Mateus 27
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te sátá nǐ túndaá te nchaa cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél ní ndatnúhu‑güedé nàcuáa cada‑güedé cahni‑güedé Jèsús.
1 Ora, chegada a manhã, todos os principais sacerdotes e os anciãos do povo entraram em conselho contra Jesus, para o matarem;
2 Te ní dácútú ñàha‑güedé xii‑gá, te ndèca ñaha‑güedé cuáháⁿ núú tě Pìlatú tée cùu gobiernú.
2 e, maniatando-o, levaram-no e o entregaram a Pilatos, o governador.
3 Te té Jùdás tée ní sáha cuèndá ñáhá xìi Jesús ní cutnùní iní‑dé sá cáhní ñàha‑güedé xii‑gá, te ní ndixi cuéchi iní‑dé sá ñà túú ní quìde váha‑dé sá dúcáⁿ nǐ quide‑dé ní sáha cuèndá ñáhá‑dě xii‑gá núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé danchòcáva‑dé ócó úxí díhúⁿ cuìxíⁿ núú cuè dútú cúnùu‑áⁿ, ndɨhɨ núú cuè tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél, chi dɨu cue tée‑áⁿ nǐ sáñaha‑güedě díhúⁿ xii‑dé.
3 Então Judas, aquele que o traíra, vendo que Jesus fora condenado, devolveu, compungido, as trinta moedas de prata aos anciãos, dizendo:
4 Te òré ní quexìo té Jùdás‑áⁿ nǔú ndécú‑güedě, te xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé:
4 Pequei, traindo o sangue inocente. Responderam eles: Que nos importa? Seja isto lá contigo.
5 Te té Jùdás ní dǎngoyo‑dé díhúⁿ‑ǎⁿ xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé ní dácuèhné‑dé méé‑dě.
5 E tendo ele atirado para dentro do santuário as moedas de prata, retirou-se, e foi enforcar-se.
6 Te cue dútú cúnùu ní naqueheⁿ‑güedé díhúⁿ‑ǎⁿ, te ní xítnàha‑güedé:
6 Os principais sacerdotes, pois, tomaram as moedas de prata, e disseram: Não é lícito metê-las no cofre das ofertas, porque é preço de sangue.
7 Te ní ndatnúhu‑güedé te ní cuu ɨɨⁿnuu‑güedě cuèndá nacuaaⁿ‑güedé ɨɨⁿ xichi núú cáá ñùhu danani‑güedé Núú Cuǎha Nchaa Sá Cuǎha Ñuhu, te xíáⁿ nǐ saaⁿ‑güedé cuèndá xíáⁿ nguɨ̌ndǔxi nchaa ñáyiu véxi xica.
7 E, tendo deliberado em conselho, compraram com elas o campo do oleiro, para servir de cemitério para os estrangeiros.
8 Te ní nadáma dɨ̀u ñuhu‑áⁿ, te vitna dànani‑güedé Ñuhu Yáhu Nɨ́ñɨ́, duha dànani‑güedé.
8 Por isso tem sido chamado aquele campo, até o dia de hoje, Campo de Sangue.
9 Te ducaⁿ nǐ cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ ndíi Jerèmiás tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha, te duha ní cachí ndíi: “Cue tée isràél ní cachí‑güedé sá òcó úxí díhúⁿ cuìxíⁿ cháhu‑güedé cuèndá ɨɨⁿ tée queheⁿ cuèndá‑güedé. Te díhúⁿ‑ǎⁿ nàqueheⁿ‑güedé,
9 Cumpriu-se, então, o que foi dito pelo profeta Jeremias: Tomaram as trinta moedas de prata, preço do que foi avaliado, a quem certos filhos de Israel avaliaram,
10 te cuaaⁿ‑güedé ɨɨⁿ xichi núú nání Nǔú Cuǎha Nchaa Sá Cuǎha Ñuhu, te ducaⁿ càda‑xi chi ducaⁿ nǐ cachí Yǎ Ndiǒxí cunduu”, duha ní cachí ndíi Jerèmiás‑áⁿ.
10 e deram-nas pelo campo do oleiro, assim como me ordenou o Senhor.
11 Te Jèsús ndécú‑gǎ núú tě Pìlatú tée cùu gobiernú, te tée‑áⁿ nǐ xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
11 Jesus, pois, ficou em pé diante do governador; e este lhe perguntou: És tu o rei dos judeus? Respondeu-lhe Jesus: É como dizes.
12 Te cue dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél sàcáⁿ cuéchi‑güedé núú tě Pìlatú cuèndá Jèsús, dico mee‑gǎ ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu ñá túú ní cǎháⁿ‑gá.
12 Mas ao ser acusado pelos principais sacerdotes e pelos anciãos, nada respondeu.
13 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
13 Perguntou-lhe então Pilatos: Não ouves quantas coisas testificam contra ti?
14 Dico Jèsús ñá túú tnàhí ni cǎháⁿ‑gá, te té Pìlatú tée cùu gobiernú‑áⁿ ǐo ní cuñúhu‑dé sá dúcáⁿ ñà túú tnàhí ni cǎháⁿ‑gá.
14 E Jesus não lhe respondeu a uma pergunta sequer; de modo que o governador muito se admirava.
15 Te ndɨ tnahá nduu vìco pascuá dácǎcu té Pìlatú tée cùu gobiernú‑áⁿ ɨɨⁿ tée yɨ̀hɨ vecaá chi ducaⁿ tnàhí quìde‑dé, te mee ñǎyiu càháⁿ‑yu te núu ndědacàa tée yɨ̀hɨ vecaá‑áⁿ cǎcu‑dé te tée‑áⁿ dácǎcu‑dé.
15 Ora, por ocasião da festa costumava o governador soltar um preso, escolhendo o povo aquele que quisesse.
16 Te dàvá‑áⁿ yɨ́hɨ́ ɨ̀ɨⁿ tée nàni Barrabás vecaá, te tée‑áⁿ ìó cuèndú‑dé sá ǐo nèhé ní quide‑dé.
16 Nesse tempo tinham um preso notório, chamado Barrabás.
17 Te ní natacá nchaa ñáyiu, te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
17 Portanto, estando o povo reunido, perguntou-lhe Pilatos: Qual quereis que vos solte? Barrabás, ou Jesus, chamado o Cristo?
18 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ té Pìlatú, chi ní cutnùní iní‑dé sá dìcó sá cuèdú íní‑güedě ducaⁿ nǐ quide‑güedé ní sáha cuèndá ñáhá‑güedě xii Jèsús núú‑dě.
18 Pois sabia que por inveja o haviam entregado.
19 Te nɨni nùcóo té Pìlatú núú xèhndé‑dé cuéchi ní tendaha ñàdɨhɨ́‑dé tnúhu cuáháⁿ núú‑dě, te duha ndùu tnúhu ní tendaha‑aⁿ: “Vá cání ìní‑n nǎ cada‑n těe ní taxi cuèndá ñáhá‑güedě xii‑n, tée ñá túú tnàhí cuéchi‑xi, chi icuini ío nèhé ní dácótó ñàha saní‑í cuèndá‑dé”, duha ndùu tnúhu ní xáhaⁿ‑aⁿ xìi té Pìlatú.
19 E estando ele assentado no tribunal, sua mulher mandou dizer-lhe: Não te envolvas na questão desse justo, porque muito sofri hoje em sonho por causa dele.
20 Dico cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél ní xáhaⁿ‑güedě xii ñáyiu sá ná cǔñàhá‑yu xii té Pìlatú dàcácu‑dé té Barràbás te cahni‑dé Jèsús, te ní quidé‑yu nàcuáa ní xáhaⁿ‑güedě.
20 Mas os principais sacerdotes e os anciãos persuadiram as multidões a que pedissem Barrabás e fizessem morrer Jesus.
21 Te té Pìlatú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ tùcu‑dé xií‑yu:
21 O governador, pois, perguntou-lhes: Qual dos dois quereis que eu vos solte? E disseram: Barrabás.
22 Te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
22 Tornou-lhes Pilatos: Que farei então de Jesus, que se chama Cristo? Disseram todos: Seja crucificado.
23 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ tùcu‑dé xií‑yu:
23 Pilatos, porém, disse: Pois que mal fez ele? Mas eles clamavam ainda mais: Seja crucificado.
24 Te té Pìlatú ní cutnùní iní‑dé sá vǎ nìhí‑dé nàcuáa cada‑dé, chi uuⁿ‑gá ní ngüíta ñáyiu xǐcuáá‑yu, te xíǎⁿ ní xícáⁿ‑dé ndute ní ndáhá‑dě núú nchàa ñáyiu, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
24 Ao ver Pilatos que nada conseguia, mas pelo contrário que o tumulto aumentava, mandando trazer água, lavou as mãos diante da multidão, dizendo: Sou inocente do sangue deste homem; seja isso lá convosco.
25 Te nchaá‑yu ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé:
25 E todo o povo respondeu: O seu sangue caia sobre nós e sobre nossos filhos.
26 Te sátá dúcáⁿ te té Pìlatú ní dácǎcu‑dé té Barràbás, te ní táúchíúⁿ‑dě ní cani‑güedé Jèsús. Te sátá dúcáⁿ nǐ quide ñaha‑güedě xii‑gá, te ní táúchíúⁿ‑dě candeca ñaha‑güedě xii‑gá quɨ́hɨ́ⁿ cata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí.
26 — ausente —
27 Te cue tée cùu sandadú té Pìlatú ndécá‑güedě Jèsús cuánguɨhu xɨtɨ́ vehe càhnu cuu cuendá‑dé, te cue tée cùu sandadú‑áⁿ nǐ cana‑güedé dava‑gá cue sandàdú núú dúcáⁿ ndèca‑güedé Jèsús cuánguɨhu‑áⁿ.
27 Nisso os soldados do governador levaram Jesus ao pretório, e reuniram em torno dele toda a corte.
28 Te xíáⁿ nǐ taunuu‑güedé dóó‑gǎ, te ní dácuíhnú ñàha‑güedé xii‑gá ɨɨⁿ dóó tɨ́cuèhé víhí.
28 E, despindo-o, vestiram-lhe um manto escarlate;
29 Te ní cadúha‑güedé ɨɨⁿ coròná iñu ní chihi‑güedé dɨ́quɨ́‑gǎ, te ní chitnɨ́ɨ‑güedé ɨɨⁿ carrùtí ndaha cùha‑gá, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑güedě núú‑gǎ cúdɨ̀quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě:
29 e tecendo uma coroa de espinhos, puseram-lha na cabeça, e na mão direita uma cana, e ajoelhando-se diante dele, o escarneciam, dizendo: Salve, rei dos judeus!
30 Te ní tɨú dɨɨ́ ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní queheⁿ‑güedé carrùtí sá nǐ sáñaha‑güedě xii‑gá te ní ducuⁿ‑güedé dɨ́quɨ́‑gǎ.
30 E, cuspindo nele, tiraram-lhe a cana, e davam-lhe com ela na cabeça.
31 Te sátá nǐ yáha ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní nataunuu ñaha‑güedě xii‑gá dóó tɨ́cuèhé víhí sǎ nǐ dácuíhnú ñàha‑güedé xii‑gá, te ní dándɨ̌únuu ñaha‑güedě xii‑gá dóó méé‑gǎ, te dǎtnùní ndécá ñàha‑güedé cuáháⁿ núú cátá càa ñaha‑güedé xii‑gá núú cùrúxí.
31 Depois de o terem escarnecido, despiram-lhe o manto, puseram-lhe as suas vestes, e levaram-no para ser crucificado.
32 Te ñùhu‑güedé ndɨhɨ‑gá ichi, te ní naníhí‑güedě ɨɨⁿ tée ñuú Cìrené nání‑dě Xǐmú, te tée‑áⁿ nǐ quide yica‑güedě ní xido‑dé cùrúxí sá nchídó Jèsús.
32 Ao saírem, encontraram um homem cireneu, chamado Simão, a quem obrigaram a levar a cruz de Jesus.
33 Te ní sáá‑güedé ndɨhɨ‑gá ɨɨⁿ xichi núú nání Gǒlgotá, te tnúhu‑áⁿ quéé‑xí: Núú nání yɨ̀quɨ dɨ́quɨ́ ndɨ̌yɨ, duha quèe‑xi tnúhu‑áⁿ.
33 Quando chegaram ao lugar chamado Gólgota, que quer dizer, lugar da Caveira,
34 Te xíáⁿ sǎñaha‑güedě ndudí úá coho‑gá ní cùu, te ñá túú ní xìhi‑gá chi dico‑ni ní xito ndéé‑gá.
34 deram-lhe a beber vinho misturado com fel; mas ele, provando-o, não quis beber.
35 Te ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí, te sátá dúcáⁿ te cue tée cùu sandadú‑áⁿ nǐ xito ndéé‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé cuu cuèndá‑güedé dóó‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha yòdo tnuní núú tùtú‑gá, te duha càchí‑xi: “Ní xito ndéé‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé cuu cuèndá‑güedé dóó‑gǎ”, duha ní cachí tée‑áⁿ te ducaⁿ nǐ ngódó tnùní núú tùtú‑gá.
35 Então, depois de o crucificarem, repartiram as vestes dele, lançando sortes, {para que se cumprisse o que foi dito pelo profeta: Repartiram entre si as minhas vestes, e sobre a minha túnica deitaram sortes.}
36 Te sátá dúcáⁿ nǐ quide‑güedé, te ní ngóo‑güedé ndèé ñáhá‑güedě xii‑gá.
36 E, sentados, ali o guardavam.
37 Te ní taxi ndecu‑güedé ɨɨⁿ sá ndèé lètrá ndàa dɨ́quɨ́‑gǎ. Te lètrá‑áⁿ càháⁿ‑xi ná cuèndá ducaⁿ nǐ quide ñaha‑güedě xii‑gá, te duha càháⁿ lètrá‑áⁿ: “Tée‑a cùu‑dé tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu isràél”, duha càchí‑xi.
37 Puseram-lhe por cima da cabeça a sua acusação escrita: ESTE É JESUS, O REI DOS JUDEUS.
38 Te tnàhá úú cue tée cùu ñadúhú nǐ sata caa‑güedé dɨu‑ni núú cùrúxí tucu, te ɨɨⁿ‑dé ní sata caa‑güedé xio cùha‑gá, te ɨngá‑dé ní sata caa‑güedé xio dàtni‑gá.
38 Então foram crucificados com ele dois salteadores, um à direita, e outro à esquerda.
39 Te nchaa ñáyiu yǎha yatni núú tácàa‑gá‑áⁿ, te dàcuicó‑yu dɨ́quɨ̌‑yu ndèhe ñahá‑yu xii‑gá, te xǐcuèhé ñáhǎ‑yu.
39 E os que iam passando blasfemavam dele, meneando a cabeça
40 Te xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá:
40 e dizendo: Tu, que destróis o santuário e em três dias o reedificas, salva-te a ti mesmo; se és Filho de Deus, desce da cruz.
41 Te dɨu‑ni ducaⁿ cùdɨquɨ́ ndeé ñáhá cuè tée cùu dútú cúnùu xii‑gá, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél, te xǐtnàha‑güedé:
41 De igual modo também os principais sacerdotes, com os escribas e anciãos, escarnecendo, diziam:
42 —Tée‑a ní ndacu‑dé ní dácǎcu‑dé dava ñáyiu, te mee‑dě ñá ndácú‑dě dàcácu nihnu‑dé méé‑dě. Te núu ndisa sá cúú‑dě tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu isràél, te na cùndehe‑o nuu‑dé núú cùrúxí‑a cuèndá quɨ́ndáá iní‑ó‑dě.
42 A outros salvou; a si mesmo não pode salvar. Rei de Israel é ele; desça agora da cruz, e creremos nele;
43 Te càchí‑dé sá sàndáá iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te mee‑gǎ ná dàcácu ñaha‑gǎ xii‑dé te núu cùndahú iní ñáhá‑gǎ, chi mee‑dě càchí‑dé sá Děhe‑gá cúú‑dě —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
43 confiou em Deus, livre-o ele agora, se lhe quer bem; porque disse: Sou Filho de Deus.
44 Te ndéé tnàhá cue tée cùu ñadúhú tácàa xio xio dɨñɨ‑gá xǐcuèhé ñáhá‑güedě xii‑gá.
44 O mesmo lhe lançaram em rosto também os salteadores que com ele foram crucificados.
45 Te òré ní cuu cuádava nduu te ní cunee nɨhìí ñuyíú, te ducaⁿ‑ni càa ní cuu caá úní sacuaa.
45 E, desde a hora sexta, houve trevas sobre toda a terra, até a hora nona.
46 Te òré sa ta cùyatni cuu caá úní sacuaa‑áⁿ, te níhi ní cáháⁿ Jèsús, te càchí‑gá:
46 Cerca da hora nona, bradou Jesus em alta voz, dizendo: Eli, Eli, lamá sabactani; isto é, Deus meu, Deus meu, por que me desamparaste?
47 Te dava cue tée xǐndecu yatni núú tácàa‑gá‑áⁿ nǐ tecú dóho‑güedé nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te ní xítnàha‑güedé:
47 Alguns dos que ali estavam, ouvindo isso, diziam: Ele chama por Elias.
48 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ quene cunu ɨɨⁿ cue tée xǐndecu‑áⁿ nǐ queheⁿ‑dé luha cáchí, te ní chindóyo‑dé xɨtɨ́ ndudí íá, te ní chinenu‑dé dɨ́quɨ́ ɨɨⁿ yutnu càni te ní ndocani‑dé ní chihi‑dé yuhu‑gá.
48 E logo correu um deles, tomou uma esponja, ensopou-a em vinagre e, pondo-a numa cana, dava-lhe de beber.
49 Te dava‑güedé ní xáhaⁿ‑güedě xii tée‑áⁿ:
49 Os outros, porém, disseram: Deixa, vejamos se Elias vem salvá-lo.
50 Te Jèsús níhi ní cana saa‑gá, te ní xíhí‑ni‑gá.
50 De novo bradou Jesus com grande voz, e entregou o espírito.
51 Te sátá dúcáⁿ te ní ndátá dǒó cúú còrtiná xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu ní quée dava ndáá, te ndàa núú nǐnu ní ngüíta‑xi ní ndátá, te ní tnáa, te dava cava nàhnu ní táhú.
51 E eis que o véu do santuário se rasgou em dois, de alto a baixo; a terra tremeu, as pedras se fenderam,
52 Te dava yaú núú yɨ́ndǔxi ñáyiu ní xíhí ní sándáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí ní nacaáⁿ te ní ndotó‑yu.
52 os sepulcros se abriram, e muitos corpos de santos que tinham dormido foram ressuscitados;
53 Te sátá nǐ yáha ní ndoto Jèsús, te cue ñáyiu ní ndoto‑áⁿ cuǎnguɨhú‑yu xɨtɨ́ ñuú Jerusàlén, te cue ñáyiu ñuú‑áⁿ ǐo vàí‑yu ní xiní‑yu cue ñáyiu ducaⁿ nǐ ndoto‑áⁿ.
53 e, saindo dos sepulcros, depois da ressurreição dele, entraram na cidade santa, e apareceram a muitos.
54 Te sá dúcáⁿ nǎndɨ ní quide‑xi, ndɨhɨ sá dúcáⁿ nǐ tnáa xíǎⁿ ío ní yùhú tée cùu capitáⁿ ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue tée ndècu ndɨhɨ‑dé ndèé‑güedé yɨquɨ cùñú Jèsús, te ní xítnàha‑güedé:
54 ora, o centurião e os que com ele guardavam Jesus, vendo o terremoto e as coisas que aconteciam, tiveram grande temor, e disseram: Verdadeiramente este era filho de Deus.
55 Te xica xǐnutnɨ́ɨ vài ñáyiu dɨ̀hɨ́ ndéhě‑yu nchaa nàcuáa ní quide ñaha‑güedě xii Jèsús, te ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ní chindèé‑yu Jèsús, te ndéé distrìtú Galìleá ní chinchícúⁿ ñáhǎ‑yu xii‑gá.
55 Também estavam ali, olhando de longe, muitas mulheres que tinham seguido Jesus desde a Galiléia para o ouvir;
56 Te tnuú ñáyiu‑áⁿ tnàhá tá Màriá Magdalèná, ndɨhɨ tá Màriá nǎná tě Jàcobó ndɨhɨ té Chèé, ndɨhɨ nǎná cue déhe té Zebèdeú.
56 entre as quais se achavam Maria Madalena, Maria, mãe de Tiago e de José, e a mãe dos filhos de Zebedeu.
57 Te ndècu ɨɨⁿ tée cuica nàni‑dé Chèé te cùu‑dé tée ñuú Arimàteá, te tnàhá‑dé ní tnahá tnúhu‑dé ndɨhɨ Jèsús. Te òré sa ní cuaa,
57 Ao cair da tarde, veio um homem rico de Arimatéia, chamado José, que também era discípulo de Jesus.
58 te ní sáháⁿ‑dé núú tě Pìlatú, te xǎhaⁿ‑dě nǔu vá cúndèe iní‑dé daña‑dě chindúxi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús. Te té Pìlatú‑áⁿ nǐ sáha‑dé tnúhu, te ní táúchíúⁿ‑dě sá cuǎha cuèndá‑güedé té Chèé‑áⁿ yɨquɨ cùñú‑gá.
58 Esse foi a Pilatos e pediu o corpo de Jesus. Então Pilatos mandou que lhe fosse entregue.
59 Te té Chèé‑áⁿ nǐ queheⁿ cuèndá‑dé yɨquɨ cùñú‑gá, te ní chidúcúⁿnuu‑dé ɨɨⁿ dóó cuìxíⁿ dóó cándòo.
59 E José, tomando o corpo, envolveu-o num pano limpo, de linho,
60 Te sa nchìí ɨɨⁿ yaú sáá nǐ caáⁿ té Chèé‑áⁿ ɨɨⁿ yɨquɨ naha càva te xíáⁿ cúú cuèndá‑dé, te yaú‑áⁿ nǐ chihi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús, te dǎtnùní ní sadɨ́‑dé ɨɨⁿ yúú cáhnú yǔú quèhéⁿ yuhu yàú‑áⁿ, te ní xica‑dé cuánuhú‑dé.
60 e depositou-o no seu sepulcro novo, que havia aberto em rocha; e, rodando uma grande pedra para a porta do sepulcro, retirou-se.
61 Te tnàhá tá Màriá Magdalèná, ndɨhɨ ɨngá xíchí nání Màriá ní quexìó‑yu ní ngóo‑yu yatni núú nchìí yaú‑áⁿ.
61 Mas achavam-se ali Maria Madalena e a outra Maria, sentadas defronte do sepulcro.
62 Te sátá nǐ yáha ní quide túha ñáyiu nchaa sá nándɨ̌hɨ‑yu nduu tněé nduu ndètatú‑yu‑áⁿ, te dɨu‑ni nduu ndètatú‑yu‑áⁿ nǐ sáháⁿ cue dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu fariséú ní cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Pìlatú.
62 No dia seguinte, isto é, o dia depois da preparação, reuniram-se os principais sacerdotes e os fariseus perante Pilatos,
63 Te xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé:
63 e disseram: Senhor, lembramo-nos de que aquele embusteiro, quando ainda vivo, afirmou: Depois de três dias ressurgirei.
64 Te tendaha‑n cuè tée na quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé cundeé‑güedé yuhu yàú núú nǐ chihi‑güedé yɨquɨ cùñú‑dé, chi na cuáháⁿ quɨ́hɨ́ⁿ cue tée ní xica cuu ndɨhɨ‑dé duhu‑güedě yɨquɨ cùñú‑dé, te cúñaha‑güedě xii ñáyiu sá nǐ ndoto‑dé. Chi núu ducaⁿ na càda‑güedé te ío‑gá dandàhú‑güedé cue ñáyiu dàcúúxí dàtná ní quide mee těe ní xíhí‑ǎⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě.
64 Manda, pois, que o sepulcro seja guardado com segurança até o terceiro dia; para não suceder que, vindo os discípulos, o furtem e digam ao povo: Ressurgiu dos mortos; e assim o último embuste será pior do que o primeiro.
65 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
65 Disse-lhes Pilatos: Tendes uma guarda; ide, tornai-o seguro, como entendeis.
66 Te cue tée‑áⁿ nǐ xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te ní tee‑güedé ɨɨⁿ sèñá yúú ndèdɨ́ yèhe yaú‑áⁿ, te ní dándǒo‑güedé cue sandàdú‑áⁿ ndèé‑güedé yaú‑áⁿ, te ducaⁿ nǐ quide‑güedé cuèndá sá vǎ yǒo quɨ́hɨ́ⁿ nacaáⁿ yaú‑áⁿ.
66 Foram, pois, e tornaram seguro o sepulcro, selando a pedra, e deixando ali a guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.