Mateus 27
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te sátá nǐ túndaá te nchaa cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél ní ndatnúhu‑güedé nàcuáa cada‑güedé cahni‑güedé Jèsús.
1 Chegando a manhã, todos os príncipes dos sacerdotes e os anciãos do povo reuniram-se em conselho para entregar Jesus à morte.
2 Te ní dácútú ñàha‑güedé xii‑gá, te ndèca ñaha‑güedé cuáháⁿ núú tě Pìlatú tée cùu gobiernú.
2 Ligaram-no e o levaram ao governador Pilatos.
3 Te té Jùdás tée ní sáha cuèndá ñáhá xìi Jesús ní cutnùní iní‑dé sá cáhní ñàha‑güedé xii‑gá, te ní ndixi cuéchi iní‑dé sá ñà túú ní quìde váha‑dé sá dúcáⁿ nǐ quide‑dé ní sáha cuèndá ñáhá‑dě xii‑gá núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé danchòcáva‑dé ócó úxí díhúⁿ cuìxíⁿ núú cuè dútú cúnùu‑áⁿ, ndɨhɨ núú cuè tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél, chi dɨu cue tée‑áⁿ nǐ sáñaha‑güedě díhúⁿ xii‑dé.
3 Judas, o traidor, vendo-o então condenado, tomado de remorsos, foi devolver aos príncipes dos sacerdotes e aos anciãos as trinta moedas de prata,
4 Te òré ní quexìo té Jùdás‑áⁿ nǔú ndécú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé:
4 dizendo-lhes: Pequei, entregando o sangue de um justo. Responderam-lhe: Que nos importa? Isto é lá contigo!
5 Te té Jùdás ní dǎngoyo‑dé díhúⁿ‑ǎⁿ xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ní dácuèhné‑dé méé‑dě.
5 Ele jogou então no templo as moedas de prata, saiu e foi enforcar-se.
6 Te cue dútú cúnùu ní naqueheⁿ‑güedé díhúⁿ‑ǎⁿ, te ní xítnàha‑güedé:
6 Os príncipes dos sacerdotes tomaram o dinheiro e disseram: Não é permitido lançá-lo no tesouro sagrado, porque se trata de preço de sangue.
7 Te ní ndatnúhu‑güedé te ní cuu ɨɨⁿnuu‑güedě cuèndá nacuaaⁿ‑güedé ɨɨⁿ xichi núú cáá ñùhu danani‑güedé Núú Cuǎha Nchaa Sá Cuǎha Ñuhu, te xíáⁿ nǐ saaⁿ‑güedé cuèndá xíáⁿ nguɨ̌ndǔxi nchaa ñáyiu véxi xica.
7 Depois de haverem deliberado, compraram com aquela soma o campo do Oleiro, para que ali se fizesse um cemitério de estrangeiros.
8 Te ní nadáma dɨ̀u ñuhu‑áⁿ, te vitna dànani‑güedé Ñuhu Yáhu Nɨ́ñɨ́, duha dànani‑güedé.
8 Esta é a razão por que aquele terreno é chamado, ainda hoje, Campo de Sangue.
9 Te ducaⁿ nǐ cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Jerèmiás tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha, te duha ní cachí ndíi: “Cue tée isràél ní cachí‑güedé sá òcó úxí díhúⁿ cuìxíⁿ cháhu‑güedé cuèndá ɨɨⁿ tée queheⁿ cuèndá‑güedé. Te díhúⁿ‑ǎⁿ nàqueheⁿ‑güedé,
9 Assim se cumpriu a profecia do profeta Jeremias: Eles receberam trinta moedas de prata, preço daquele cujo valor foi estimado pelos filhos de Israel;
10 te cuaaⁿ‑güedé ɨɨⁿ xichi núú nání Nǔú Cuǎha Nchaa Sá Cuǎha Ñuhu, te ducaⁿ càda‑xi chi ducaⁿ nǐ cachí Yǎ Ndiǒxí cunduu”, duha ní cachí ndíi Jerèmiás‑áⁿ.
10 e deram-no pelo campo do Oleiro, como o Senhor me havia prescrito.
11 Te Jèsús ndécú‑gǎ núú tě Pìlatú tée cùu gobiernú, te tée‑áⁿ nǐ xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
11 Jesus compareceu diante do governador, que o interrogou: És o rei dos judeus? Sim, respondeu-lhe Jesus.
12 Te cue dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél sàcáⁿ cuéchi‑güedé núú tě Pìlatú cuèndá Jèsús, dico mee‑gǎ ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu ñá túú ní cǎháⁿ‑gá.
12 Ele, porém, nada respondia às acusações dos príncipes dos sacerdotes e dos anciãos.
13 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
13 Perguntou-lhe Pilatos: Não ouves todos os testemunhos que levantam contra ti?
14 Dico Jèsús ñá túú tnàhí ni cǎháⁿ‑gá, te té Pìlatú tée cùu gobiernú‑áⁿ ǐo ní cuñúhu‑dé sá dúcáⁿ ñà túú tnàhí ni cǎháⁿ‑gá.
14 Mas, para grande admiração do governador, não quis responder a nenhuma acusação.
15 Te ndɨ tnahá nduu vìco pascuá dácǎcu té Pìlatú tée cùu gobiernú‑áⁿ ɨɨⁿ tée yɨ̀hɨ vecaá chi ducaⁿ tnàhí quìde‑dé, te mee ñǎyiu càháⁿ‑yu te núu ndědacàa tée yɨ̀hɨ vecaá‑áⁿ cǎcu‑dé te tée‑áⁿ dácǎcu‑dé.
15 Era costume que o governador soltasse um preso a pedido do povo em cada festa de Páscoa.
16 Te dàvá‑áⁿ yɨ́hɨ́ ɨ̀ɨⁿ tée nàni Barrabás vecaá, te tée‑áⁿ ìó cuèndú‑dé sá ǐo nèhé ní quide‑dé.
16 Ora, havia naquela ocasião um prisioneiro famoso, chamado Barrabás.
17 Te ní natacá nchaa ñáyiu, te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
17 Pilatos dirigiu-se ao povo reunido: Qual quereis que eu vos solte: Barrabás ou Jesus, que se chama Cristo?
18 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ té Pìlatú, chi ní cutnùní iní‑dé sá dìcó sá cuèdú íní‑güedě ducaⁿ nǐ quide‑güedé ní sáha cuèndá ñáhá‑güedě xii Jèsús núú‑dě.
18 {Ele sabia que tinham entregue Jesus por inveja.}
19 Te nɨni nùcóo té Pìlatú núú xèhndé‑dé cuéchi ní tendaha ñàdɨhɨ́‑dé tnúhu cuáháⁿ núú‑dě, te duha ndùu tnúhu ní tendaha‑aⁿ: “Vá cání ìní‑n nǎ cada‑n těe ní taxi cuèndá ñáhá‑güedě xii‑n, tée ñá túú tnàhí cuéchi‑xi, chi icuini ío nèhé ní dácótó ñàha saní‑í cuèndá‑dé”, duha ndùu tnúhu ní xáhaⁿ‑aⁿ xìi té Pìlatú.
19 Enquanto estava sentado no tribunal, sua mulher lhe mandou dizer: Nada faças a esse justo. Fui hoje atormentada por um sonho que lhe diz respeito.
20 Dico cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél ní xáhaⁿ‑güedě xii ñáyiu sá ná cǔñàhá‑yu xii té Pìlatú dàcácu‑dé té Barràbás te cahni‑dé Jèsús, te ní quidé‑yu nàcuáa ní xáhaⁿ‑güedě.
20 Mas os príncipes dos sacerdotes e os anciãos persuadiram o povo que pedisse a libertação de Barrabás e fizesse morrer Jesus.
21 Te té Pìlatú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ tùcu‑dé xií‑yu:
21 O governador tomou então a palavra: Qual dos dois quereis que eu vos solte? Responderam: Barrabás!
22 Te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
22 Pilatos perguntou: Que farei então de Jesus, que é chamado o Cristo? Todos responderam: Seja crucificado!
23 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ tùcu‑dé xií‑yu:
23 O governador tornou a perguntar: Mas que mal fez ele? E gritavam ainda mais forte: Seja crucificado!
24 Te té Pìlatú ní cutnùní iní‑dé sá vǎ nìhí‑dé nàcuáa cada‑dé, chi uuⁿ‑gá ní ngüíta ñáyiu xǐcuáá‑yu, te xíǎⁿ ní xícáⁿ‑dé ndute ní ndáhá‑dě núú nchàa ñáyiu, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
24 Pilatos viu que nada adiantava, mas que, ao contrário, o tumulto crescia. Fez com que lhe trouxessem água, lavou as mãos diante do povo e disse: Sou inocente do sangue deste homem. Isto é lá convosco!
25 Te nchaá‑yu ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé:
25 E todo o povo respondeu: Caia sobre nós o seu sangue e sobre nossos filhos!
26 Te sátá dúcáⁿ te té Pìlatú ní dácǎcu‑dé té Barràbás, te ní táúchíúⁿ‑dě ní cani‑güedé Jèsús. Te sátá dúcáⁿ nǐ quide ñaha‑güedě xii‑gá, te ní táúchíúⁿ‑dě candeca ñaha‑güedě xii‑gá quɨ́hɨ́ⁿ cata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí.
26 — ausente —
27 Te cue tée cùu sandadú té Pìlatú ndécá‑güedě Jèsús cuánguɨhu xɨtɨ́ vehe càhnu cuu cuendá‑dé, te cue tée cùu sandadú‑áⁿ nǐ cana‑güedé dava‑gá cue sandàdú núú dúcáⁿ ndèca‑güedé Jèsús cuánguɨhu‑áⁿ.
27 Os soldados do governador conduziram Jesus para o pretório e rodearam-no com todo o pelotão.
28 Te xíáⁿ nǐ taunuu‑güedé dóó‑gǎ, te ní dácuíhnú ñàha‑güedé xii‑gá ɨɨⁿ dóó tɨ́cuèhé víhí.
28 Arrancaram-lhe as vestes e colocaram-lhe um manto escarlate.
29 Te ní cadúha‑güedé ɨɨⁿ coròná iñu ní chihi‑güedé dɨ́quɨ́‑gǎ, te ní chitnɨ́ɨ‑güedé ɨɨⁿ carrùtí ndaha cùha‑gá, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑güedě núú‑gǎ cúdɨ̀quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě:
29 Depois, trançaram uma coroa de espinhos, meteram-lha na cabeça e puseram-lhe na mão uma vara. Dobrando os joelhos diante dele, diziam com escárnio: Salve, rei dos judeus!
30 Te ní tɨú dɨɨ́ ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní queheⁿ‑güedé carrùtí sá nǐ sáñaha‑güedě xii‑gá te ní ducuⁿ‑güedé dɨ́quɨ́‑gǎ.
30 Cuspiam-lhe no rosto e, tomando da vara, davam-lhe golpes na cabeça.
31 Te sátá nǐ yáha ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní nataunuu ñaha‑güedě xii‑gá dóó tɨ́cuèhé víhí sǎ nǐ dácuíhnú ñàha‑güedé xii‑gá, te ní dándɨ̌únuu ñaha‑güedě xii‑gá dóó méé‑gǎ, te dǎtnùní ndécá ñàha‑güedé cuáháⁿ núú cátá càa ñaha‑güedé xii‑gá núú cùrúxí.
31 Depois de escarnecerem dele, tiraram-lhe o manto e entregaram-lhe as vestes. Em seguida, levaram-no para o crucificar.
32 Te ñùhu‑güedé ndɨhɨ‑gá ichi, te ní naníhí‑güedě ɨɨⁿ tée ñuú Cìrené nání‑dě Xǐmú, te tée‑áⁿ nǐ quide yica‑güedě ní xido‑dé cùrúxí sá nchídó Jèsús.
32 Saindo, encontraram um homem de Cirene, chamado Simão, a quem obrigaram a levar a cruz de Jesus.
33 Te ní sáá‑güedé ndɨhɨ‑gá ɨɨⁿ xichi núú nání Gǒlgotá, te tnúhu‑áⁿ quéé‑xí: Núú nání yɨ̀quɨ dɨ́quɨ́ ndɨ̌yɨ, duha quèe‑xi tnúhu‑áⁿ.
33 Chegaram ao lugar chamado Gólgota, isto é, lugar do crânio.
34 Te xíáⁿ sǎñaha‑güedě ndudí úá coho‑gá ní cùu, te ñá túú ní xìhi‑gá chi dico‑ni ní xito ndéé‑gá.
34 Deram-lhe de beber vinho misturado com fel. Ele provou, mas se recusou a beber.
35 Te ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí, te sátá dúcáⁿ te cue tée cùu sandadú‑áⁿ nǐ xito ndéé‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé cuu cuèndá‑güedé dóó‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha yòdo tnuní núú tùtú‑gá, te duha càchí‑xi: “Ní xito ndéé‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé cuu cuèndá‑güedé dóó‑gǎ”, duha ní cachí tée‑áⁿ te ducaⁿ nǐ ngódó tnùní núú tùtú‑gá.
35 Depois de o haverem crucificado, dividiram suas vestes entre si, tirando a sorte. Cumpriu-se assim a profecia do profeta: Repartiram entre si minhas vestes e sobre meu manto lançaram a sorte {Sl 21,19}.
36 Te sátá dúcáⁿ nǐ quide‑güedé, te ní ngóo‑güedé ndèé ñáhá‑güedě xii‑gá.
36 Sentaram-se e montaram guarda.
37 Te ní taxi ndecu‑güedé ɨɨⁿ sá ndèé lètrá ndàa dɨ́quɨ́‑gǎ. Te lètrá‑áⁿ càháⁿ‑xi ná cuèndá ducaⁿ nǐ quide ñaha‑güedě xii‑gá, te duha càháⁿ lètrá‑áⁿ: “Tée‑a cùu‑dé tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu isràél”, duha càchí‑xi.
37 Por cima de sua cabeça penduraram um escrito trazendo o motivo de sua crucificação: Este é Jesus, o rei dos judeus.
38 Te tnàhá úú cue tée cùu ñadúhú nǐ sata caa‑güedé dɨu‑ni núú cùrúxí tucu, te ɨɨⁿ‑dé ní sata caa‑güedé xio cùha‑gá, te ɨngá‑dé ní sata caa‑güedé xio dàtni‑gá.
38 Ao mesmo tempo foram crucificados com ele dois ladrões, um à sua direita e outro à sua esquerda.
39 Te nchaa ñáyiu yǎha yatni núú tácàa‑gá‑áⁿ, te dàcuicó‑yu dɨ́quɨ̌‑yu ndèhe ñahá‑yu xii‑gá, te xǐcuèhé ñáhǎ‑yu.
39 Os que passavam o injuriavam, sacudiam a cabeça e diziam:
40 Te xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá:
40 Tu, que destróis o templo e o reconstróis em três dias, salva-te a ti mesmo! Se és o Filho de Deus, desce da cruz!
41 Te dɨu‑ni ducaⁿ cùdɨquɨ́ ndeé ñáhá cuè tée cùu dútú cúnùu xii‑gá, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél, te xǐtnàha‑güedé:
41 Os príncipes dos sacerdotes, os escribas e os anciãos também zombavam dele:
42 —Tée‑a ní ndacu‑dé ní dácǎcu‑dé dava ñáyiu, te mee‑dě ñá ndácú‑dě dàcácu nihnu‑dé méé‑dě. Te núu ndisa sá cúú‑dě tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu isràél, te na cùndehe‑o nuu‑dé núú cùrúxí‑a cuèndá quɨ́ndáá iní‑ó‑dě.
42 Ele salvou a outros e não pode salvar-se a si mesmo! Se é rei de Israel, desça agora da cruz e nós creremos nele!
43 Te càchí‑dé sá sàndáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te mee‑gǎ ná dàcácu ñaha‑gǎ xii‑dé te núu cùndahú iní ñáhá‑gǎ, chi mee‑dě càchí‑dé sá Děhe‑gá cúú‑dě —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
43 Confiou em Deus, Deus o livre agora, se o ama, porque ele disse: Eu sou o Filho de Deus!
44 Te ndéé tnàhá cue tée cùu ñadúhú tácàa xio xio dɨñɨ‑gá xǐcuèhé ñáhá‑güedě xii‑gá.
44 E os ladrões, crucificados com ele, também o ultrajavam.
45 Te òré ní cuu cuádava nduu te ní cunee nɨhìí ñuyíú, te ducaⁿ‑ni càa ní cuu caá úní sacuaa.
45 Desde a hora sexta até a nona, cobriu-se toda a terra de trevas.
46 Te òré sa ta cùyatni cuu caá úní sacuaa‑áⁿ, te níhi ní cáháⁿ Jèsús, te càchí‑gá:
46 Próximo da hora nona, Jesus exclamou em voz forte: Eli, Eli, lammá sabactáni? - o que quer dizer: Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste?
47 Te dava cue tée xǐndecu yatni núú tácàa‑gá‑áⁿ nǐ tecú dóho‑güedé nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te ní xítnàha‑güedé:
47 A estas palavras, alguns dos que lá estavam diziam: Ele chama por Elias.
48 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ quene cunu ɨɨⁿ cue tée xǐndecu‑áⁿ nǐ queheⁿ‑dé luha cáchí, te ní chindóyo‑dé xɨtɨ́ ndudí íá, te ní chinenu‑dé dɨ́quɨ́ ɨɨⁿ yutnu càni te ní ndocani‑dé ní chihi‑dé yuhu‑gá.
48 Imediatamente um deles tomou uma esponja, embebeu-a em vinagre e apresentou-lha na ponta de uma vara para que bebesse.
49 Te dava‑güedé ní xáhaⁿ‑güedě xii tée‑áⁿ:
49 Os outros diziam: Deixa! Vejamos se Elias virá socorrê-lo.
50 Te Jèsús níhi ní cana saa‑gá, te ní xíhí‑ni‑gá.
50 Jesus de novo lançou um grande brado, e entregou a alma.
51 Te sátá dúcáⁿ te ní ndátá dǒó cúú còrtiná xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu ní quée dava ndáá, te ndàa núú nǐnu ní ngüíta‑xi ní ndátá, te ní tnáa, te dava cava nàhnu ní táhú.
51 E eis que o véu do templo se rasgou em duas partes de alto a baixo, a terra tremeu, fenderam-se as rochas.
52 Te dava yaú núú yɨ́ndǔxi ñáyiu ní xíhí ní sándáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí ní nacaáⁿ te ní ndotó‑yu.
52 Os sepulcros se abriram e os corpos de muitos justos ressuscitaram.
53 Te sátá nǐ yáha ní ndoto Jèsús, te cue ñáyiu ní ndoto‑áⁿ cuǎnguɨhú‑yu xɨtɨ́ ñuú Jerusàlén, te cue ñáyiu ñuú‑áⁿ ǐo vàí‑yu ní xiní‑yu cue ñáyiu ducaⁿ nǐ ndoto‑áⁿ.
53 Saindo de suas sepulturas, entraram na Cidade Santa depois da ressurreição de Jesus e apareceram a muitas pessoas.
54 Te sá dúcáⁿ nǎndɨ ní quide‑xi, ndɨhɨ sá dúcáⁿ nǐ tnáa xíǎⁿ ío ní yùhú tée cùu capitáⁿ ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue tée ndècu ndɨhɨ‑dé ndèé‑güedé yɨquɨ cùñú Jèsús, te ní xítnàha‑güedé:
54 O centurião e seus homens que montavam guarda a Jesus, diante do estremecimento da terra e de tudo o que se passava, disseram entre si, possuídos de grande temor: Verdadeiramente, este homem era Filho de Deus!
55 Te xica xǐnutnɨ́ɨ vài ñáyiu dɨ̀hɨ́ ndéhě‑yu nchaa nàcuáa ní quide ñaha‑güedě xii Jèsús, te ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ní chindèé‑yu Jèsús, te ndéé distrìtú Galìleá ní chinchícúⁿ ñáhǎ‑yu xii‑gá.
55 Havia ali também algumas mulheres que de longe olhavam; tinham seguido Jesus desde a Galiléia para o servir.
56 Te tnuú ñáyiu‑áⁿ tnàhá tá Màriá Magdalèná, ndɨhɨ tá Màriá nǎná tě Jàcobó ndɨhɨ té Chèé, ndɨhɨ nǎná cue déhe té Zebèdeú.
56 Entre elas se achavam Maria Madalena e Maria, mãe de Tiago e de José, e a mãe dos filhos de Zebedeu.
57 Te ndècu ɨɨⁿ tée cuica nàni‑dé Chèé te cùu‑dé tée ñuú Arimàteá, te tnàhá‑dé ní tnahá tnúhu‑dé ndɨhɨ Jèsús. Te òré sa ní cuaa,
57 À tardinha, um homem rico de Arimatéia, chamado José, que era também discípulo de Jesus,
58 te ní sáháⁿ‑dé núú tě Pìlatú, te xǎhaⁿ‑dě nǔu vá cúndèe iní‑dé daña‑dě chindúxi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús. Te té Pìlatú‑áⁿ nǐ sáha‑dé tnúhu, te ní táúchíúⁿ‑dě sá cuǎha cuèndá‑güedé té Chèé‑áⁿ yɨquɨ cùñú‑gá.
58 foi procurar Pilatos e pediu-lhe o corpo de Jesus. Pilatos cedeu-o.
59 Te té Chèé‑áⁿ nǐ queheⁿ cuèndá‑dé yɨquɨ cùñú‑gá, te ní chidúcúⁿnuu‑dé ɨɨⁿ dóó cuìxíⁿ dóó cándòo.
59 José tomou o corpo, envolveu-o num lençol branco
60 Te sa nchìí ɨɨⁿ yaú sáá nǐ caáⁿ té Chèé‑áⁿ ɨɨⁿ yɨquɨ naha càva te xíáⁿ cúú cuèndá‑dé, te yaú‑áⁿ nǐ chihi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús, te dǎtnùní ní sadɨ́‑dé ɨɨⁿ yúú cáhnú yǔú quèhéⁿ yuhu yàú‑áⁿ, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé.
60 e o depositou num sepulcro novo, que tinha mandado talhar para si na rocha. Depois rolou uma grande pedra à entrada do sepulcro e foi-se embora.
61 Te tnàhá tá Màriá Magdalèná, ndɨhɨ ɨngá xíchí nání Màriá ní quexìó‑yu ní ngóo‑yu yatni núú nchìí yaú‑áⁿ.
61 Maria Madalena e a outra Maria ficaram lá, sentadas defronte do túmulo.
62 Te sátá nǐ yáha ní quide túha ñáyiu nchaa sá nándɨ̌hɨ‑yu nduu tněé nduu ndètatú‑yu‑áⁿ, te dɨu‑ni nduu ndètatú‑yu‑áⁿ nǐ sáháⁿ cue dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu fariséú ní cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Pìlatú.
62 No dia seguinte - isto é, o dia seguinte ao da Preparação -, os príncipes dos sacerdotes e os fariseus dirigiram-se todos juntos à casa de Pilatos.
63 Te xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé:
63 E disseram-lhe: Senhor, nós nos lembramos de que aquele impostor disse, enquanto vivia: Depois de três dias ressuscitarei.
64 Te tendaha‑n cuè tée na quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé cundeé‑güedé yuhu yàú núú nǐ chihi‑güedé yɨquɨ cùñú‑dé, chi na cuáháⁿ quɨ́hɨ́ⁿ cue tée ní xica cuu ndɨhɨ‑dé duhu‑güedě yɨquɨ cùñú‑dé, te cúñaha‑güedě xii ñáyiu sá nǐ ndoto‑dé. Chi núu ducaⁿ na càda‑güedé te ío‑gá dandàhú‑güedé cue ñáyiu dàcúúxí dàtná ní quide mee těe ní xíhí‑ǎⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě.
64 Ordena, pois, que seu sepulcro seja guardado até o terceiro dia. Os seus discípulos poderiam vir roubar o corpo e dizer ao povo: Ressuscitou dos mortos. E esta última impostura seria pior que a primeira.
65 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
65 Respondeu Pilatos: Tendes uma guarda. Ide e guardai-o como o entendeis.
66 Te cue tée‑áⁿ nǐ xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te ní tee‑güedé ɨɨⁿ sèñá yúú ndèdɨ́ yèhe yaú‑áⁿ, te ní dándǒo‑güedé cue sandàdú‑áⁿ ndèé‑güedé yaú‑áⁿ, te ducaⁿ nǐ quide‑güedé cuèndá sá vǎ yǒo quɨ́hɨ́ⁿ nacaáⁿ yaú‑áⁿ.
66 Foram, pois, e asseguraram o sepulcro, selando a pedra e colocando guardas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.