta sànaha, xì cuàhà stná rey, nìsa cuni‑nè cundehè‑né ñà‑ndùá sànì xini mii‑nsiá, doco cónì níhìtáhvì‑né cuni‑nèà. Te nìsa cuni stná‑nè cunini‑ne ñà‑ndùá sànì inini mii‑nsiá, doco cónì sáà‑nè nìhìtáhvì‑né cunini‑neà.
24 Pois vos digo que muitos profetas e reis desejaram ver o que vós vedes, e não o viram; e ouvir o que ouvis, e não o ouviram.
25 Daaní, nì ndacuiin iin nècuàchì ley xi veheñùhu, cuní‑nè cundaà ini‑nè nansa naxiconihí Jesús nùù‑né. Te dohó nì cachi‑nè xì‑yá: ―Maestro, ¿ndíà ndùá quide, te nìhìtáhvìˊ vida ndiaha nicanicuahàn?
25 E eis que se levantou certo doutor da lei e, para o experimentar, disse: Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
26 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―¿Nansa cachí tutu nduú ley xi Dios? Sànì cahvi‑níà. Pues ¿nansa cacháˋ?
26 Perguntou-lhe Jesus: Que está escrito na lei? Como lês tu?
27 Dandu nì cachi nècuàchìmà: ―Dohó cacháˋ: “Icúmí‑ndá cuu ini‑ndà sàhà Stoho‑ndà Dios xì nsidanicuú anima‑ndà, xì nsidanicuú ini‑ndà, xì nsidanicuú valor xi‑nda, xì nsidanicuú stná sàxìnítnùní‑ndà. Te nacua cuú ini‑ndà sàhà mii‑nda, ducán icúmí stná‑ndà cuu ini‑ndà sàhà ñanìtnaha‑nda”.
27 Respondeu-lhe ele: Amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todas as tuas forças e de todo o teu entendimento, e ao teu próximo como a ti mesmo.
28 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Cachí vàha‑ní. Ducán quida‑ní, dandu nìhì‑ní vida ndiaha nicanicuahàn.
28 Tornou-lhe Jesus: Respondeste bem; faze isso, e viverás.
29 Doco nècuàchìmà, có‑cùní‑nè cachi nèhivì xì‑né tonto iá‑nè, ñàyùcàndùá, nì cachi‑nè xì‑yá: ―Doco ¿índù clase nèhivì cachí xì‑ndà nduú ñanìtnaha‑nda?
29 Ele, porém, querendo justificar-se, perguntou a Jesus: E quem é o meu próximo?
30 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―(Cunini‑ní historia.) Nìsa ìa iin tiàa ñuu Jerusalén, te nì quee‑ne cuàhàn‑nè inga ñuu nani Jericó. Doco (ichì mà) nì ndacùhun tnahá‑né xì itnii tècuìhnà. Te nì sadì‑te nùù‑né, nì xidacuihna‑té nsidaa sìcoto xi‑ne, nì sahnì cuìí‑tené, grave nì dànácuèhè‑tené, te cuàhàn‑te.
30 Jesus, prosseguindo, disse: Um homem descia de Jerusalém a Jericó, e caiu nas mãos de salteadores, os quais o despojaram e espancando-o, se retiraram, deixando-o meio morto.
31 Daaní, nì cuu nì yàha iin dùtù ichì mà. Te nì xini‑nè indúhu nècuàchì nì nacuèhè mà, doco iladú nì yàha‑ne.
31 Casualmente, descia pelo mesmo caminho certo sacerdote; e vendo-o, passou de largo.
32 Daaní, yucán nì yàha stná iin tiàa levita (quidáchúûn veheñùhu), te nì xini stná‑nè nècuàchìmà. Te divini iladú nì yàha stná‑nè.
32 De igual modo também um levita chegou àquele lugar, viu-o, e passou de largo.
33 Daaní, ichì yucán nì yàha stná iin nècuàchì ñuu Samaria, te na ní sàà‑nè ndé indúhu nècuàchìmà, nì xini‑nè nècuàchìmà, te nì cuhi inì‑ñané.
33 Mas um samaritano, que ia de viagem, chegou perto dele e, vendo-o, encheu-se de compaixão;
34 Nì tnàtuu‑ne nì quidatatna‑né ndé nì nacuèhè xi nècuàchìmà, nì dàquée‑ne aceite xì vinu, te nì chidùcún‑nèà. Dandu nì chindànùú‑ñané quisì ndacá‑né. te cuàhàn‑nè xì nècuàchìmà dècuèndè iin vehe ndé quetátú nècuàchì xicá ichì caní. Yucán nì ìa‑ne nì sandiaa‑nè nècuàchìmà.
34 e aproximando-se, atou-lhe as feridas, deitando nelas azeite e vinho; e pondo-o sobre a sua cavalgadura, levou-o para uma estalagem e cuidou dele.
35 Dandu inga quìvì na ní quihin‑ne ichì cuáhàn‑nè, nì tavà‑né ùì dìhùn, nì sàha‑ne nècuàchì dìvéhé‑xímá, cachí‑nè: “Cundiaa sacù‑ní nècuàchì ndahví yohó, te nú chicá cuàhà cuàhàn‑ní quida‑ní gastu, dandu icúmî danáìˊ na náyàhi”, nì cachi‑nè.
35 No dia seguinte tirou dois denários, deu-os ao hospedeiro e disse-lhe: Cuida dele; e tudo o que gastares a mais, eu to pagarei quando voltar.
36 Pues, vichi cachì‑ní xìˊ: nùù nsì‑únì tiàa (nì yàha yucán), ¿indù nècuàchì meru nì sanduu ndisa ñanìtnaha nècuàchì nì ndacùhun tnahá xi tècuìhnà mà cahan‑ní? ―nì cachi Jesús.
36 Qual, pois, destes três te parece ter sido o próximo daquele que caiu nas mãos dos salteadores?
37 Dandu nì cachi nècuàchì ley xi veheñùhu ma: ―Pues, divi tiàa nì indehè ndahví xì nècuàchìmà. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Pues, cuahán‑nî, te divi ducán quida stná mii‑ní.
37 Respondeu o doutor da lei: Aquele que usou de misericórdia para com ele. Disse-lhe, pois, Jesus: Vai, e faze tu o mesmo.
38 Daaní, nì yàha‑ya xì compañeru‑yà ndè chicá nùù‑xí ndé iá iin ñuu tii. Te yucán iá iin nècuàchì ñahà nani Marta, te divi‑ne nì quida xi‑yá invitar ñà‑coo‑ya vehe.
38 Ora, quando iam de caminho, entrou Jesus numa aldeia; e certa mulher, por nome Marta, o recebeu em sua casa.
39 Te yucán iá stná iin cùhì nècuàchìmà nani María. Te María mà, cudíì ini‑nè coo‑ne ñuhù núù Jesús cunini‑ne ñà‑ndùá cachí‑yà.
39 Tinha esta uma irmã chamada Maria, a qual, sentando-se aos pés do Senhor, ouvia a sua palavra.
40 Doco Marta, cuàhà gá chuun yuhùnùhú icúmí‑nê, te ndé cutóntô‑nè sàhà chuun ma. Ñàyùcàndùá, vàxi‑ne ndé iá‑yà, cachí‑nè xì‑yá: ―Señor mío, ¿a có‑dàndóhâ mii‑ní ñà‑sànì nacoo cùhì yùhù quidachuún mindaí. Cachì‑ní xì‑né ñà‑nì chíndéé stná‑nè yùhù.
40 Marta, porém, andava preocupada com muito serviço; e aproximando-se, disse: Senhor, não se te dá que minha irmã me tenha deixado a servir sozinha? Dize-lhe, pois, que me ajude.
41 Doco nì cachi‑yà xì‑né: ―¡Ndahví‑nî, Marta! Cuàhà gá nacání inì‑ní. Cuàhà gá chuun sahní‑nî mii‑ní sàhà‑xí.
41 Respondeu-lhe o Senhor: Marta, Marta, estás ansiosa e perturbada com muitas coisas;
42 Doco cuisì imindaa chuun nduú ñà‑ìá ndisa necesidad quida‑nda. Te divi chuun vàha ma nduá cudíì ini María quida‑ne vichi, te yùhù, mà cuáhi cuxio chuun vàha ma nùù‑né.
42 entretanto poucas são necessárias, ou mesmo uma só; e Maria escolheu a boa parte, a qual não lhe será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.