Mateus 22

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Te Jèsús ní ngüíta tucu‑gá cání‑gǎ ɨngá cuèndú núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ:
1 Então, Jesus, tomando a palavra, tornou a falar-lhes em parábolas, dizendo:
2 —Na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó cuèndá tecú tnùní‑ndó nàcuáa cada‑xi òré ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu. Ɨɨⁿ tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu ní quide‑dé ɨɨⁿ vico ní dátnǎndaha‑dé déhe ducuⁿ‑dé.
2 O Reino dos céus é semelhante a um certo rei que celebrou as bodas de seu filho.
3 Te ní tendaha‑dě cue tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ‑güedé cuángana‑güedé cue ñáyiu sa ní cáháⁿ‑dé cuhuⁿ vico, dico ñáyiu‑áⁿ ñà túú ní cuìní‑yu quɨ́hɨ́ⁿ‑yu.
3 E enviou os seus servos a chamar os convidados para as bodas; e estes não quiseram vir.
4 Te ní xáhaⁿ tùcu‑dé xii dava‑gá cue tée xìnu cuechi núú‑dě: “Quɨ́hɨ́ⁿ‑ndó cǔñaha‑ndo xìi cue ñáyiu sa ní cáháⁿ‑í cuhuⁿ vico sá sà ní quide túha‑í sá cáxǐ‑yu, te sa ní sahni‑í ndɨcutu ndɨhɨ nchaa dava‑gá quɨtɨ ní dánúcuǐhnu‑í, te nchaa sa ní quide túha‑í, te na quìxí‑yu cuhúⁿ‑yu vico càchí‑í cúñaha‑ndo”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ.
4 Depois, enviou outros servos, dizendo: Dizei aos convidados: Eis que tenho o meu jantar preparado, os meus bois e cevados
5 Dico ni ɨ̀ɨⁿ ñáyiu ní cáháⁿ‑dé‑áⁿ ñà túú ní cuìní‑yu quɨ́hɨ́ⁿ‑yu cuhúⁿ‑yu vico. Chi ɨɨ́ⁿ‑yu ní sáháⁿ‑yu ní quide chìúⁿ‑yu núú ñúhǔ‑yu, te ɨngá‑yu ní sáháⁿ‑yu ní nadìcó‑yu núu nándɨ cùu ndáhú quídě‑yu.
5 Porém eles, não fazendo caso, foram, um para o seu campo, e outro para o seu negócio;
6 Te dava‑gá‑yu ní tnɨɨ́‑yu dava cue tée xìnu cuechi núú těe quìde vico‑áⁿ, te ní canìhá‑yu ndéé ní sahni ñàhá‑yu xii‑güedé.
6 e, os outros, apoderando-se dos servos, os ultrajaram e mataram.
7 Te tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu quìde vico‑áⁿ nǐ cudééⁿ víhí‑dě sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu, te ní tendaha‑dě cue sandàdú‑dé ní sáháⁿ‑güedé ní sahni‑güedé cue ñáyiu ducaⁿ nǐ quide‑áⁿ, te ní sahmi‑güedé nchaa vehe càa ñuú‑yu.
7 E o rei, tendo notícias e, enviando os seus exércitos, destruiu aqueles homicidas, e incendiou a sua cidade.
8 Te sátá dúcáⁿ te ní xáhaⁿ‑dě xii dava‑gá cue tée xìnu cuechi núú‑dě: “Nchaa sa ndècu túha, te cue ñáyiu ní cáháⁿ‑í cuhuⁿ vico‑a ni cùu ñá túú‑gǎ tàú‑yu sá cúhǔⁿ‑yu.
8 Então, disse aos servos: As bodas, na verdade, estão preparadas, mas os convidados não eram dignos.
9 Te chí cuàháⁿ nděni ní cuu te cáháⁿ‑ndó nchàa ñáyiu na nàníhí‑ndó ìchi na quixí‑yu cuhúⁿ‑yu vico‑a”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
9 Ide, pois, às saídas dos caminhos e convidai para as bodas a todos os que encontrardes.
10 Te cue tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te ní cáháⁿ‑güedé nchaa ñáyiu ní naníhí‑güedě ichi, te cuěi ñáyiu váha iní‑xi, te cuěi ñáyiu cuihna ìní‑xi, te ní chítǔ‑yu núú cúú vìco‑áⁿ.
10 E os servos, saindo pelos caminhos, ajuntaram todos quantos encontraram, tanto maus como bons; e a festa nupcial ficou cheia de convidados.
11 ’Te sátá dúcáⁿ te tée yɨ̀ndaha ñáyiu quìde vico‑áⁿ nǐ quɨ́hu‑dé xɨtɨ́ vehe ní xíndéhé‑dě cue ñáyiu ñùhu vico‑áⁿ, te ní xiní‑dé ɨɨⁿ tée ñùtnahá tnuú‑yu te ñá túú càa dóó‑dě dàtná cáá dǒó níhnú cuè ñáyiu ñùhu vico‑áⁿ.
11 E o rei, entrando para ver os convidados, viu ali um homem
12 Te ní xáhaⁿ‑dě xii tée‑áⁿ: “¿Tǎta, nása ní cuu cuánguɨhu‑ǒ iha, te ñá túú càa dóó‑n dàtná cáá dǒó níhnú cuè ñáyiu ñùhu vico tnándaha‑i?”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée‑áⁿ. Dico tée‑áⁿ ñà túú ní nǐhí‑dě tnúhu cáháⁿ‑dé.
12 E disse-lhe: Amigo, como entraste aqui, não tendo veste nupcial? E ele emudeceu.
13 Te tée yɨ̀ndaha ñáyiu quìde vico‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii cue ñáyiu xìnu cuechi núú mèsá: “Chí tnɨ́ɨ́ těe‑áⁿ te dacùtu‑ndo‑dé, te queñuhu‑ndo‑dě ná quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé cundecu‑dé ɨɨⁿ xichi núú néé nǔú ǐo ndoho‑dé, te yàcáⁿ ío ndáhyú‑dé te dìcó rúhñú‑nǎ cuu núhu‑dé sá sàtú iní‑dé sá ndóhó‑dě”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii cue ñáyiu xìnu cuechi núú mèsá‑áⁿ.
13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-o de pés e mãos, levai-o e lançai-
14 Te duha ndùu cuendú càháⁿ‑í chi ío cuéhé ñǎyiu càháⁿ ñáhá Yǎ Ndiǒxí xií‑yu, dico sacú‑ni‑yu nduu táhǔ‑yu cundecú‑yu ndɨhɨ‑gá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
14 Porque muitos são chamados, mas poucos, escolhidos.
15 Te cue tée cùu fariséú ní sáháⁿ‑güedé ɨɨⁿ xichi ní ndatnúhu‑güedé nàcuáa cada‑güedé datɨ̀cánuu‑güedé Jèsús núú tnǔhu càháⁿ‑gá cuèndá ducaⁿ nǐhí‑güedě nàcuáa cada‑güedé cacáⁿ cuéchi‑güedé cuèndá‑gá.
15 Então, retirando-se os fariseus, consultaram entre si como o surpreenderiam em alguma palavra.
16 Te ní tendaha‑güedě ɨɨⁿ ǔú cue tée cùndɨhɨ‑güedé, ndɨhɨ cue tée cùndɨhɨ té Hèrodés cuáháⁿ‑güedé núú ndécú Jèsús. Te òré ní quexìo‑güedé núú ndécú‑gǎ, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
16 E enviaram-lhe os seus discípulos, com os herodianos, dizendo: Mestre, bem sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus, segundo a verdade, sem te importares com quem quer que seja, porque não olhas à aparência dos homens.
17 Te cachí tnúhu xii‑ndɨ́, núu váha‑ni quìde‑ndɨ́ sá chǎhu‑ndɨ́ té Cèsár tée ío cùnuu cuendá impuèstú áⁿ ñǎhá —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
17 Dize-nos, pois, que te parece: é lícito pagar o tributo a César ou não?
18 Dico Jèsús ní cutnùní iní‑gá sá xító ndèé ñáhá‑güedě xii‑gá, núu ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
18 Jesus, porém, conhecendo a sua malícia, disse: Por que me experimentais, hipócritas?
19 Chí dánèhé ñáhá xìi‑í ɨɨⁿ díhúⁿ sǎ chǎhu‑ndo cuèndá impuèstú nǔu nása càa —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
19 Mostrai-me a moeda do tributo. E eles lhe apresentaram um dinheiro.
20 Te òré ní xiní‑gá díhúⁿ‑ǎⁿ te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ:
20 E ele disse-lhes: De quem é esta efígie e
21 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
21 Disseram-lhe eles: De César. Então, ele lhes disse: Dai, pois, a César o que
22 Te cue tée‑áⁿ ǐo ní cuñúhu‑güedé sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá, te ní natnɨɨ‑güedé ichi cuánuhú‑güedé.
22 E eles, ouvindo isso, maravilharam-se e, deixando-o, se retiraram.
23 Te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ nǐ quexìo ɨɨⁿ úú cue tée cùu saducéú núú ndécú Jèsús. Te cue tée‑áⁿ ñà túú sàndáá iní‑güedé sá ndótó cuè ñáyiu ní xíhí, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
23 No mesmo dia, chegaram junto dele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e o interrogaram,
24 —Mèstrú, ndíi Moìsés ní cachí ndíi sá nǔu ɨɨⁿ tée ndècu ñadɨhɨ́‑xi cuú‑dé te quendóo ñadɨ̀hɨ́‑dé, te núu ñá túú děhe‑dé ní xǒo ndɨhɨ‑aⁿ te tée cùu ñaní‑dé naqueheⁿ‑dé ñaha ní quendóo quèé‑áⁿ cuèndá coo déhe‑dé ndɨhɨ‑aⁿ cuèndá ñaní‑dé tée ní xíhí‑áⁿ.
24 dizendo: Mestre, Moisés disse: Se morrer alguém, não tendo filhos, casará o seu irmão com a mulher dele e suscitará descendência a seu irmão.
25 Te ñuú‑ndɨ́‑a ní xíndecu úsá tnàhá cue tée mee‑ni ndɨ̀ ñaní‑güedé. Te tée díhna ní níhí ñadɨ̀hɨ́‑dé te ñá túú ní cùdíi‑dé cundecu‑dé chi ní xíhí‑dé, te ni ɨ̀ɨⁿ déhe‑dé ñá túú ní xǒo ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé‑áⁿ. Te tée cùu uú ní nàqueheⁿ‑dé ñaha ní quendóo quèé‑áⁿ.
25 Ora, houve entre nós sete irmãos; o primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher a seu irmão.
26 Dico ní xíhí tucu‑dé, te ni ɨ̀ɨⁿ tucu déhe‑dé ñá túú ní xǒo ndɨhɨ ñaha‑áⁿ, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ yáha tée cùu uní, te ní xínu ndɨ ùsá‑güedé ní cándeca ñaha‑güedě xii ñaha‑áⁿ dico dɨu‑ni ducaⁿ nǐ xíhí‑güedé.
26 Da mesma sorte, o segundo, e o terceiro, até ao sétimo;
27 Te ndéé núú nǐ ndɨhɨ‑ná te ní xíhí tnàhá ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ.
27 por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 Te na sàá nduu ndòto‑güedé ndɨhɨ ñaha‑áⁿ, ¿te ndědacàa‑güedé ñadɨ̀hɨ́‑güedé cuu‑aⁿ‑i? Chi ndɨ ùsá‑güedé ní cándeca ñaha‑güedě xii‑aⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, visto que todos a possuíram?
29 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
29 Jesus, porém, respondendo, disse-lhes: Errais, não conhecendo as Escrituras, nem o poder de Deus.
30 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ òré ná sàá nduu ndòto nchaa ñáyiu ní xíhí, te dàvá‑áⁿ vǎ yǒo‑gá dasaⁿ děhe yoco‑xi chi vá yǒo‑gá candeca tnàha, chi cuu‑ná‑yu dàtná cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
30 Porque, na ressurreição, nem casam, nem são dados em casamento; mas serão como os anjos no céu.
31 ¿Te náa ñá túú quìde cuendá‑ndó nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí núú tùtú‑gá núú càháⁿ‑gá cuèndá cue ñáyiu ní xíhí‑ǎⁿ? Te duha càchí‑gá:
31 E, acerca da ressurreição dos mortos, não tendes lido o que Deus vos declarou, dizendo:
32 “Yúhú cúù‑í Ndiǒxí tě Àbrahám, ndɨhɨ té Isàác, ndɨhɨ té Jàcób”, duha càchí‑gá núú tùtú‑gá. Te cue tée‑áⁿ chi cuěi ní xíhí‑güedé núú ñùyíú‑a, dico sá cúú‑xí Yǎ Ndiǒxí chi ndècu vívú‑ni‑güedě. Chi dɨu‑gá cúú‑gǎ Ndiǒxí mee‑ni cuè ñáyiu xǐndecu vǐvú, te ñá túú cùu‑gá Ndiǒxí cue ñáyiu ñá túú ndècu vívú —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó? Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos.
33 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá ní xíi‑gá cue tée‑áⁿ, te ío ní cuñúhu nchaa ñáyiu cuèndá sá ǐo váha ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑gá.
33 E, as turbas, ouvindo isso, ficaram maravilhadas da sua doutrina.
34 Te cue tée cùu fariséú ní xiní‑güedé ní sadɨ́ Jèsús yuhu cue tée cùu saducéú, chi ñá túú ní nǐhí‑gǎ‑güedé tnúhu cúñaha‑güedě xii‑gá, te cue tée cùu fariséú‑áⁿ nǐ natacá‑güedé te cuáháⁿ‑güedé núú ndécú Jèsús.
34 E os fariseus, ouvindo que ele fizera emudecer os saduceus, reuniram-se no mesmo lugar.
35 Te ɨɨⁿ tée cùu fariséú‑áⁿ ǐo váha cùtnuní iní‑dé nàcuáa ndùu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés te xìto ndeé‑dé Jèsús, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
35 E um deles, doutor da lei, interrogou-o para o experimentar, dizendo:
36 —Mèstrú, cachí tnúhu ndědacàa tnúhu sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés ío‑gá cúnùu cada‑o —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
36 Mestre, qual é o grande mandamento da lei?
37 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
37 E Jesus disse-lhe: Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu pensamento.
38 duha càháⁿ tnúhu sá ǐo‑gá cúnùu.
38 Este é o primeiro e grande mandamento.
39 Te duha càháⁿ tucu ɨngá tnúhu cùu uú sá ǐo cùnuu, te sa yatni ɨɨⁿ‑ni cùu‑xi ndɨhɨ tnúhu díhna nuu, te càchí‑xi: “Cuu iní‑ndó tnàha ñáyiu‑ndo dàtná cúú ìní‑ndó mèe‑ndo”, duha càháⁿ tnúhu cùu uú‑áⁿ.
39 E o segundo, semelhante a este, Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
40 Te cuèndá úú tnúhu‑a ní cáá nchaa tnúhu ní cáháⁿ ndíi Moìsés nàcuáa cada ñáyiu, te dɨu‑ni cuèndá úú tnúhu‑a ní cáá tnúhu ní cáháⁿ nchaa cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
40 Desses dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.
41 Te ndècu ducaⁿ‑ni cue tée cùu fariséú núú ndécú Jèsús.
41 E, estando reunidos os fariseus, interrogou-os Jesus,
42 Te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ:
42 dizendo: Que pensais vós do Cristo? De quem é filho? Eles disseram-lhe: De Davi.
43 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
43 Disse-lhes ele: Como é, então, que Davi, em espírito, lhe chama Senhor, dizendo:
44 Dútú Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii Yaá cúú Xǐtohó‑í:
44 Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
45 ¿Te nása cùu Cristú déhe ndíi Dàvií, te mee ndǐi ní cachí ndíi sá cúú‑gǎ Xítohó ndíi? —càchí Jèsús xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
45 Se Davi, pois, lhe chama Senhor, como é seu filho?
46 Te ni ɨ̀ɨⁿ‑güedé ñá túú‑gǎ ní nǐhí‑güedě tnúhu cúñaha‑güedě xii‑gá. Te ndéé nduu‑ǎⁿ ñà túú‑gǎ ní cùyɨɨ‑güedé ná tnúhu cácáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ.
46 E ninguém podia responder-lhe uma palavra, nem, desde aquele dia, ousou mais alguém interrogá-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.