Marcos 15
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te sátá nǐ túndaá te cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue tée cùnuu ní xíndecu jùndá ní natacá‑güedé, te ní dácútú‑güedě Jèsús te ndèca ñaha‑güedé xii‑gá cuáháⁿ núú tě Pìlatú.
1 Logo pela manhã, entraram em conselho os principais sacerdotes com os anciãos, os escribas e todo o Sinédrio; e, amarrando a Jesus, levaram-no e o entregaram a Pilatos.
2 Te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
2 Pilatos o interrogou: És tu o rei dos judeus? Respondeu Jesus: Tu o dizes.
3 Te cue tée cùu dútú cúnùu dacaa‑güedé vài cuéchi dɨ́quɨ́‑gǎ.
3 Então, os principais sacerdotes o acusavam de muitas coisas.
4 Te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhú tùcu‑dé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
4 Tornou Pilatos a interrogá-lo: Nada respondes? Vê quantas acusações te fazem!
5 Dico Jèsús ñá túú tnàhí ni cǎháⁿ‑gá te té Pìlatú ío ní cuñúhu‑dé sá dúcáⁿ ñà túú tnàhí ni cǎháⁿ‑gá.
5 Jesus, porém, não respondeu palavra, a ponto de Pilatos muito se admirar.
6 Te ndɨ tnahá nduu vìco pascuá dácǎcu té Pìlatú ɨɨⁿ tée yɨ̀hɨ vecaá chi ducaⁿ tnàhí quìde‑dé, te mee ñǎyiu càháⁿ‑yu te núu ndědacàa tée yɨ̀hɨ vecaá‑áⁿ cǎcu‑dé, te tée‑áⁿ dácǎcu‑dé.
6 Ora, por ocasião da festa, era costume soltar ao povo um dos presos, qualquer que eles pedissem.
7 Te yɨ̀hɨ ɨɨⁿ tée nàni Barrabás vecaá ndɨhɨ dava‑gá cue tée cùndɨhɨ‑dé. Te té Barràbás‑áⁿ nǐ sanu ichi‑dé ñáyiu ñuú ɨngá ichi, te ní ngüíta‑yu ndɨhɨ‑dé ní cuu úhú iní‑yu cue tée cùchiuⁿ, te ní sahni‑dé ndɨ́yɨ núu xíǎⁿ ní chihi ñaha‑güedě vecaá xii‑dé.
7 Havia um, chamado Barrabás, preso com amotinadores, os quais em um tumulto haviam cometido homicídio.
8 Te nchaa ñáyiu ní sáháⁿ‑yu núú tě Pìlatú, te càháⁿ ndàhú‑yu núú‑dě sá ná cádá nàhi‑ni‑dé dàtná quídé‑dě.
8 Vindo a multidão, começou a pedir que lhes fizesse como de costume.
9 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
9 E Pilatos lhes respondeu, dizendo: Quereis que eu vos solte o rei dos judeus?
10 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ té Pìlatú, chi ní cutnùní iní‑dé sá dìcó sá cuèdú íní cuè dútú cúnùu núu xíǎⁿ ducaⁿ nǐ quide‑güedé ní sáha cuèndá ñáhá‑güedě xii Jèsús núú‑dě.
10 Pois ele bem percebia que por inveja os principais sacerdotes lho haviam entregado.
11 Te cue dútú cúnùu ní xáhaⁿ‑güedě xii nchaa ñáyiu sá ná cǔñàhá‑yu xii té Pìlatú dàcácu‑dé té Barràbás, te ní quidé‑yu nàcuáa ní xáhaⁿ‑güedě.
11 Mas estes incitaram a multidão no sentido de que lhes soltasse, de preferência, Barrabás.
12 Te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
12 Mas Pilatos lhes perguntou: Que farei, então, deste a quem chamais o rei dos judeus?
13 Te nchaá‑yu níhi ní cáháⁿ‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑dé:
13 Eles, porém, clamavam: Crucifica-o!
14 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
14 Mas Pilatos lhes disse: Que mal fez ele? E eles gritavam cada vez mais: Crucifica-o!
15 Te té Pìlatú ní quide‑dé nàcuáa ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé cuèndá sá cúdɨ̀u‑dé núǔ‑yu, te ní dácǎcu‑dé té Barràbás, te ní táúchíúⁿ‑dě ní cani‑güedé Jèsús ndɨhɨ ñɨɨ. Te sátá dúcáⁿ nǐ quide ñaha‑güedě xii‑gá, te ní táúchíúⁿ‑dě candeca ñaha‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ cata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí.
15 Então, Pilatos, querendo contentar a multidão, soltou-lhes Barrabás; e, após mandar açoitar a Jesus, entregou-o para ser crucificado.
16 Te cue tée cùu sandadú ndécá ñàha‑güedé xii‑gá cuáháⁿ vechìuⁿ, te dɨu‑ni xíáⁿ cúú vèhe tée cùu gobiernú. Te xíáⁿ nǐ tacá nchaa dava‑gá cue tée cùu sandadú.
16 Então, os soldados o levaram para dentro do palácio, que é o pretório, e reuniram todo o destacamento.
17 Te xíáⁿ nǐ dácuíhnú ñàha‑güedé xii‑gá ɨɨⁿ dóó tɨ̌cuèhé víhí, te ní cadúha‑güedé ɨɨⁿ coròná iñu ní chihi‑güedé dɨ́quɨ́‑gǎ.
17 Vestiram-no de púrpura e, tecendo uma coroa de espinhos, lha puseram na cabeça.
18 Te ní ngüíta‑güedé níhi càháⁿ‑güedé cúdɨ̀quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě:
18 E o saudavam, dizendo: Salve, rei dos judeus!
19 Te càni‑güedé dɨ́quɨ́‑gǎ ndɨhɨ ɨɨⁿ carrùtí, te tɨ̀ú dɨɨ́ ñáhá‑güedě xii‑gá, te ngüɨ̀ñɨ́ xɨ́tɨ́‑güedě núú‑gǎ quídé‑güedě sá néhé‑güedě sá yɨ́ñùhu núú‑gǎ dico ñá ndàá chi dìcó cúdɨ̀quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá.
19 Davam-lhe na cabeça com um caniço, cuspiam nele e, pondo-se de joelhos, o adoravam.
20 Te sátá dúcáⁿ nǐ cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní nataunuu ñaha‑güedě xii‑gá dóó tɨ̌cuèhé víhí sǎ nǐ dácuíhnú ñàha‑güedé, te ní dándɨ̌únuu ñaha‑güedě xii‑gá dóó méé‑gǎ. Te dǎtnùní ndécá ñàha‑güedé cuáháⁿ núú cátá càa ñaha‑güedé xii‑gá núú cùrúxí.
20 Depois de o terem escarnecido, despiram-lhe a púrpura e o vestiram com as suas próprias vestes. Então, conduziram Jesus para fora, com o fim de o crucificarem.
21 Te ichi cuáháⁿ‑güedé ndɨhɨ Jèsús ní naníhí‑güedě ɨɨⁿ tée ñuú Cìrené nání‑dě Xǐmú, te déhe‑dé cúú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Lijandrú, ndɨhɨ ɨngá tée nàni Rúfú. Te té Xǐmú‑áⁿ ñúhú‑dě ichi duha cuándixi‑dé ní sáháⁿ‑dé yucu, te ní quide yica‑güedě ní xido‑dé cùrúxí sá nchídó Jèsús.
21 E obrigaram a Simão Cireneu, que passava, vindo do campo, pai de Alexandre e de Rufo, a carregar-lhe a cruz.
22 Te ndèca‑güedé Jèsús cuáháⁿ ɨɨⁿ xichi núú nání Gǒlgotá, te tnúhu‑áⁿ quéé‑xí: Ɨɨⁿ xichi núú nání yɨ̀quɨ dɨ́quɨ́ ndɨ̌yɨ, duha quèe‑xi tnúhu‑áⁿ.
22 E levaram Jesus para o Gólgota, que quer dizer Lugar da Caveira.
23 Te ní sáñaha‑güedě xii‑gá ndudí sá nǐ quée yúcú nání mìrrá coho‑gá ní cùu dico ñá túú ní xìhi‑gá.
23 Deram-lhe a beber vinho com mirra; ele, porém, não tomou.
24 Te ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí. Te sátá dúcáⁿ te cue tée cùu sandadú‑áⁿ nǐ xito ndeé‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé cuu cuèndá‑güedé dóó‑gǎ.
24 Então, o crucificaram e repartiram entre si as vestes dele, lançando-lhes sorte, para ver o que levaria cada um.
25 Te cùu‑xi caá ɨ́ɨ́ⁿ dátnéé òré ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí.
25 Era a hora terceira quando o crucificaram.
26 Te ní taxi ndecu‑güedé ɨɨⁿ sá ndèé lètrá núú tácàa‑gá. Te lètrá‑áⁿ càháⁿ‑xi ná cuèndá ducaⁿ nǐ quide ñaha‑güedě xii‑gá. Te duha càháⁿ lètrá‑áⁿ: “Tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu isràél”, duha càchí‑xi.
26 E, por cima, estava, em epígrafe, a sua acusação: O Rei dos Judeus .
27 Te tnàhá úú cue tée cùu ñadúhú nǐ sata caa‑güedé dɨu‑ni núú cùrúxí tucu. Te ɨɨⁿ‑dé ní sata caa‑güedé xio cùha‑gá, te ɨngá‑dé ní sata caa‑güedé xio dàtni‑gá.
27 Com ele crucificaram dois ladrões, um à sua direita, e outro à sua esquerda.
28 Te ducaⁿ nǐ cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Ɨɨⁿ‑ni nǐ quide ñaha‑güedě xii‑gá ndɨhɨ cue tée ndècu cuéchi‑xi”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
28 [E cumpriu-se a Escritura que diz: Com malfeitores foi contado. ]
29 Te nchaa ñáyiu yǎha yatni núú tácàa‑gá dácuìcó‑yu dɨ́quɨ̌‑yu te xǐcuèhé ñáhǎ‑yu xii‑gá, te xǎhǎⁿ‑yu:
29 Os que iam passando, blasfemavam dele, meneando a cabeça e dizendo: Ah! Tu que destróis o santuário e, em três dias, o reedificas!
30 Te vitna tanùu núú cùrúxí‑áⁿ dàcácu‑n mèe‑n —cachí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá.
30 Salva-te a ti mesmo, descendo da cruz!
31 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, chi ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní xítnàha‑güedé:
31 De igual modo, os principais sacerdotes com os escribas, escarnecendo, entre si diziam: Salvou os outros, a si mesmo não pode salvar-se;
32 Te núu ndáá sá dɨ́ú‑dě cúú‑dě Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí véxi ñuyíú‑a quɨndaha ñàha xii ñáyiu isràél, te na cùndehe‑o nuu‑dé núú cùrúxí, cuèndá quɨ́ndáá iní‑ó‑dě —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
32 desça agora da cruz o Cristo, o rei de Israel, para que vejamos e creiamos. Também os que com ele foram crucificados o insultavam.
33 Te òré ní cuu cuádava nduu, te ní cunee nɨhìí ñuyíú, te ducaⁿ‑ni càa ní cuu ndéé caá úní sacuaa.
33 Chegada a hora sexta, houve trevas sobre toda a terra até a hora nona.
34 Te dɨu‑ni òré caá úní sacuaa‑áⁿ nǐhi ní cáháⁿ Jèsús, te xǎhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
34 À hora nona, clamou Jesus em alta voz: Eloí, Eloí, lamá sabactâni? Que quer dizer: Deus meu, Deus meu, por que me desamparaste?
35 Te dava cue tée xǐndecu yatni núú tácàa‑gá‑áⁿ nǐ tecú dóho‑güedé nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te ní xítnàha‑güedé:
35 Alguns dos que ali estavam, ouvindo isto, diziam: Vede, chama por Elias!
36 Te ɨɨⁿ cue tée xǐndecu‑áⁿ xínú‑dě ní sáháⁿ ní chindóyo‑dé luha cáchí xɨ̀tɨ́ ndudí íá, te ní chinenu‑dé dɨ́quɨ́ ɨɨⁿ yutnu càni te ní ndocani‑dé chíhí‑dě yuhu‑gá cuèndá coho‑gá. Te ní xáhaⁿ cuè tée xǐndecu‑áⁿ xii tée‑áⁿ:
36 E um deles correu a embeber uma esponja em vinagre e, pondo-a na ponta de um caniço, deu-lhe de beber, dizendo: Deixai, vejamos se Elias vem tirá-lo!
37 Te Jèsús níhi ní canasaa‑gá te ní xíhí‑ni‑gá.
37 Mas Jesus, dando um grande brado, expirou.
38 Te sátá dúcáⁿ te ní ndátá dǒó cúú còrtiná xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu ní quée dava ndáá, te ndàa núú nǐnu ní ngüíta‑xi ní ndátá.
38 E o véu do santuário rasgou-se em duas partes, de alto a baixo.
39 Te tée cùu capitáⁿ nútnɨ̌ɨ‑dé ndàa núú Jèsús, te ndèhe‑dé nàcuáa ní quide‑gá òré ní xíhí‑gá, te ní cachí‑dé:
39 O centurião que estava em frente dele, vendo que assim expirara, disse: Verdadeiramente, este homem era o Filho de Deus.
40 Te xica xǐnutnɨ́ɨ ɨɨⁿ ǔú ñáyiu dɨ̀hɨ́ ndéhě‑yu nchaa nàcuáa ní quide ñaha‑güedě xii Jèsús, te tnàhá tá Màriá Magdalèná, ndɨhɨ tá Salòmé, ndɨhɨ tá Màriá nǎná tě Chèé ndɨhɨ té Jàcobó tée càchí‑güedé cúú lǐhli‑gá.
40 Estavam também ali algumas mulheres, observando de longe; entre elas, Maria Madalena, Maria, mãe de Tiago, o menor, e de José, e Salomé;
41 Te cue ñáyiu dɨ̀hɨ́‑áⁿ nǐ xica cuú‑yu ndɨhɨ Jèsús distrìtú Galìleá ní xinu cuèchí‑yu núú‑gǎ. Te cue ñáyiu dɨ̀hɨ́‑áⁿ nchìcúⁿ ñáhǎ‑yu xii‑gá ní quexìo ndéé ñuú Jerusàlén ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu dɨ̀hɨ́ nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ.
41 as quais, quando Jesus estava na Galileia, o acompanhavam e serviam; e, além destas, muitas outras que haviam subido com ele para Jerusalém.
42 Te cùu‑xi nduu vispré nduu ndètatú ñáyiu. Te nduu‑ǎⁿ xǐquide túha‑yu sá cúú ɨ̀ngá nduu nduu ndètatú‑yu‑áⁿ, te dɨu‑ni nduu‑ǎ sa ní cuaa vìhi,
42 Ao cair da tarde, por ser o dia da preparação, isto é, a véspera do sábado,
43 te ɨɨⁿ tée nàni Cheé tée ñuú Arimàteá ní cuyɨɨ‑dě ní sáháⁿ‑dé núú tě Pìlatú, te ní xáhaⁿ‑dě sá nǔu vá cúndèe iní‑dé daña‑dě chindúxi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús. Te tnàhá té Chèé‑áⁿ cúú‑dě ɨɨⁿ tée cùnuu cundɨhɨ‑dé cue tée quìde jundá, te tnàhá‑dé ndétú‑dě sáá nduu ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii‑dé ndɨhɨ cue ñáyiu.
43 vindo José de Arimateia, ilustre membro do Sinédrio, que também esperava o reino de Deus, dirigiu-se resolutamente a Pilatos e pediu o corpo de Jesus.
44 Te té Pìlatú ío ní cuñúhu‑dé sá dúcáⁿ ǐo ndɨ̌hɨ ní xíhí Jèsús, te ní cana‑dé tée cùu capitáⁿ ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑dě nǔu ndisa sá sà ní xíhí‑gá.
44 Mas Pilatos admirou-se de que ele já tivesse morrido. E, tendo chamado o centurião, perguntou-lhe se havia muito que morrera.
45 Te tée cùu capitáⁿ‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii té Pìlatú sá ndàá ní xíhí Jèsús, núu xíǎⁿ té Pìlatú‑áⁿ nǐ sáha‑dé tnúhu chindúxi té Chèé‑áⁿ yɨquɨ cùñú‑gá.
45 Após certificar-se, pela informação do comandante, cedeu o corpo a José.
46 Te té Chèé‑áⁿ nǐ saaⁿ‑dé ɨɨⁿ dóó vǎha, te ní sáháⁿ‑dé ní nunehe‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús núú cùrúxí, te ní chidúcúⁿnuu‑dé yɨquɨ cùñú‑gá dóó vǎha sá nǐ saaⁿ‑dé‑áⁿ, te dǎtnùní néhé‑dě yɨquɨ cùñú‑gá cuáháⁿ ní chihi‑dé ɨɨⁿ yaú nchìí yɨquɨ naha càva, te ní sadɨ́‑dé yuhu yàú‑áⁿ ndɨhɨ ɨɨⁿ yúú quèhéⁿ.
46 Este, baixando o corpo da cruz, envolveu-o em um lençol que comprara e o depositou em um túmulo que tinha sido aberto numa rocha; e rolou uma pedra para a entrada do túmulo.
47 Te tá Màriá Magdalèná, ndɨhɨ tá Màriá nǎná tě Chèé ní xiní‑yu núú nǐ chihi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús.
47 Ora, Maria Madalena e Maria, mãe de José, observaram onde ele foi posto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.