Marcos 12
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te Jèsús ní ngüíta‑gá cání‑gǎ ɨɨⁿ cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
1 Depois Jesus começou a falar-lhes por parábola:
2 Te sátá nǐ sáá nduu nǐ cuu ndéhé yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii ɨɨⁿ tée xìnu cuechi núú‑dě: “Cuàháⁿ cácáⁿ‑n sǎ cúú cuèndá‑í núú cuè tée ní dándǒo ndàha‑í nchaa yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑í‑áⁿ”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xica‑dé cuáháⁿ‑dé.
2 No tempo da colheita, mandou um servo para que recebesse dos lavradores a sua parte dos frutos da vinha.
3 Te cue tée‑áⁿ nǐ tnɨɨ‑güedé tée xìnu cuechi‑áⁿ, te ní caniha‑güedě xii‑dé, te dǎtnùní ní nacuícúⁿ ñáhá‑güedě, te ñá túú tnàhí ná ní sǎñaha‑güedě.
3 Mas os lavradores o agarraram, espancaram e o despacharam de mãos vazias.
4 Te tée cùu xítohó yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ tendaha tùcu‑dé ɨngá tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ‑dé. Te òré ní quexìo tée xìnu cuechi‑áⁿ te cue tée‑áⁿ nǐ sáha ñaha‑güedě yúú xii‑dé, te ní táhú‑güedě dɨ́quɨ́‑dě, te ní xícuèhé ñáhá‑güedě xii‑dé.
4 De novo, enviou-lhes outro servo, e eles bateram na cabeça dele e o insultaram.
5 Te tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ tendaha tùcu‑dé ɨngá tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ‑dé núú cuè tée‑áⁿ, dico tée‑áⁿ òré ní quexìo‑dé te ní sahni ñaha‑güedě xii‑dé. Te tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ tendaha‑dě vài‑gá cue tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ ngácáⁿ‑güedé sá cúú cuèndá‑dé ní cùu dico dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide ñaha tùcu cue tée ndèé nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ xii‑güedé, chi dava‑güedé ní caniha‑güedě te dava‑güedé ní sahni ñaha‑güedě.
5 Mandou ainda outro servo, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 ’Te tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿdii‑ná tée tendaha‑dě quɨ́hɨ́ⁿ núú cuè tée ní dándǒo ndaha‑dě sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ, te tée tendaha‑dě‑áⁿ cúú‑dě déhe ducuⁿ‑dé, te ío cùu iní ñáhá‑dě. Te ní sani iní‑dé: “Váha‑gá nǔu tendaha‑ǐ déhe‑í‑a núhú‑dé, chi òré quiní ñáhá‑güedě xii‑dé te cànehe‑güedé sá yɨ́ñùhu núú‑dě”, duha ní sani iní‑dé. Te ducaⁿ te ní xáhaⁿ‑dě xii déhe‑dé‑áⁿ sǎ nùhú‑dé, te tée‑áⁿ cuǎnuhú‑dé cuáháⁿ ngácáⁿ‑dé sá cúú cuèndá tǎtá‑dě núú cuè tée‑áⁿ.
6 — Restava-lhe ainda um: o seu filho amado. Por fim, mandou o filho, pensando: “O meu filho eles respeitarão.”
7 Dico òré ní xiní cue tée quìde chiuⁿ‑áⁿ děhe tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ, te ní xítnàha‑güedé: “Tée‑ǎⁿ tée véxi nduu táhú ñuhu‑a ndɨhɨ sá cáá nǔú‑xi, dico cahni‑o‑dě te mee‑o ndùu táhú‑ó sǎ ndúú tǎhú‑dě”, duha ní xítnàha‑güedé.
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: “Este é o herdeiro; venham, vamos matá-lo, e a herança será nossa.”
8 Te ní tnɨɨ‑güedé tée‑áⁿ, te ní sahni ñaha‑güedě, te ní dáquéné‑güedě yɨquɨ cùñú‑dé ɨɨⁿ xio yuhu ñùhu núú cáá yòho yaha stilé‑áⁿ —duha cuáháⁿ cuèndú ní cani Jèsús núǔ‑yu.
8 E, agarrando o filho, mataram-no e o lançaram fora da vinha.
9 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xií‑yu:
9 — Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros.
10 Te xǎhaⁿ tùcu‑gá xií‑yu:
10 Vocês ainda não leram este trecho da Escritura:
11 Chi mee Yǎ Ndiǒxí ducaⁿ nǐ cachí‑gá cunduu, te cùu‑xi ɨɨⁿ sá ǐo cùñúhu‑o vìtna.
11 Isto procede do Senhor
12 Te cue tée ní xíndedóho nàcuáa ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑gá ní cuiní‑güedé tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá ní cùu, chi ní cutnùní iní‑güedé sá cuèndá‑güedé ní cáháⁿ‑gá, dico ní yùhú‑güedé tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá cuèndá sá ǐo vài ñáyiu, te ná ìó ná cada ñàhá‑yu xii‑güedé ní sani iní‑güedé, te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé.
12 E procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo. Então eles o deixaram e foram embora.
13 Te sátá nǐ xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te ní tendaha‑güedě ɨɨⁿ ǔú cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ ɨɨⁿ ǔú cue tée cùndɨhɨ té Hèrodés cuáháⁿ‑güedé núú ndécú Jèsús ndúcú‑güedě nàcuáa cada‑güedé datɨ̀cánuu ñaha‑güedě xii‑gá núú tnǔhu càháⁿ‑gá.
13 E enviaram a Jesus alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Te cue tée‑áⁿ nǐ quexìo‑güedé núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
14 Chegando, disseram-lhe: — Mestre, sabemos que o senhor é verdadeiro e não se importa com a opinião dos outros, porque não olha a aparência das pessoas, mas, segundo a verdade, ensina o caminho de Deus; é lícito pagar imposto a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 Dico Jèsús ní cutnùní iní‑gá sá xító ndèé ñáhá‑güedě xii‑gá, núu ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
15 Mas Jesus, percebendo a hipocrisia deles, respondeu:
16 Te cue tée‑áⁿ nǐ dánèhé ñáhá‑güedě xii‑gá ɨɨⁿ díhúⁿ sǎ chǎhu‑güedé cuèndá impuèstú. Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
16 Eles trouxeram. E Jesus lhes perguntou: Eles responderam: — De César.
17 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
17 Então Jesus disse: E muito se admiraram dele.
18 Te sátá dúcáⁿ te ní quexìo ɨɨⁿ úú cue tée cùu saducéú núú ndécú Jèsús, te cue tée‑áⁿ ñǎ túú sàndáá iní‑güedé sá ndótó cuè ñáyiu ní xíhí, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
18 Então alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se de Jesus e lhe perguntaram:
19 —Mèstrú, ndíi Moìsés càchí ndíi núú tùtú ndíi ndècu vitna sá nǔu ɨɨⁿ tée na cùú‑dé te quendóo ñadɨ̀hɨ́‑dé, te núu ñá túú ní xǒo déhe‑dé ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé‑áⁿ, te tée cùu ñaní‑dé naqueheⁿ‑dé ñaha ní quendóo quèé‑áⁿ cuèndá coo déhe‑dé ndɨhɨ‑aⁿ cuèndá tée ní xíhí‑áⁿ.
19 — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem morrer e deixar mulher sem filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
20 Te ní xíndecu úsá tnàhá cue tée mee‑ni ndɨ̀ ñaní‑güedé. Te tée díhna ní níhí ñadɨ̀hɨ́‑dé, te ñá túú ní cùdíi‑dé cundecu‑dé chi ní xíhí‑dé, te ni ɨ̀ɨⁿ déhe‑dé ñá túú ní xǒo ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé.
20 Havia sete irmãos. O primeiro casou e morreu sem deixar filhos;
21 Te tée cùu uú ní naqueheⁿ‑dé ñaha ní quendóo quèé‑áⁿ, dico ní xíhí tucu‑dé, te ni ɨ̀ɨⁿ tucu déhe‑dé ñá túú ní xǒo ndɨhɨ ñaha‑áⁿ. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ xíhí tée cùu uní.
21 o segundo casou com a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 Te ní xínu ndɨ ùsá‑güedé ní cándeca ñaha‑güedě xii ñaha‑áⁿ, dico ni ɨ̀ɨⁿ‑güedé ñá túú ní xǒo déhe‑güedé ndɨhɨ‑aⁿ, te ní ndɨhɨ‑güedé ní xíhí te ndéé núú nǐ ndɨhɨ‑ná ní xíhí tnàhá ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Te na sàá nduu ndòto‑güedé ndɨhɨ ñaha‑ǎⁿ, ¿te ndědacàa‑güedé ñadɨ̀hɨ́‑güedé cuu‑aⁿ‑i? Chi ndɨ ùsá‑güedé ní cándeca ñaha‑güedě xii‑aⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles ela será a esposa? Porque os sete casaram com ela.
24 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
24 Jesus respondeu:
25 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ òré ná sàá nduu ndòto nchaa ñáyiu ní xíhí, te dàvá‑áⁿ vǎ yǒo‑gá dasaⁿ děhe yoco‑xi chi vá yǒo‑gá candeca tnàha, chi na ndòtó‑yu te cuu‑ná‑yu dàtná cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
25 Pois, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos nos céus.
26 Te núu nchòhó cuìní‑ndó cǎháⁿ‑ndó cuèndá nchaa ñáyiu ndoto, te díhna‑gá dacuàha‑ndo nacuáa ní chídó tnùní ndíi Moìsés núú tùtú ndíi ni cùu. Chi dɨu núú tùtú ndíi càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi cútnàhá ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ ɨɨⁿ xichi núú níhnú tnùtaú nchìcúⁿ ñuhú. Te duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi: “Yúhú cúù‑í Ndiǒxí tě Àbrahám, ndɨhɨ té Isàác, ndɨhɨ té Jàcób”, duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi càchí‑xi núú tùtú ndíi.
26 Quanto aos mortos, que eles de fato ressuscitam, vocês nunca leram no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou: “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó”?
27 Te Yá Ndiǒxí ñá túú cùu‑gá Ndiǒxí cue ñáyiu ní xíhí, chi cùu‑gá Ndiǒxí cue ñáyiu xǐndecu vǐvú, núu xíǎⁿ nchòhó ío xǐta‑ndo tnǔhu càháⁿ‑ndó. Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá cuèndá cue tée‑áⁿ, te xíǎⁿ cútnùní sá cuěi ní xíhí‑güedé sá cúú‑xí tnàha ñáyiu‑güedé, dico ndècu vívú‑güedě sá cúú‑xí‑gǎ —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
27 Ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Vocês estão completamente enganados.
28 Te tnàhá ɨɨⁿ tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ndèdóho‑dé nchaa tnúhu càháⁿ Jèsús ndɨhɨ cue tée cùu saducéú‑áⁿ, te ndèdóho‑dé sá sǔúní vǎha nìhí‑gá tnúhu nàdanchocáva‑gá. Te ní sándehe yatni‑dé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
28 Chegando um dos escribas, que ouviu a discussão entre eles e viu que Jesus tinha dado uma boa resposta, perguntou-lhe: — Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
29 Jesus respondeu:
30 Te cuu iní‑ndó Dǔtú Ndiǒxí Yaá cúú Ndiǒxí‑ndó nɨ̀ yuhu nɨ iní‑ndó, te cani iní‑ndó càda‑ndo datná cuìní méé‑gǎ, te mee‑ni tnǔhu váha cani iní‑ndó cuèndá cuu vii cuu váha‑ndo nǔú‑gǎ, te coo iní‑ndó càda‑ndo nacuáa cuu váha iní‑gá”, duha càháⁿ tnúhu sá ǐo‑gá cúnùu.
30 Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de todo o seu entendimento e com toda a sua força.”
31 Te duha càháⁿ tucu ɨngá tnúhu cùu uú sá ǐo cùnuu: “Cuu iní‑ndó tnàha ñáyiu‑ndo dàtná cúú ìní‑ndó mèe‑ndo”, duha càháⁿ tnúhu cùu uú‑áⁿ. Te úú duha‑ni tnúhu‑a cùu‑xi tnúhu sá ǐo‑gá cúnùu —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
31 O segundo é: “Ame o seu próximo como você ama a si mesmo.” Não há outro mandamento maior do que estes.
32 Te tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
32 Então o escriba disse: — Muito bem, Mestre! E com verdade o senhor disse que ele é o único, e não há outro além dele,
33 Te dàtná ní cachí‑n sǎ nɨ̀ yuhu nɨ iní‑ó cùu iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te cani iní‑ó càda‑o nacuáa cuu vii cuu váha iní‑gá te ío vii ío váha cuu iní‑ó dàtná cuìní méé‑gǎ, te coo iní‑ó càda‑o nacuáa cuu váha iní‑gá, te cuu iní‑ó cuè tnaha ñáyiu‑o dàtná cúú ìní‑ó mèe‑o. Te nchaa xíǎⁿ ío‑gá xíní ñùhu‑xi cada‑o dacúúxí sǎ cuǎñaha‑o quɨ̀tɨ cahni‑güedé te cáyú‑dɨ nduu táhú ñáhá Yǎ Ndiǒxí, ndɨhɨ dàcúúxí nchàa dava‑gá sá sǎñaha‑o ndùu táhú‑gǎ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e com todas as forças e amar o próximo como a si mesmo é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Te sá dúcáⁿ ǐo váha ndùu tnúhu ní cáháⁿ tée‑áⁿ, núu ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé:
34 Vendo Jesus que o escriba havia respondido sabiamente, declarou-lhe: E ninguém mais ousava fazer perguntas a Jesus.
35 Te Jèsús yɨ́hɨ́‑gǎ xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu danehé‑gá ñáyiu, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou:
36 Te mee ndǐi Dàvií‑áⁿ nǐ dácáhú ìní ñáhá Espíritú Yǎ Ndiǒxí xii ndíi nàcuáa cáháⁿ ndíi, te duha ní cachí ndíi:
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 ¿Te nása cùu Cristú déhe ndíi Dàvií, te mee ndǐi ní cachí ndíi sá cúú‑gǎ Xítohó ndíi? —càchí Jèsús xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
37 — O próprio Davi chama o Cristo de Senhor; então como ele pode ser filho de Davi? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Te òré dánèhé ñáhá Jèsús xii cue ñáyiu, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
38 E, ao ensinar, Jesus dizia:
39 Te nàcáxi‑güedé xìlé sácǒo nchihi cue tée cùnuu‑gá xɨtɨ́ veñúhu sàcóo nchihi‑güedé. Te ducaⁿ‑ni quìde‑güedé cuěi òré quɨ́hu‑güedé mèsá caxi‑güedé òré ndécú‑güedě ɨɨⁿ vico, chi mee‑ni nǔú sácǒo cue tée cùnuu cuiní‑güedé coo‑güedé.
39 buscam as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
40 Te quèndeé‑güedé vehe nchaa ñáyiu quèé, te ío naha càháⁿ ndɨhɨ‑güedé Yǎ Ndiǒxí dàndahú‑güedé méé‑güedě sá ǐo quìde ndáá‑güedé cuèndá sá cuìní‑güedé cáháⁿ váha ñáyiu cuèndá‑güedé. Te sá dúcáⁿ quìde‑güedé te ío‑gá ndoho‑güedé núú ùhú núú ndàhú dàcúúxí dàva‑gá ñáyiu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
40 devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Te nùcóo Jèsús xɨtɨ́ veñúhu yatni núú ndécú àlcanciá te ndèhe‑gá xǐdáquěe ñáyiu díhúⁿ xɨtɨ́ alcancìá‑áⁿ, te tnàhá cue ñáyiu cuica xǐdáquěe‑yu vài díhúⁿ.
41 Sentado diante da caixa de ofertas, Jesus observava como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Te ní quexìo ɨɨⁿ ñaha ndahú ñaha quèé, te ndèhe‑gá ní dáquěe‑aⁿ úú tnàhá díhúⁿ còbrí xɨtɨ́ alcancìá, te díhúⁿ‑ǎⁿ ǐo sacú yáhu‑xi.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, lançou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 Te Jèsús ní cana‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
43 E, chamando os seus discípulos, Jesus disse:
44 Chi nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ dáquěe‑yu mee‑nǎ díhúⁿ sǎ nǐ quendóo‑ná, dico ñaha quèé‑a cuěi ndàhú‑aⁿ dico ní dáquěe‑aⁿ nɨhìí díhúⁿ sǎ cuááⁿ sǎ cáxí‑áⁿ ní cùu —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
44 Porque todos eles deram daquilo que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo o que possuía, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.