Lucas 16

El Nuevo Testamento en mixe de Guichicovi (MIRNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mänitä Jesús jaꞌa jiamiøød ñämaayy:
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 Mänitä mioonsä miøjyaax̱y: “Nej, tøyhajt jaduhṉ cooc̈h miic̈h jaꞌa nxädøꞌøñ xwyiꞌi yajtúuṉäjä. Hoorä, høøc̈h móoyyäc mädúhṉ̃tiøch miic̈h hijty tøø nyajcøꞌødägøꞌøy. Cábøch miic̈h nmoonsähadaaṉnä.”
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 Mänitä craa tiägøøyy tajpä maabiä: “Nébiøch jaduhṉ nnäꞌä jatcǿꞌøwät. Xpiøgáaṉäbøch jaꞌa nduuṉg jaduhṉ. Cábøch møcmäjaa nmøødä cooc̈h nyuꞌuw cooc̈h nbúxät. Tsähdiúnäbøch jaduhṉ cooc̈h ndägǿꞌøwät xädøꞌøñyujwaam̱bä.
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 Tøøc̈h nnajuøꞌøy nébiøch njatcǿꞌøwät, nébiøc̈hä jäyaꞌayhajxy xtiøjmóꞌowät, cooc̈h nduuṉg hänajty tøø xpiøjcä.”
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 Mänit tuꞌugjaty tuꞌugjaty miøjyaax̱y pønjaty jaꞌa wyiindsǿṉ hänajty mänuuꞌxyhajp. Mänitä tuꞌjäyaꞌay jayøbajt miäyajtøøyy: “Mädúhṉ̃tiøch yøꞌø nwiindsǿṉ xmiänuuꞌxiä.”
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 Mänit yhadsooyy: “Mägoꞌxlatä acéitøch nmänuuꞌxiä.” Mänitä craa miänaaṉ̃: “Hädaa nocy jaduhṉ mänaam̱b coo miic̈h mägoꞌxlatä mmänuuꞌxyhaty. Chaadsä nocy wiingpä. Huug hädiuuṉdägats coo juxychäguiꞌxmajc‑latä mmänuuꞌxyhaty.”
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 Mänitä tuꞌug miäyajtǿøgombä: “Míic̈häts, mäduhṉ̃tiä mnuuꞌxy.” Mänit yhadsooyy: “Mägoꞌxquipxǿhñdyhøc̈hä trigo nmänuuꞌxyhaty.” Mänitä craa miänaaṉ̃: “Chaadsä nocy wiingpä. Huug hädiuuṉdägats coo mädaax̱c‑hiiꞌx mmänuuꞌxyhaty.”
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 Manitä mäyøøjäyaꞌay jaꞌa mioonsä quiumaayy coo quiuhwijjiä. Maas cuhwijy jaꞌa Diosmädiaꞌagy hajxy caꞌa mäbøjpä maa jaꞌa tiuuṉghajxiän quejee yøꞌø Diosmädiaꞌagy hajxy mäbøjpä.
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 ’Tsipcøxpä xädøꞌøñ quiøxaꞌañ hädaa yaabä naax̱wiin. Myajtúnäp hajxy jaduhṉ nebiä jäyaꞌay hajxy jaduhṉ xmiäguꞌughádät. Coo hänajty tøø mhoꞌnä, mänitä Dios jim̱ xwyiingpǿgät tsajpootyp.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 ’Pøṉä xädøꞌøñ hoy yajtuum̱b, hoy jia weeṉ̃tiä, coo jaꞌa xädøꞌøñ hänajty miayyä, mänit hoy yajtúuṉgombät. Pero pøṉä xädøꞌøñ hoy caꞌa yajtuum̱b coo hänajty weeṉ̃tiä, ni jaduhṉ hoy quiaꞌa yajtúnät coo hänajty miayyä.
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 Jaduhṉds jeꞌe, coo mijts jaꞌa xädøꞌøñ hoy mgaꞌa yajtúnät hädaa yaabä naax̱wiin, caj mijts jaꞌa Dios xyajcøꞌødägǿꞌøwät mädyii jaanc̈h tsoobaadaam̱b.
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Y coo wiingjäyaꞌay xiädøꞌøñ hajxy hoy mgaꞌa yajtúuṉät, cabä hoyhajt jaꞌa weenhajt hajxy jim̱ mbáadät tsajpootyp.
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 ’Coo jaꞌa moonsä jaꞌa wyiindsǿṉ metsc miädúnät, jaꞌa tuꞌjäyáꞌayäbä, jeꞌe miädiaꞌagy hoy quiudiúuṉäp; jaꞌa tuꞌjäyáꞌayäbä, cabä miädiaꞌagy miäbǿjcät. Jaanä jaduhṉduhm̱bä, coo jaꞌa xädøꞌøñ hajxy mwiꞌi chógät, cabä Dios hajxy hoy mmädúnät.
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 Jim̱ä fariseoshajxy hänajty näjeꞌe miämädoonaꞌay. Jiaanc̈h tehm̱ piøcjuøøbiä fariseos jaꞌa xädøꞌøñ hajxy hänajty. Mänitä Jesús hajxy ñäxiicy.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Mänitä Jesús miänaaṉ̃:
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 ’Jaꞌa Moisés miädiaꞌagy hijty cudiúuṉäxäp møødä Diosquex̱y miädiaꞌagyhajxy. Pero coo jaꞌa Juan jaꞌa Diosmädiaꞌagy tiägøøyy yajwaꞌxpä, nägøx̱iä jäyaꞌayhajxy jia wiꞌi tiägøꞌøwaꞌañ maa jaꞌa Diosmädiaꞌaguiän.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 ’Pero cabä Moisés miädiaꞌagy tiägoyyaꞌañ. Maas paquiä jaꞌa tsajpootyp tiägóyyät møødä naax̱wiin quejee jaꞌa Moisés miädiaꞌagy.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 ’Pøṉä tioꞌoxiøjc høxmajtsp, tuꞌudägooby jaduhṉ coo wiingtoꞌoxiøjc wyiingpǿjnät. Jaanä jaduhṉ tiuꞌudägoobiä pøṉä toꞌoxiøjc wiingpøjp jaꞌa tøø yhøxmac̈híijäbä.
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 ’Jaduhṉdsä mäyøøjäyaꞌay hänajty tuꞌug. Jaanc̈h tehm̱ yajxóṉ jaꞌa wyit hänajty miøødhaty. Jabom̱‑jabom̱ jaꞌa xøø hänajty yagjadyii jaanc̈h tehm̱ yajxóṉ.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 Jim̱ä mähdiøjc hänajty tuꞌug xiøhaty Lázaro. Jaanc̈h tehm̱ ñähbuꞌuds jaanc̈h tehm̱ quiuhbuꞌudsä Lázaro hänajty. Jim̱ nax̱y yhäñaꞌay naax̱wiin maa jaꞌa mäyøøhänaꞌc tiøghaawän.
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 Jeꞌe jaꞌa Lázaro hänajty jia wiꞌi quiayaam̱by tijaty jiiby cahb naax̱wiin maa jaꞌa mäyøøjäyaꞌay mieexän. Høxtä nähwéhyyäxäbä Lázaro piuꞌuds hänajty jaꞌa húcäm.
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 Mänitä Lázaro yhoꞌnä. Mänitä yháañämä yajnǿcxäxä tsajpootyp maa jaꞌa Abraham wyiinduumän. Jaꞌa Diosmoonsä yajnøcx. Mänitä mäyøøjäyaꞌay yhoꞌpä. Mänit yajnaax̱tägøøyyä.
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Mänitä yháañämä yhädaacy møjcuꞌuhaam. Mänit tiägøøyyä tsaac̈htiúuṉäbä. Mänit chajheeꞌpy. Jim̱ä Abraham ñäheebøøyy møødä Lázaro.
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Mänit yaax̱y: “Abraham, høøc̈h näxúuꞌtsäc. Høøc̈hä Lázaro yajnäguéjxäc. Weenä quiøꞌøjøjp yajxoogy wéenhøch ndoots miṉ xyajtøjtsä. Jaanc̈h tehm̱ chaac̈hpǿjpøch yaa jøønjooty.”
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 Mänitä Abraham yhadsooyy: “Huung, jahmiets jaduhṉ nej tøø mdsänaꞌay nej tøø mhäyoyyän yajxóṉ. Pero Lázaro, jaanc̈h tehm̱ yhäyoob jeꞌe hijty. Pero coo yaa tøø quiooꞌnä, jootcujc yhijnä. Míic̈häts jiiby tsaac̈hpǿjnäp.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 Y chaads jeꞌebä, cabä najxtaact maa, coo jaꞌa Lázaro jiiby yhädáꞌagät, ni coo miic̈h yaa mbédät.”
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 Mänitä mäyøøjäyaꞌay miänaaṉ̃: “Abraham, tuṉä mayhajt, huuc quex̱ jaꞌa Lázaro jim̱ maac̈h ndeediän.
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 Mägóox̱c‑høch nbuhyaꞌay jim̱. Weenä Lázaro nøcxy ñämaꞌay coo jaꞌa yhaxøøgcuhdujt hajxy ñajtshixǿꞌøwät, neby hajxy yaa miṉ quiaꞌa tsaac̈hpǿjpät.”
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 Mänitä Abraham miänaaṉ̃: “Jim̱ hajxy jeꞌe miøødä jaꞌa Moisés miädiaꞌagy møødä Diosquex̱y miädiaꞌagyhajxy. Jeꞌe hajxy quiudiúnäp.”
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 Mänitä mäyøøjäyaꞌay miänáaṉgombä: “Abraham, tøyhajt jaduhṉ, pero coo jaꞌa hoꞌogyjiäyaꞌay jim̱ miédsät maac̈h ndeedyhajxiän, mänit mäbøcypiä yhaxøøgcuhdujt hajxy ñajtshixǿꞌøwät.”
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 Mänitä Abraham yhadsóogombä: “Pø cab hajxy quiudiunaꞌañ nebiä Moisés jia hanehm̱iän, nebiä Diosquex̱yhajxy jia hanehm̱iän, nej, jeꞌe hajxy nøcxy ñäꞌä mäbøquiä coo jaꞌa hoꞌogypiä jia médsädä.”
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.