Mateus 20
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs BKJ
1 Te xǎhaⁿ tùcu Jesús xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
1 Porque o reino do céu é semelhante a um homem que é um chefe de família, que saiu de manhã cedo para contratar trabalhadores para a sua vinha.
2 Te òré ní níhí‑dě cue tée cada chìuⁿ‑áⁿ, te ní quide ndáá‑dé ndɨhɨ‑güedé sá chǎhu ñaha‑dě xii‑güedé ɨɨⁿ díhúⁿ denàriú ɨɨⁿ nduu. Te sátá dúcáⁿ te ní tendaha ñàha‑dé xii‑güedé cuáháⁿ‑güedé cada chìuⁿ‑güedé núú dúcáⁿ nǐ xitu‑dé yoho yàha stilé‑áⁿ.
2 E, tendo acordado com os trabalhadores um denário por dia, mandou-os para a sua vinha.
3 Te dǎtnùní ní xica tucu‑dé cuáháⁿ‑dé dàtná òré caá ɨ́ɨ́ⁿ dátnéé cuǎndúcú‑gǎ‑dé cue tée cada chìuⁿ núú nǐ xitu‑dé yoho yàha stilé‑áⁿ, te ní xiní‑dé xǐnutnɨ́ɨ ɨɨⁿ ǔú cue tée núú yǎhu te ñá túú nǎ chìuⁿ xíquide‑güedé.
3 E ele saindo perto da hora terceira, viu outros que estavam ociosos no mercado,
4 Te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: “Ñá túú cùdana cuyáchí‑ndó càda‑ndo chiuⁿ‑í te cháhu ñaha‑ǐ xii‑ndo nàcuáa tàú‑xi cunduu‑ǎⁿ”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé. Te cue tée‑áⁿ nǐ sáha‑güedé tnúhu cada chìuⁿ‑güedé te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé.
4 e disse-lhes: Ide vós também para a vinha, e dar-vos-ei o que for justo. E eles foram pelo caminho.
5 Te tée ní xitu yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ xica tucu‑dé dàtná òré caúxúú nduu cuǎndúcú‑gǎ‑dé cue tée cada chìuⁿ‑dé, te ní níhí tucu‑dé cue tée cada chìuⁿ. Te ní quee tucu‑dé dàtná òré caá úní sacuaa, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide tucu‑dé.
5 Ele saindo outra vez, cerca da hora sexta e da nona, fez da mesma forma.
6 Te ní quee tucu‑dé dàtná òré caá úhúⁿ sacuaa cuándúcú‑gǎ‑dé cue tée cada chìuⁿ‑dé, te ní xiní‑dé xǐnutnɨ́ɨ ɨɨⁿ ǔú cue tée dɨu‑ni núú yǎhu‑áⁿ te ñá túú nǎ chìuⁿ quide‑güedé, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: “Sànuu sá nchòhó ní cuu nchàca vitna ñá túú nìhí‑ndó chìuⁿ cada‑ndo”, cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
6 E, ele saindo cerca da hora undécima, encontrou outros que estavam ociosos, e disse-lhes: Por que estais ociosos todo o dia?
7 Te cue tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: “Ñá túú nìhí‑ndɨ́ chìuⁿ cada‑ndɨ́ chi vá yǒo ndùcu ñaha xii‑ndɨ́”, càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé. Te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: “Yúhú taxi‑í chìuⁿ cada‑ndo, te quɨ́hɨ́ⁿ‑ndó nǔú nǐ xitu‑í yoho yàha stilé yàcáⁿ cada chìuⁿ‑ndo, te cháhu ñaha‑ǐ xii‑ndo nàcuáa tàú‑xi cunduu”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
7 Eles disseram-lhe: Porque nenhum homem nos contratou. Ele disse-lhes: Ide vós também para a vinha, e tudo quanto for justo, vós recebereis.
8 Te sátá nǐ dáhu nchícanchii, te tée dii chìuⁿ‑xi‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée quìde chiuⁿ‑áⁿ: “Cúñaha xìi nchaa cue tée quìde chiuⁿ‑áⁿ ná quíxí‑güedě te cháhu‑n‑güedě, te díhna‑gá cue tée nchìcúⁿ cuìí‑nǎ cuánguɨhu núú chíúⁿ ngüǐta‑n chǎhu‑n, te ndéé núú nǐ ndɨhɨ‑ná cháhu‑n cuè tée cuánguɨhu díhna nuu‑gǎ núú chíúⁿ”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue tée quìde chiuⁿ‑áⁿ.
8 Assim, vindo a tarde, o senhor da vinha disse ao seu mordomo: Chama os trabalhadores, e paga-lhes o salário, começando pelos últimos até aos primeiros.
9 Te díhna‑gá cue tée cuánguɨhu caá úhúⁿ sacuaa ní quexìo‑güedé cuèndá cháhu ñaha‑dě, te ní cháhu ñaha‑dě ɨɨⁿ caa dǐhúⁿ denàriú xii ɨɨⁿ ɨɨⁿ‑güedé.
9 E, vindo os que foram cerca da hora undécima, receberam cada homem um denário.
10 Te sátá nǐ cháhu‑dé dava‑gá cue tée ní quide chìuⁿ. Te ndéé núú nǐ ndɨhɨ‑ná ní cháhu‑dé cue tée cuánguɨhu díhna nuu‑gǎ núú chíúⁿ. Te cue tée‑áⁿ nǐ sani iní‑güedé sá váí‑gǎ cháhu ñaha‑dě xii‑güedé, dico ñáhá chi ɨɨⁿ caa‑ni díhúⁿ denàriú ní cháhu ñaha‑dě xii ɨɨⁿ ɨɨⁿ‑güedé.
10 Vindo, então, os primeiros, eles pensaram que haviam de receber mais; mas do mesmo modo recebeu cada homem um denário.
11 Te cue tée‑áⁿ nǐ queheⁿ cuèndá‑güedé díhúⁿ‑güedě dico ñá túú ní quìde váha‑xi iní‑güedé.
11 E, recebendo-o, murmuravam contra o dono da casa,
12 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii tée dii chìuⁿ‑xi ní quide‑güedé: “¿Ná cuèndá cue tée nchìcúⁿ cuìí‑nǎ cuánguɨhu núú chíúⁿ ɨɨⁿ‑ni nǐ cháhu ñaha‑n xìi‑ndɨ́ ndɨhɨ‑güedé, te ɨɨⁿdìi oré duha ní quide chìuⁿ‑güedé? Te nchúhú nchàca nchaa ní sahni iní‑ndɨ́ ní quide chìuⁿ‑ndɨ́, te ní ndoho‑ndɨ́ cahni, te ɨɨⁿ‑ni nǐ cháhu ñaha‑n xìi‑ndɨ́ ndɨhɨ‑güedé”, càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii tée dii chìuⁿ‑xi ní quide‑güedé.
12 dizendo: Estes últimos trabalharam somente uma hora, e os fizestes iguais a nós, que suportamos o fardo e o calor do dia.
13 Te tée dii chìuⁿ‑xi ní quide‑güedé‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii ɨɨⁿ tée‑áⁿ: “Yòhó, ñá túú quìde‑í ɨɨⁿ sá ñà túú tàú‑í cada‑í sá cúú‑xí‑n, chi ní quide ndáá‑ó sǎ dɨ́ú‑ní ɨ̀ɨⁿ díhúⁿ denàriú cháhu ñaha‑ǐ xii‑n ɨ̀ɨⁿ nduu.
13 Mas ele, respondendo, disse a um deles: Amigo, eu não te faço injustiça; tu não combinastes comigo um denário?
14 Te vitna queheⁿ díhúⁿ cuèndá nduu‑n te núhú‑n, chi yúhú cuìní‑í sá ɨ́ɨ́ⁿ‑ní chǎhu ñaha‑ǐ xii‑n ndɨ̀hɨ cue tée nchìcúⁿ cuìí‑nǎ cuánguɨhu núú chíúⁿ.
14 Toma o que é teu, e vai-te pelo caminho; eu quero dar a este último tanto como a ti.
15 Chi yúhú cuu‑ni cada‑í náni cuìní‑í ndɨhɨ díhùⁿ‑í, ¿àdi dico ñá túú quìde váha‑xi iní‑n sǎ dúhá cùndahú iní‑í cue tée‑ǎⁿ ducaⁿ chǎhu‑í‑güedé?”, càchí tée cùu patróóⁿ‑áⁿ xǎhaⁿ‑dě xii tée‑áⁿ. Duha ndùu cuendú cánì‑í núú‑ndó.
15 Não me é lícito fazer o que eu quero do que é meu? Ou é mau o teu olho porque eu sou bom?
16 Te duha càháⁿ‑í chi dava ñáyiu cùnuu ndecu ichi Yá Ndiǒxí vitna sáá nduu te vá cúnùu vihi‑gá‑yu dàtná cúnùú‑yu vitna, te dava ñáyiu ñá túú cùnuu vitna sáá nduu ǐo cunùú‑yu. Te ío cuéhé ñǎyiu càháⁿ ñáhá Yǎ Ndiǒxí xií‑yu dico sacú‑ni‑yu nduu táhǔ‑yu cundecú‑yu ndɨhɨ‑gá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
16 Assim os últimos serão os primeiros, e os primeiros os últimos; porque muitos são chamados, mas poucos os escolhidos.
17 Te ñùhu Jesús ichi cuásaá‑gá ñuú Jerusàlén ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní cana ñaha‑gǎ xii‑güedé ní naníhí tnáhá‑güedě ndɨhɨ‑gá, te ta ndàtnúhu ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑güedé cuáháⁿ, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
17 E, subindo Jesus para Jerusalém, tomou à parte os seus doze discípulos no caminho, e disse-lhes:
18 —Vitna ñùhu‑o ichi cuásaá‑ó ñùú Jerusàlén, te yàcáⁿ cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo núú cuè tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ núú cuè tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés. Te dɨu cue tée‑áⁿ cǔñaha‑güedě xii dava‑gá cue tée sá cáhní ñàha‑güedé xii‑í.
18 Eis que nós subimos para Jerusalém, e o Filho do homem será traído aos principais sacerdotes e aos escribas, e eles o condenarão à morte,
19 Te cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii‑í núú cuè tée ñá túú cùu cue tée isràél, te cue tée‑áⁿ cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑í, te caniha‑güedě ndɨhɨ ñɨɨ, te dǎtnùní cata caa ñaha‑güedě xii‑í núú cùrúxí te núú cùrúxí‑áⁿ cuú‑í, dico nduu úní sá cùú‑í te ndoto‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
19 e o entregarão aos gentios para que dele zombem, e o açoitem e crucifiquem, e ao terceiro dia ele ressuscitará.
20 Te cue déhe té Zebèdeú té Jàcobó ndɨhɨ té Juàá ndécá ñàha náná‑güedě xii‑güedé cuáháⁿ núú ndécú Jèsús, te òré ní quexìo‑aⁿ ndɨhɨ‑güedé núú ndécú‑gǎ te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑áⁿ nǔú‑gǎ cuèndá cuìní‑aⁿ ndàtnúhu ndɨhɨ ñaha‑aⁿ xìi‑gá cuèndá sá cúú‑xí cuè déhe‑aⁿ.
20 Então se aproximou dele a mãe dos filhos de Zebedeu, com seus filhos, adorando-o, e desejando uma certa coisa.
21 Te cùmání‑gǎ cáháⁿ‑aⁿ te ní xícáⁿ tnúhú Jèsús núú‑aⁿ, te xǎhaⁿ‑gǎ:
21 E ele disse para ela: O que tu queres? Ela disse: Concede que estes meus dois filhos se assentem, um à tua direita e outro à tua esquerda, no teu reino.
22 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii úú cue tée‑áⁿ:
22 Mas Jesus respondendo disse: Não sabeis o que pedis. Podeis vós beber o cálice que eu hei de beber, e ser batizados com o batismo com que eu sou batizado? Dizem-lhe eles: Nós podemos.
23 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
23 E diz-lhes ele: Na verdade bebereis o meu cálice e sereis batizados com o batismo com que eu sou batizado, mas o assentar-se à minha direita ou à minha esquerda não me pertence dá-lo, mas o será dado àqueles para quem meu Pai o tem preparado.
24 Te òré ní níhí ǔxí‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá tnúhu nàcuáa ndùu sá cuìní cue tée úú‑áⁿ, te ní cudééⁿ‑güedě núú cuè tée úú‑áⁿ.
24 E, quando os dez ouviram isso, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 Te Jèsús ní cana‑gá nchaa cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
25 Mas Jesus chamando-os, disse: Sabeis que os príncipes dos gentios exercem domínio sobre eles, e os seus grandes exercem autoridade sobre eles.
26 Dico nchòhó chi vá dúcáⁿ càda‑ndo, chi núu dava‑ndo cuìní‑ndó cùnuu‑ndo, te xìni ñuhu‑xi cunu cuechi núú tnáhá‑ndó te vá cádá‑ndó sǎ cúnùu‑ndo.
26 Mas não será assim entre vós; mas quem dentre vós deseja ser grande, seja o vosso servidor;
27 Te núu dava‑ndo cuìní‑ndó quène cáva‑ndo, te cuu‑ndo dàtná cue ñáyiu ñá túú tnàhí dàñá quee núú chíúⁿ pàtróóⁿ‑xi cunu cuechi nǔú tnáhá‑ndó.
27 e, quem deseja ser o primeiro, seja o vosso servo.
28 Te cada‑ndo dàtná quídé yǔhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, chi yúhú véxi‑í ñuyíú‑a dico ñá dɨ́ú sǎ cúnú cuèchi ñáyiu núù‑í chi véxi‑í sá cúnú cuèchi‑í núǔ‑yu. Te cuú‑í ñuyíú‑a cuèndá vàí‑yu cácu nihnú‑yu núú ùhú núú ndàhú —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
28 Assim como o Filho do homem não veio para ser servido, mas para servir, e para dar a sua vida em resgate de muitos.
29 Te òré ní quee Jèsús ñuú Jerìcó ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te cuéhé víhí ñǎyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ.
29 E, partindo eles de Jericó, uma grande multidão o seguia.
30 Te yuhu ìchi cuáháⁿ‑gá xǐnucóo úú tnàhá cue tée cuàá, te cue tée‑áⁿ nǐ cutnùní iní‑güedé sá Jèsús ñúhú‑gǎ ichi‑áⁿ te ní ngüíta‑güedé níhi càháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
30 E eis que dois homens cegos, assentados junto do caminho, ouvindo que Jesus passava, clamaram, dizendo: Tem misericórdia de nós, ó Senhor, Filho de Davi!
31 Te cue ñáyiu tènaá ñáhǎ‑yu xii‑güedé, te xǎhǎⁿ‑yu sá ná càdɨ́‑güedé yuhu‑güedé, dico uuⁿ‑gá níhi ní cáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
31 E a multidão os repreendia, para que se calassem; mas eles gritavam ainda mais, dizendo: Tem misericórdia de nós, ó Senhor, Filho de Davi.
32 Te ní ngüɨ́ñɨ́ Jèsús te ní cana ñaha‑gǎ xii‑güedé, te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ:
32 E Jesus, parando, chamou-os, e disse: O que quereis que eu vos faça?
33 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
33 Disseram-lhe eles: Senhor, que os nossos olhos possam ser abertos.
34 Te Jèsús ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ xii‑güedé, te ní tendaha‑gǎ núú‑güedě. Te òré‑ni ní ndúha núú‑güedě, te nchìcúⁿ ñáhá‑güedě xii‑gá cuáháⁿ.
34 Então Jesus teve compaixão deles, e tocou seus olhos; e imediatamente seus olhos receberam visão, e eles o seguiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.