Marcos 5
Alacatlatzala Mixtec New Testament (MIM) vs VC
1 Ta saá ni̱xaa̱ ta̱Jesús xíꞌin u̱xu̱ o̱vi̱ naxíka xíꞌin ra inka̱ táꞌví yuꞌu̱ mi̱ni no̱o̱ ndóo nañoo Gadara.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Tá no̱o ta̱Jesús tón barco, ta ñii ta̱a ta̱ kómí níma̱ ndiva̱ꞌa ke̱e ra kavua̱ no̱o̱ ndúxu̱n nandi̱í, ta kua̱ꞌa̱n ra ña nakutáꞌan ra xíꞌin ta̱Jesús.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Ta ta̱yóꞌo táku̱ ra kavua̱, ta nda̱ ñii ni̱vi o̱n vása ki̱ví katón na ra, ni xíꞌin cadena ka̱a.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Xa kua̱ꞌa̱ ní yichi̱ kátón na ndaꞌa̱ ra, kátón na xa̱ꞌa̱ ra, ta̱nda̱ ñii válí válí cháchi cadena ka̱a, ta táꞌnda̱ ña, ni o̱n vása kúchiño ña kunoꞌni ña ra. Nda̱ ñii ni̱vi ni̱‑kundeé na xíꞌin ra.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Ndiví ñoó ndáꞌyi ra xíka ra no̱o̱ ndúxu̱n na, ñii ki̱ꞌva saá ndáꞌyi ra xíka ra no̱o̱ yuku̱, ta sátakuéꞌe̱ ra ñii̱ ko̱ñu mi̱i ra xíꞌin yu̱u̱.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Tá xi̱ni ra ta̱Jesús nda̱ xíká ka̱, ta xíno ra ni̱xaa̱ ra xi̱kuxítí ra no̱o̱ ta̱Jesús.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Ta ki̱xáꞌá ñaníma̱ ndiva̱ꞌa ña kómí ra xíꞌin ndiꞌi ndee̱ ña ni̱ka̱ꞌa̱n ña, ta káchí ña saá:
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Ni̱ka̱ꞌa̱n ña siꞌa, saá chi ta̱Jesús xa ki̱xáꞌá ra táva ra níma̱ ndiva̱ꞌa, káchí ra saá:
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Ta ta̱Jesús ni̱nda̱ka̱ to̱ꞌon ra níma̱ ndiva̱ꞌa:
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ta xáku ndáꞌví ña no̱o̱ ta̱Jesús ña o̱n tiꞌví ra ndiꞌi ñaníma̱ ndiva̱ꞌa ko̱ꞌo̱n ña inka̱ xiiña.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Ta yatin no̱o̱ yóo ñii yuku̱, xíka kua̱ꞌa̱ ní tíkini̱ xíxaꞌan rí.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Ta ndiꞌi ñaníma̱ ndiva̱ꞌa xa̱ku ndáꞌví ña no̱o̱ ta̱Jesús, káchí ña saá:
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Ta ta̱Jesús ta̱xi ra ña ndu̱kú níma̱ ndiva̱ꞌa. Ta saá ke̱e ndiꞌi níma̱ ndiva̱ꞌa ña xi̱komí ta̱yóꞌo, ta ni̱ki̱ꞌvi ña ini ndiꞌi tíkini̱. Ta o̱vi̱ mil kúu tíkini̱ yóꞌo. Ta ndiꞌi tíkini̱ xíno rí kua̱ꞌa̱n rí, ta sa̱ko̱yo xíꞌin mi̱i rí taꞌvi̱, no̱o̱ ni̱ko̱yo rí ini mi̱ni, ta ni̱ka̱ꞌa̱ ndiꞌi rí ta ni̱xiꞌi̱ ndiꞌi rí.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Ta ni̱vi na ndáa kini̱ xíno na kua̱ꞌa̱n na ndato̱ꞌon na xíꞌin na ndóo ñoo xíꞌin na ndóo yuku̱, ña ndo̱ꞌo kini̱ sa̱na̱ na. Ta saá ki̱xaa̱ ni̱vi xíto na yukía̱ ndo̱ꞌo tíkini̱ xíꞌin ta̱a ta̱ xi̱komí níma̱ ndiva̱ꞌa.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Ta ki̱xaa̱ na no̱o̱ yóo ta̱Jesús, ta yóꞌo xi̱ni na yóo ta̱ xi̱komí kua̱ꞌa̱ ní níma̱ ndiva̱ꞌa, xa ndíxin ra tiko̱to̱, ta xa na̱koo va̱ꞌa si̱ni̱ ra. Ta nani̱vi yóꞌo ni̱yi̱ꞌví ní na.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Ta ni̱vi na xa xi̱ni ña ni̱xi̱yo nda̱to̱ꞌon na xíꞌin inka̱ ni̱vi yukía̱ ndo̱ꞌo ta̱yóꞌo xíꞌin ndiꞌi tíkini̱.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Ta saá ki̱xáꞌá ni̱vi xáku ndáꞌví na no̱o̱ ta̱Jesús ña kee ra ko̱ꞌo̱n ra inka̱ ñoo.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Tá nda̱a ta̱Jesús ini tón barco, ta ta̱ xi̱komí níma̱ ndiva̱ꞌa xa̱ku ndáꞌví ra no̱o̱ ra:
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Ta ta̱Jesús ni̱‑xiin ra taxi ra ko̱ꞌo̱n ra, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱yóꞌo:
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Ta saá ke̱e ta̱yóꞌo kua̱noꞌo̱ ra, ta ki̱xáꞌá ra ndáto̱ꞌon ra xíꞌin ni̱vi na ndóo ndiꞌi ñoo no̱o̱ ñoꞌo̱ Decápolis, ta káꞌa̱n ra xa̱ꞌa̱ ñakáꞌno ní ke̱ꞌé ta̱Jesús xíꞌin ra. Ta ndiꞌi na ndóo yóꞌo na̱kaꞌnda ní ini na.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Tá tuku ndi̱kó ta̱Jesús xíꞌin tón barco, ta na̱xaa̱ ra nda̱ yuꞌu̱ mi̱ni no̱o̱ ke̱e ra kua̱ꞌa̱n ra, ta kua̱ꞌa̱ ní ni̱vi na̱kutáꞌan na xíꞌin ra yuꞌu̱ takuií yóꞌo.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Ta ki̱xaa̱ ñii ta̱ xáꞌnda chiño xíꞌin veꞌe ño̱ꞌo sinagoga, na̱ní ra Jairo. Ta xi̱ni ra ta̱Jesús, ta xi̱kuxítí ra no̱o̱ ra,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 ta ndeé ní xa̱ku ndáꞌví ra no̱o̱ ra, káchí ra saá:
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Ta ke̱e ta̱Jesús kua̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱Jairo veꞌe ra. Ta kua̱ꞌa̱ ní ni̱vi ndíko̱n na sa̱ta̱ ra nda̱ ñii chíndaꞌá na ra.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Ta yóo ñii ñaꞌa̱ kua̱ꞌa̱n ñá xíꞌin ni̱vi na kua̱ꞌa̱n sa̱ta̱ ta̱Jesús, ta xa u̱xu̱ o̱vi̱ kui̱ya̱ ndeé ní ndóꞌo ñá kue̱ꞌe̱ xíta̱ ni̱i̱.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Xóꞌvi̱ ní ñá chi xa ni̱xa̱ꞌa̱n ñá no̱o̱ kua̱ꞌa̱ ní ndotor, ta sa̱ndiꞌi ñá si̱ꞌún ñá. Ta o̱n vása ní‑kuchiño nduva̱ꞌa ñá, ta ndeé ní ka̱ ndóꞌo ñá.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Ta xi̱ni̱ so̱ꞌo ñá xa̱ꞌa̱ ta̱Jesús, ta ki̱xaa̱ ñá sa̱ta̱ ra xíꞌin ni̱vi, ta ni̱to̱nda̱a ndaꞌa̱ ñá tiko̱to̱ ra,
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 chi xa̱ni si̱ni̱ ñá: “Tá loꞌo kuiti ná to̱nda̱a ndaꞌa̱ yó tiko̱to̱ ra, ta saá nduva̱ꞌa yó”, xáni si̱ni̱ ñá.
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Tá ni̱to̱nda̱a ndaꞌa̱ ñá tiko̱to̱ ra, ta saá xa̱ndi̱ko̱n ni̱ya̱a̱ xíta̱ ni̱i̱ ñá, ta ku̱nda̱a̱ ini ñá ndí xa nda̱ꞌa ñá.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Ta ta̱Jesús ku̱nda̱a̱ ini ra ke̱e loꞌo ndee̱ ra. Ta ndi̱kó koo ra, ta ni̱nda̱ka̱ to̱ꞌon ra ni̱vi:
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Ta naxíka xíꞌin ra nda̱kuii̱n na:
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Ta ta̱Jesús xi̱to ra no̱o̱ ni̱vi nándukú ra yukú na ni̱to̱nda̱a ndaꞌa̱ tiko̱to̱ ra.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Ta ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta yíꞌví ñá nda̱ kísin ñá, chi ku̱nda̱a̱ ini ñá yukía̱ ku̱va̱ꞌa xíꞌin ñá, ta ki̱xaa̱ ñá xi̱kuxítí ñá no̱o̱ ta̱Jesús, ta nda̱to̱ꞌon ñá ndiꞌi ñanda̱a̱ xíꞌin ra.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Ta ni̱ka̱ꞌa̱n ta̱Jesús xíꞌin ñá:
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Tá káꞌa̱n ka̱ ta̱Jesús xíꞌin ñáyóꞌo, ta saá ki̱xaa̱ ni̱vi na ke̱e veꞌe ta̱Jairo, ta ni̱ka̱ꞌa̱n na xíꞌin ta̱Jairo:
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Ta xi̱ni̱ so̱ꞌo ta̱Jesús ña ni̱ka̱ꞌa̱n na, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱Jairo:
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Ta ni̱‑xiin ra kundiko̱n ni̱vi sa̱ta̱ ra, kuiti ta̱xi ra ko̱ꞌo̱n u̱ni̱ naxíka xíꞌin ra na kúu ta̱Pedro, ta̱Jacobo, xíꞌin ta̱Juan, ñani ta̱Jacobo yóꞌo.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Ta ni̱xaa̱ ta̱Jesús veꞌe ta̱Jairo, ta xi̱ni ra kua̱ꞌa̱ ní ni̱vi ndá síso̱ kúu na, xáku ní na chi kúchuchú ní ini na xa̱ꞌa̱ ñáloꞌo ñá ni̱xiꞌi̱.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Ta ni̱ki̱ꞌvi ta̱Jesús ini veꞌe, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin na:
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Ta saá ku̱siki na ta̱Jesús ta ni̱xaku̱ ndaa na ra. Ta ta̱yóꞌo ti̱ꞌví ra ndiꞌi na kua̱ꞌa̱n na ke̱ꞌe, ta ndasaá kuiti xíꞌin yivá ñáloꞌo xíꞌin siꞌí ñá xíꞌin u̱ni̱ ta̱xíka xíꞌin ra, ni̱ki̱ꞌvi ra no̱o̱ kándúꞌu̱ ñáloꞌo.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Ta ti̱in ra ndaꞌa̱ ñá, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ñá:
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Ta xa̱ndi̱ko̱n nda̱koo ñá, na̱kundichi ñá, ta ki̱xáꞌá ñá xíka ñá, chi u̱xu̱ o̱vi̱ kui̱ya̱ kómí ñá. Ta na̱kaꞌnda ní ini na ndóo yóꞌo.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Ta xa̱ꞌnda chiño ta̱Jesús no̱o̱ na ña o̱n ndato̱ꞌon na xíꞌin nda̱ ñii ni̱vi yukía̱ ndo̱ꞌo ñáloꞌo, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin naveꞌe ñá taxi na kuxu ñá.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.