Marcos 5
Alacatlatzala Mixtec New Testament (MIM) vs ARIB
1 Ta saá ni̱xaa̱ ta̱Jesús xíꞌin u̱xu̱ o̱vi̱ naxíka xíꞌin ra inka̱ táꞌví yuꞌu̱ mi̱ni no̱o̱ ndóo nañoo Gadara.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Tá no̱o ta̱Jesús tón barco, ta ñii ta̱a ta̱ kómí níma̱ ndiva̱ꞌa ke̱e ra kavua̱ no̱o̱ ndúxu̱n nandi̱í, ta kua̱ꞌa̱n ra ña nakutáꞌan ra xíꞌin ta̱Jesús.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Ta ta̱yóꞌo táku̱ ra kavua̱, ta nda̱ ñii ni̱vi o̱n vása ki̱ví katón na ra, ni xíꞌin cadena ka̱a.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Xa kua̱ꞌa̱ ní yichi̱ kátón na ndaꞌa̱ ra, kátón na xa̱ꞌa̱ ra, ta̱nda̱ ñii válí válí cháchi cadena ka̱a, ta táꞌnda̱ ña, ni o̱n vása kúchiño ña kunoꞌni ña ra. Nda̱ ñii ni̱vi ni̱‑kundeé na xíꞌin ra.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Ndiví ñoó ndáꞌyi ra xíka ra no̱o̱ ndúxu̱n na, ñii ki̱ꞌva saá ndáꞌyi ra xíka ra no̱o̱ yuku̱, ta sátakuéꞌe̱ ra ñii̱ ko̱ñu mi̱i ra xíꞌin yu̱u̱.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Tá xi̱ni ra ta̱Jesús nda̱ xíká ka̱, ta xíno ra ni̱xaa̱ ra xi̱kuxítí ra no̱o̱ ta̱Jesús.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 Ta ki̱xáꞌá ñaníma̱ ndiva̱ꞌa ña kómí ra xíꞌin ndiꞌi ndee̱ ña ni̱ka̱ꞌa̱n ña, ta káchí ña saá:
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Ni̱ka̱ꞌa̱n ña siꞌa, saá chi ta̱Jesús xa ki̱xáꞌá ra táva ra níma̱ ndiva̱ꞌa, káchí ra saá:
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Ta ta̱Jesús ni̱nda̱ka̱ to̱ꞌon ra níma̱ ndiva̱ꞌa:
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ta xáku ndáꞌví ña no̱o̱ ta̱Jesús ña o̱n tiꞌví ra ndiꞌi ñaníma̱ ndiva̱ꞌa ko̱ꞌo̱n ña inka̱ xiiña.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Ta yatin no̱o̱ yóo ñii yuku̱, xíka kua̱ꞌa̱ ní tíkini̱ xíxaꞌan rí.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Ta ndiꞌi ñaníma̱ ndiva̱ꞌa xa̱ku ndáꞌví ña no̱o̱ ta̱Jesús, káchí ña saá:
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Ta ta̱Jesús ta̱xi ra ña ndu̱kú níma̱ ndiva̱ꞌa. Ta saá ke̱e ndiꞌi níma̱ ndiva̱ꞌa ña xi̱komí ta̱yóꞌo, ta ni̱ki̱ꞌvi ña ini ndiꞌi tíkini̱. Ta o̱vi̱ mil kúu tíkini̱ yóꞌo. Ta ndiꞌi tíkini̱ xíno rí kua̱ꞌa̱n rí, ta sa̱ko̱yo xíꞌin mi̱i rí taꞌvi̱, no̱o̱ ni̱ko̱yo rí ini mi̱ni, ta ni̱ka̱ꞌa̱ ndiꞌi rí ta ni̱xiꞌi̱ ndiꞌi rí.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Ta ni̱vi na ndáa kini̱ xíno na kua̱ꞌa̱n na ndato̱ꞌon na xíꞌin na ndóo ñoo xíꞌin na ndóo yuku̱, ña ndo̱ꞌo kini̱ sa̱na̱ na. Ta saá ki̱xaa̱ ni̱vi xíto na yukía̱ ndo̱ꞌo tíkini̱ xíꞌin ta̱a ta̱ xi̱komí níma̱ ndiva̱ꞌa.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Ta ki̱xaa̱ na no̱o̱ yóo ta̱Jesús, ta yóꞌo xi̱ni na yóo ta̱ xi̱komí kua̱ꞌa̱ ní níma̱ ndiva̱ꞌa, xa ndíxin ra tiko̱to̱, ta xa na̱koo va̱ꞌa si̱ni̱ ra. Ta nani̱vi yóꞌo ni̱yi̱ꞌví ní na.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Ta ni̱vi na xa xi̱ni ña ni̱xi̱yo nda̱to̱ꞌon na xíꞌin inka̱ ni̱vi yukía̱ ndo̱ꞌo ta̱yóꞌo xíꞌin ndiꞌi tíkini̱.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Ta saá ki̱xáꞌá ni̱vi xáku ndáꞌví na no̱o̱ ta̱Jesús ña kee ra ko̱ꞌo̱n ra inka̱ ñoo.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Tá nda̱a ta̱Jesús ini tón barco, ta ta̱ xi̱komí níma̱ ndiva̱ꞌa xa̱ku ndáꞌví ra no̱o̱ ra:
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Ta ta̱Jesús ni̱‑xiin ra taxi ra ko̱ꞌo̱n ra, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱yóꞌo:
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Ta saá ke̱e ta̱yóꞌo kua̱noꞌo̱ ra, ta ki̱xáꞌá ra ndáto̱ꞌon ra xíꞌin ni̱vi na ndóo ndiꞌi ñoo no̱o̱ ñoꞌo̱ Decápolis, ta káꞌa̱n ra xa̱ꞌa̱ ñakáꞌno ní ke̱ꞌé ta̱Jesús xíꞌin ra. Ta ndiꞌi na ndóo yóꞌo na̱kaꞌnda ní ini na.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Tá tuku ndi̱kó ta̱Jesús xíꞌin tón barco, ta na̱xaa̱ ra nda̱ yuꞌu̱ mi̱ni no̱o̱ ke̱e ra kua̱ꞌa̱n ra, ta kua̱ꞌa̱ ní ni̱vi na̱kutáꞌan na xíꞌin ra yuꞌu̱ takuií yóꞌo.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Ta ki̱xaa̱ ñii ta̱ xáꞌnda chiño xíꞌin veꞌe ño̱ꞌo sinagoga, na̱ní ra Jairo. Ta xi̱ni ra ta̱Jesús, ta xi̱kuxítí ra no̱o̱ ra,
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 ta ndeé ní xa̱ku ndáꞌví ra no̱o̱ ra, káchí ra saá:
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Ta ke̱e ta̱Jesús kua̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱Jairo veꞌe ra. Ta kua̱ꞌa̱ ní ni̱vi ndíko̱n na sa̱ta̱ ra nda̱ ñii chíndaꞌá na ra.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Ta yóo ñii ñaꞌa̱ kua̱ꞌa̱n ñá xíꞌin ni̱vi na kua̱ꞌa̱n sa̱ta̱ ta̱Jesús, ta xa u̱xu̱ o̱vi̱ kui̱ya̱ ndeé ní ndóꞌo ñá kue̱ꞌe̱ xíta̱ ni̱i̱.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Xóꞌvi̱ ní ñá chi xa ni̱xa̱ꞌa̱n ñá no̱o̱ kua̱ꞌa̱ ní ndotor, ta sa̱ndiꞌi ñá si̱ꞌún ñá. Ta o̱n vása ní‑kuchiño nduva̱ꞌa ñá, ta ndeé ní ka̱ ndóꞌo ñá.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 Ta xi̱ni̱ so̱ꞌo ñá xa̱ꞌa̱ ta̱Jesús, ta ki̱xaa̱ ñá sa̱ta̱ ra xíꞌin ni̱vi, ta ni̱to̱nda̱a ndaꞌa̱ ñá tiko̱to̱ ra,
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 chi xa̱ni si̱ni̱ ñá: “Tá loꞌo kuiti ná to̱nda̱a ndaꞌa̱ yó tiko̱to̱ ra, ta saá nduva̱ꞌa yó”, xáni si̱ni̱ ñá.
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Tá ni̱to̱nda̱a ndaꞌa̱ ñá tiko̱to̱ ra, ta saá xa̱ndi̱ko̱n ni̱ya̱a̱ xíta̱ ni̱i̱ ñá, ta ku̱nda̱a̱ ini ñá ndí xa nda̱ꞌa ñá.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Ta ta̱Jesús ku̱nda̱a̱ ini ra ke̱e loꞌo ndee̱ ra. Ta ndi̱kó koo ra, ta ni̱nda̱ka̱ to̱ꞌon ra ni̱vi:
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Ta naxíka xíꞌin ra nda̱kuii̱n na:
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Ta ta̱Jesús xi̱to ra no̱o̱ ni̱vi nándukú ra yukú na ni̱to̱nda̱a ndaꞌa̱ tiko̱to̱ ra.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Ta ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta yíꞌví ñá nda̱ kísin ñá, chi ku̱nda̱a̱ ini ñá yukía̱ ku̱va̱ꞌa xíꞌin ñá, ta ki̱xaa̱ ñá xi̱kuxítí ñá no̱o̱ ta̱Jesús, ta nda̱to̱ꞌon ñá ndiꞌi ñanda̱a̱ xíꞌin ra.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Ta ni̱ka̱ꞌa̱n ta̱Jesús xíꞌin ñá:
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Tá káꞌa̱n ka̱ ta̱Jesús xíꞌin ñáyóꞌo, ta saá ki̱xaa̱ ni̱vi na ke̱e veꞌe ta̱Jairo, ta ni̱ka̱ꞌa̱n na xíꞌin ta̱Jairo:
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Ta xi̱ni̱ so̱ꞌo ta̱Jesús ña ni̱ka̱ꞌa̱n na, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ta̱Jairo:
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Ta ni̱‑xiin ra kundiko̱n ni̱vi sa̱ta̱ ra, kuiti ta̱xi ra ko̱ꞌo̱n u̱ni̱ naxíka xíꞌin ra na kúu ta̱Pedro, ta̱Jacobo, xíꞌin ta̱Juan, ñani ta̱Jacobo yóꞌo.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ta ni̱xaa̱ ta̱Jesús veꞌe ta̱Jairo, ta xi̱ni ra kua̱ꞌa̱ ní ni̱vi ndá síso̱ kúu na, xáku ní na chi kúchuchú ní ini na xa̱ꞌa̱ ñáloꞌo ñá ni̱xiꞌi̱.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Ta ni̱ki̱ꞌvi ta̱Jesús ini veꞌe, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin na:
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Ta saá ku̱siki na ta̱Jesús ta ni̱xaku̱ ndaa na ra. Ta ta̱yóꞌo ti̱ꞌví ra ndiꞌi na kua̱ꞌa̱n na ke̱ꞌe, ta ndasaá kuiti xíꞌin yivá ñáloꞌo xíꞌin siꞌí ñá xíꞌin u̱ni̱ ta̱xíka xíꞌin ra, ni̱ki̱ꞌvi ra no̱o̱ kándúꞌu̱ ñáloꞌo.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Ta ti̱in ra ndaꞌa̱ ñá, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin ñá:
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Ta xa̱ndi̱ko̱n nda̱koo ñá, na̱kundichi ñá, ta ki̱xáꞌá ñá xíka ñá, chi u̱xu̱ o̱vi̱ kui̱ya̱ kómí ñá. Ta na̱kaꞌnda ní ini na ndóo yóꞌo.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Ta xa̱ꞌnda chiño ta̱Jesús no̱o̱ na ña o̱n ndato̱ꞌon na xíꞌin nda̱ ñii ni̱vi yukía̱ ndo̱ꞌo ñáloꞌo, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin naveꞌe ñá taxi na kuxu ñá.
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.