João 4
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs NVT
1 Quìvì yucán nì nducuahà gá nèhivì nchícùn xì Jesús. Te nì cuhiì stná‑nè. Doco màdì mii Jesús nì quìdá íì xì‑né, cuisì nècuàchì dacuahá‑yá nì quida iì xì‑né. Dècuèndè más gà nèhivì xí‑yá nì cuhiì nùù nèhivì nì quida iì Juan Bautista. Dandu nì xinitnùhu stná nècuàchì fariseu ñà‑cuàhà guá nèhivì nchícùn xì‑yá. Ñàyùcàndùá, na ní cundaà ini‑yà ñà‑sà‑ìnáhá nècuàchìmà ñà‑jaàn,
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 — ausente —
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 dandu nì quee‑ya ladu Judea mànuhù‑yá ladu Galilea, (mii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá).
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Te ichì mà icúmí‑yâ yàha‑ya ladu Samaria.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Te xicá‑yá nì nasaa‑yà yatni iin ñuu tii nani Sicar. Te divi yucán nduú stná ñuhù ndé nìsa itnii José sànaha, vàchi ñuhù nì ndutahvì‑né nùù yua‑né Jacob nduá.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Te yucán iá stná pozo nìsa xichuún Jacob mà sànaha. Pues divi yuhù pozo mà nì sàcòo chii‑yá, vàchi caní ichì nì xìca‑ya, te xávî‑yà. Nahi càxíhúì nduá,
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 te sàcuàhàn nsidaa nècuàchì dacuahá‑yá ñuu mà ñà‑cuiin‑ne ñà‑cutiacu‑nè. Dandu (nùù pozo mà) nì tnàtuu stná iin nècuàchì ñahà ladu Samaria mà ñà‑tavà‑né tècuìí. Te nì cachi‑yà xì‑né: ―Taxi tahvì‑ní iyuhu tècuìí cohi.
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 — ausente —
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Te nì cachi nècuàchìmà xì‑yá: ―Doco mii‑ní, iin nècuàchì raza Judea nduu‑ní. ¿Índù chuun xícàn‑ní tècuìí coho‑ní nùù yùhù? vàchi nsidaa nècuàchì ñuù‑ní, indéhe úhì‑nè nsiùhù tè‑ndùú nècuàchì Samaria yohó.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Ndahví‑nî, vàchi có‑cùndáà inì‑ní nansa quidá Dios, dacútâhvì‑yá tnùmanì xí‑yá nùù nèhivì; ni có‑ìnáhá stná‑ní ana divi nduú yùhù ana xícàn xì tècuìí nùù‑ní. Vàchi nú ni cúndáà inì‑ní, dandu càcàn tàhvì‑ní nùí, te dacútâhvìˊ mii‑ní tècuìí cutiacu ndiaha‑ní.
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Dandu nì cachi‑nè xì‑yá: ―Señor, còò ni‑iñàha nihi‑ní tavà‑ní tècuìí yohó, vàchi cunú ñuhú‑te. ¿Nansa cui tavà‑ní tècuìí cutiacu ndiahí?
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Cunaha‑ní, pozo yohó nduú ndé nìsa xihi xìì‑ndà Jacob, mii‑né xì nsidaa dèhe‑ne xì quisì xí‑né, dandu nì nacoo‑neà nùù nsiùhù. ¿Te mii‑ní, a chicá ndiaá‑nî nùù xìì‑ndà mà cahan‑ní?
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Nú ni cohó nèhivì tècuìí pozo yohó, dandu tucutu icúmí‑nê cui‑nè tècuìí después.
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Doco nú ni cohó‑né tècuìí dacútâhvì yùhù‑nè, dandu mà nunca cui gà‑nète nicanicuahàn. Vàchi ducán quea na ian ñuhú tècuìí ini‑nè, te ndéà ndiaha‑té dècuèndè nìhìtáhvì‑né vida ndiaha nicanicuahàn.
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Dandu nì cachi nècuàchì ñahà mà: ―Señor, taxi‑ní tècuìí mà cohi ñà‑màsà cúí guè tècuìí, te màsà quíxí guè yohó taví‑te.
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Cuahán‑nî cana‑ní iì‑ní quixi‑nsia.
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Dandu nì cachi nècuàchìmà: ―Còò iì yùhù. Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Ñà‑ndáà nduá cachí‑nî còò iì‑ní,
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 vàchi ùhùn xichi sànì nandàhà‑ní, te nì sate tnahá‑nsiá. Te tiàa iá xì‑ní vichi, màdì iì‑ní nduú‑né. Ñà‑jaàn ndisa nì cachi ndàà‑ní.
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Dandu nì cachi nècuàchìmà: ―Vichi sànì cundaà inì, na iin nèhivì cáhàn cuenta xi Dios nduu‑ní, señor.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Doco estilu xi xìì‑nsí nduá cahvi‑nsí Dios dìnì yucù jaàn; doco mii‑nsiá, còó. Ñuu‑nsià Jerusalén nduú lugar ndé ndiá ìcà‑ndà cahvi‑nda Dios, cachí mii‑nsiá.
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Señora, cunindisa‑ní yùhù: vàxi iin quìvì, dandu màdì cuisì dìnì yucù jaàn, ni màdì cuisì ñuu Jerusalén cùhùn‑nsià cahvi‑nsiá Yua‑nda Dios.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Mii‑nsiá, có‑ìnáhá ndisá‑nsiá ana divi cahvi‑nsiá. Doco nsiùhù, ináhá vâha‑nsi ana cahvi‑nsí, vàchi cuisì nsiùhù tè‑ndùú nècuàchì raza Judea icúmí xí palabra nansa càcu anima nèhivì.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Cunaha‑ní, vàxi iin quìvì, dandu nèhivì cuní cahvi ndisa xi Dios, inì‑ni anima‑nè icúmí‑nê cahvi‑néyà, te cahvi stná‑nèyà nacua cachí palabra ndàcuisì xí‑yá, vàchi ducán cuní‑yà quida‑ne na cahvi‑néyà. Te vichi sànì sàà stná quìvì quida‑ne ducán.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Vàchi mii espíritu ndiaha nduú Dios. Ñàyùcàndùá, nú cuàhàn‑ndà cahvi‑ndayá, dandu inì‑ni anima‑ndà icúmí‑ndá cahvi‑ndayá; te icúmí‑ndá cahvi stná‑ndàyá cuisì nacua cachí palabra ndàcuisì xí‑yá ―nì cachi Jesús.
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Dandu nì cachi nècuàchì ñahà mà: ―Yùhù ináhî quixi mii‑yá ana nduú Mesías, divi mii‑yá nani Cristu. Te nú sànì quesaa‑yà, dandu cachitnùhu‑ya xì nèhivì nsidaa ñà‑ndùú ñà‑ndáà.
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Yùhù ana cáhàn xì‑ní vichi, divi nduú mii‑yá.
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Daaní, cáhàn va‑ya xì nècuàchì yucán, te nì cansiaa tu nècuàchì dacuahá‑yá. Te nì ndulocó‑nè, cónì cúndáà ini‑nè índù chuun ndatnúhú‑yâ xì nècuàchì ñahà mà. Doco cónì xícàn tnùhù‑né nùù‑yá índù chuun cáhàn‑yà xì‑né, ni cónì ndácàtnùhù‑né nùù‑yá índù palabra cachí‑yà xì‑né.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Dandu nècuàchì ñahà mà, nì nacoo‑ne yoo xi‑ne mànuhù‑né ini ñuu mà, te nì càhàn‑nè xì nèhivì, cachí‑nè:
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 ―Naha‑nsià cúhùn‑ndà cundehè‑nsiá iin tiàa iá yucán, vàchi nì nacani‑ne xìˊ nsidaa ñà‑ndùá nì quide vida xi. ¿Amádi mii‑yá nduú Cristu (ndiatu‑nda)?
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Ñàyùcàndùá, nì ndecoyo cuàhà nèhivì ñuu yucán vàxi‑ne ndé iá Jesús,
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 vàchi iá ìì‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá. Te nì sacundahví nècuàchì dàcuàhá‑yá mà nùù‑yá, cachí‑nè: ―Maestro, cuxi‑ní iyuhu.
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Doco nì cachi‑yà xì‑né: ―Sà‑ìcúmî ñà‑cutiacuì mate có‑cùndáà inì‑nsia índù iñàha nduá.
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Dandu nì ndatnuhu nècuàchì dacuahá‑yá iin‑ne xì inga‑nè, cachí‑nè: ―¿A vihi‑ni nì quixi iin nèhivì nihí xi ñà‑ndùá cuxi‑ya cahan‑nsiá?
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Ñàyùcàndùá nì cachi‑yà xì‑né: ―Còó. Ñà‑ìtiácú yùhù nduú ñà‑quide cumplir nacua nì cachi mii‑yá nì techuun‑xí vàxi. Cuníˋ dansihí chuun ndiaha nì sàha‑ya yùhù. Te ñà‑jaàn nduá itiácuì.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 (Ináhî) cachí‑nsià cumánì gá cùmì yòò, dandu ndanchito cosecha. Doco yùhù cachíˋ xì‑nsiá, cundehè‑nsiá (nadaa nèhivì ndoó ñuhìví), vàchi nahi cosecha xínduu stná‑nè, te sà‑ìá ndanchitoa. Te na quidá nèhivì chuun ndiaha xí cosecha mà, pues ñà‑nìhì ñanìtnaha‑ne vida ndiaha nicanicuahàn nduá. Dandu después, icúmí‑nê nìhì‑né ñà‑vàha xi‑ne, te cudiì gá ini‑nè, mii‑né xì stná nèhivì nì chihi stná xì (palabra primeru).
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 — ausente —
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Te ñà‑jaàn nduú nahi dichu cachí: “Diín nèhivì chihí, te diín nèhivì ndaníhí xí cosecha”.
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Yùhù nì techuín mii‑nsiá ñà‑quida‑nsia iin chuun (ndiaha ñà‑chindee‑nsiá nèhivì nìhì‑né vida ndiaha, na ian) ndanihi‑nsia cosecha. Doco màdì mii‑nsiá nduú ana nì dàquésáhá xí chuun ma; còó, diín nèhivì nduú ana nì caquidachuún primeru, dandu después nì quìhvi stná mii‑nsiá ―nì cachi Jesús.
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Cunaha‑nsiá, cuàhà nèhivì ñuu tii ladu Samaria mà nì xinindisa‑xi‑yá, vàchi nì xinindisá‑né palabra nì cachi nècuàchì ñahà mà ñà‑nì nacani‑ya xì‑né nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ne vida xi‑ne.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Ñàyùcàndùá na ní quesaa nsidaa‑né ndé iá‑yà, dandu nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑nì còó chii gá‑yà ñuu‑nè; te sàhájàn nì ìa ga‑yà ùì gà quìvì.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Dandu cuàhà gá stná nèhivì nì xinindisa‑xi‑yá, vàchi nì inini‑ne nì càhàn mii‑yá.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Ñàyùcàndùá, nì cacachi‑nè xì nècuàchì ñahà mà: ―Vichi màdì cuisì sàhà ñà‑ndùá nì cachì‑ní nì xìníndísâ‑nsí; còó, vàchi vichi sànì inini stná‑nsì mii‑yá na cáhàn‑yà palabra xi‑ya, ñàyùcàndùá sànì cundaà ini‑nsì ñà‑divi mii‑yá nduú ana dacácu xi nèhivì ñuhìví; meru Cristu nduú‑yá ―nì cachi‑nè.
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Daaní, nì nsihi nì ìa Jesús ñuu yucán ùì quìvì, dandu nì naquihin‑ya ichì mànuhù‑yá ladu Galilea.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Te mii‑yá nduú ana nì cachi ñà‑có‑quìdáñúhú nèhivì iin tiàa cáhàn cuenta xi Dios nú nduú‑né iin nècuàchì ñuu‑nè.
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Daaní, na ní nasaa‑yà ladu Galilea mà, nì cudiì ini nècuàchì ladu yucán sàhà‑yá, vàchi nì sàhàn stná‑nè ñuu Jerusalén quìvì nì ìa vicò, te nì xini stná‑nè nsidaa milagru nì quida‑ya yucán.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Daaní, nì nasaa stná‑yà ñuu tii Caná iá ladu mà, divi ñuu ndé nì quida‑ya milagru xì tècuìí uun nì nanduu‑tè ndutè vídì sì‑uva. Te yucán nì quesaa stná iin nèhivì xí gobiernu nì quixi ñuu Capernaum, vàchi iá iin dèhe‑ne cuhí.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Te nì xinitnùhu‑ne sànì nsiaa tu Jesús nì sàhàn‑yà ladu Judea. Ñàyùcàndùá vàxi‑ne nchícùn‑nèyà, te nì sacundahví‑nè nùù‑yá áma cúhùn‑yà xì‑né ñuu‑nè, te dandúvàha‑ya dèhe‑ne, vàchi sàcùcáhví‑te.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Doco nì cachi Jesús xì‑né: ―Mii‑nsiá, nú màsà quídé iin milagru fuerte cundehè‑nsiá, mà sáà‑nsià cunindisá‑nsiá.
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Doco nì cachi nècuàchìmà xì‑yá: ―Señor, cúhùn‑ndà vehi por favor, còtó cui dèhi.
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Vàtùni nùhù‑ní, vàchi cuàhàn nduvàha dèhe‑ní. Dandu nì xinindisá nècuàchìmà palabra nì cachi‑yà xì‑né, ñàyùcàndùá mànuhù‑né vehe‑ne.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Te na sá‑ìtúú‑né nasaa‑nè, nì ndacùhun tnahá‑né xì itnii peón xi‑ne nihi‑xi razón vàxi, te nì cachì‑te: ―Sàcuàhàn nduvàha dèhe‑ní.
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Dandu nì xìcàn tnùhù‑né índù hora nì quesaha nì nchìco cuèhè. Te nì cachì‑te: ―Icu, nahi càhiin nì nchìco ini‑vè.
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Ñàyùcàndùá, nì cundaà ini‑nè, divi hora nì càhàn‑nè xì Jesús nì sanduamà, divi hora nì cachi‑yà xì‑né ñà‑cuàhàn nduvàha dèhe‑ne. Ñàyùcàndùá, nì xinindisá‑néyà, mii‑né xì nsidaa stná nèhivì vehe‑ne.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Cunaha‑nsiá, milagru yohó nduú milagru ùì nì quida‑ya na ní nasaa‑yà ladu Galilea nì sàhàn‑yà ñuu Judea.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.